Serbest Kürsü

En yakın arkadaşlarım bilgisayar oyunlarıydı.

Ben çocukluğumdan beri hiç sevilmedim. Hiç arkadaşım olmadı. Çok fazla kardeş vardı, bu yüzden kendimi hiç özel hissetmedim. Hiçbir zaman özel bir eşyam olmadı. Lise 11. sınıfa kadar internet kafelerde takıldım. En yakın arkadaşlarım bilgisayar oyunlarıydı. Sadece oyun oynardım. Ve hiç kimseyle konuşmazdım… 11. sınıfta

Çocukluğumu, gençliğimi ve ergenliğimin son dönemlerini düşünürken hayatımın hangi döneminde daha çok acı çektiğime hâlâ karar veremiyorum.

26 senelik hayatımın hatırlayamadığım ilk 1,5 senesi hariç her anında, ayak bastığım her yerde kendimi nasıl öldürebileceğimin planlarını yaptım. Bu bir intihar değil, itiraf mektubudur. 24 seneyi aşkın bir süredir yaptığım planlara göre kendimi öldürmemin en mantıklı yolunun Taksim meydanında üzerime benzin döktükten sonra yere

Yapmaktan zevk aldığım çoğu şeyi bir bir terk etmek zorunda kaldım.

Çok iyi hatırlıyorum. Liseye yeni geçmiştim ve müdürümüz konuşma yapıyordu. Yeni gelen bizlerden istediği tek bir şeyin olduğunu söylemişti. Hayal kurmak. Bizden sadece çalışmamızı ve önümüze sunulan şeyi sorgusuz kabul etmemizi isteyen sisteme inat hayal kurmaya devam etmek… O zamanlar gülmüştüm çocuk aklımla. Hayal kurmak

Hayatım boyunca babamın açtığı yaralarla baş etmek zorunda kaldım.

Merhaba, hayatımın dönüm niteliğinde sayılacak bir noktasında olduğumu hissediyorum. Yalnız olmadığımı teyit etmek için hikayemi sizlerle paylaşmak istiyorum. Hayatım boyunca babamın açtığı yaralarla baş etmek zorunda kaldım, kendimi bildim bileli sadece çalışıyorum. Babam, baba ve eş olmaması gereken bir insanmış ama maalesef olmuş. 10 yaşımdaydım

Ben ebeveynleri boşanmış bir kız çocuğuyum.

Merhaba. Ben ebeveynleri boşanmış bir kız çocuğuyum. Annem bana hamileyken babamla boşanmış, babam annemi aldatmış. Annem, ben, dayım, anneannem ve abim aynı evde yaşıyorduk. Daha sonra annem evlendi ve babam, abimle beni aldı. Ben 5 yaşındaydım. Annemi görmeme müsaade etmedi. 10-11 yaşlarımda gizlice annemle görüştüm

Bir insan kızını nasıl sevgilisi yanağından öptü diye döver?

Merhaba, böyle bir sayfanın varlığından hiç haberdar değildim. Karşıma çok çaresiz olduğum bir anda çıktı ve kadınlar olarak ne kadar zor sıkıntılar çektiğimizi bir kez daha gördüm. Ben de içimi dökmek istiyorum. Babam tarafından fiziksel şiddete uğramıştım, 7. ve 8. sınıf arasında. Sebebi ise gittikleri

Cinsel kimlikleri kabul etmeyen biriyim ve LGBT bireyiyim.

Merhaba, 18 yaşında bir bireyim. Annem geri kafalı yobaz bir insan. Sadece kendi bildiğini doğru olarak sayan bir insan. Babamla senelerdir çok fazla bir iletişimim yok. Pek görüşmüyorum, ama onun da ne kadar iğrenç bir insan olduğunu biliyorum. Cinsel kimlikleri kabul etmeyen biriyim ve LGBT

Başörtümü ve inandığım değerleri her türlü siyasetin üzerinde tutuyorum.

Merhabalar, ben tesettürlü bir kadınım. Tesettürü bilerek, isteyerek tercih ettim. Baba tarafından kapalı olmayı tercih eden 3 kadından birisiyim. Ortaokulu bitirdiğim yıl kapandığım zaman kimse bana “Neden kapandın?” ya da “Mutlaka kapanacaksın” demedi. Lisede Anadolu lisesi kazanmama rağmen başörtümü açmamak için İmam Hatip yazdım. Katsayının

Onlara göre kadın olduğum için sürekli birilerinden izin almam gerekiyor.

Genelde babamın kararlarının geçtiği bir evde büyüdüm. Küçükken normal gelirdi ama hep bir şeylerin eksikliğini hissederdim. Küçükken babamın her şeyi doğru bildiğini, hiç yanlış yapmadığını düşünürdüm. Liseye geçince ve kendi karakterimle düşünce tarzım oturmaya başlayınca babamın davranışlarının ve söylediği her şeyin doğru olmadığını fark ettim.

İnsanların gözünde yeri geldiğinde Türk, yeri geldiğinde gâvur oluyorum.

Merhaba, benim hikayem diğer kişilerden çok farklı. Öncelikle kendimi tanıtayım. Ben başörtüsü kullanan veya kullanmış biri değilim. Ailem beni bu konuda hiç zorlamadı. Zaten dindar bir ailem yok, yabancı kökenliyim. Küçüklüğümden beri neredeyse yer yaz Bulgaristan`a gittim, türlü türlü projede yer aldım. 16 yaşındayken bile

Anadolu’da doğmamış özgür biri olmayı hayal ederdim.

Herkese merhaba. Buraya yazılan birçok yazıyı okudum ve ben de hayatımla ilgili birkaç şey paylaşmak istedim. Öncelikle nereden başlasam bilmiyorum. Şanlıurfa’da doğmuş ve hâlâ orada yaşamakta olan 16 yaşında bir genç kızım. Hayatım şu ana kadar hep inişli çıkışlı olmuştur. Ailem buradaki çevreye göre eğitimli

Okulda zorbalığa uğruyordum.

Merhaba, buradaki çoğu kişinin aksine ailesinden kapanma baskısı gören biri değilim. Belki de beni şanslı görebilirsiniz, birazdan okuyacaklarınız sizin için dayanması kolay şeyler olabilir ama ben bu kadarım, benim gücüm bu kadar. Yargılanmaktan korkan biriyim, bu yüzden yargılamamaya çalışın, olur mu? Ben 16 yaşındayım. Burayı

Yıllarca tacizin sevgi gösterisi olduğunu onlar öğretmediler mi bana?

Hep merak ederim, bununla tek başıma mücadele etmek zorunda kalmasaydım… Ne çok isterdim bunu. Yıllarca tacizin sevgi gösterisi olduğunu onlar öğretmediler mi bana? “Dayın o senin, sen yanlış anlamışsındır”, “seviyor seni o kızım, olur mu hiç öyle şey?”. Olur anne. Oldu. Olmamasını en az senin