Ailem beni ev kuşu sanıyordu ama ben sadece kapalı olduğum için ev kuşuydum.

Bu siteyi kapalıyım açılmak istiyorum ancak ailem asla izin vermez yazarak buldum ve birçok hikâyeyi okudum. Bu da benim hikayem. Ailem çok dindar ve muhafazakârlar. Her şey kapandığım gün başladı. Zorla kapandım diyemem ancak psikolojik olarak zorlanmıştım. Ablam zorla ağlayarak kapanmıştı. Ben de ergenliğe girince kapandım ancak tek sebebim sadece insanlara zorla değil de kendi isteğimle kapandım demek içindi. 8.sınıfın ikinci dönemiydi arkadaşım yakıştığını falan söylemişti ancak ben kendimi iyi hissetmiyordum. O sene sınavım vardı, ek olarak yaz kurslarına gidiyordum, ailem evden gidince kursa gitmeden eve geliyordum. Sadece kapalı olduğum için tek sorun bu da değildi. Annem istediğim gibi giyinmeme izin vermiyordu kapalı olmama rağmen şal şeklime kadar karışıyordu ve bu beni gittikçe tesettürden soğutuyordu ancak biliyordum asla açılma gibi bir şansım yok o yüzden alışmaya çalıştım. Sonra liseye geçtim kendimi kandırmaya alıştığımı sanıyordum. Anadolu lisesiydi ve ben açık arkadaşlarımı gördükçe üzülüyorum çünkü açıkken kendimi iyi ve güzel hissediyordum. Ardından daha fazla kendimi kandıramamaya başladım yavaş yavaş herkesten uzaklaşmaya kimsenin yüzüne bakamamaya ve sınıftan çıkmamaya başladım kimse anlamıyordu beni ve aileme söylemeyecek kadar korkuyordum onlardan. Şalımı geriye itmeye ve saçımı göstermeye başladım tesettür yetmez gibi bir de insanlar beni yargılamaya başladı bu nasıl kapalı diye ancak beni kimse anlamadı. O benim küçük bir başkaldırımdı. Okul hariç yaşamımda da aynıydım. Dışarı çıkmıyordum bir yere gitmek istemiyordum. Ailem beni ev kuşu sanıyordu tüm akrabalarım öyle sanıyordu ama ben sadece kapalı olduğum için ev kuşuydum. Böyle bir yıl daha geçti ve ben şu an 12.sınıfım kapalı olduğum için okulumu açığa aldım aileme ders çalışmak için aldım dedim ve bu sene sınavım var ilk başlarda üniversitede açılırsın dedim ama ailemi kaybetmek istemiyorum. Onlardan gizli de yapmak istemiyorum ancak bırakın açılmayı, söylemeye bile korkuyorum. Bir kuzenim kapalıydı ve açıldı. Şimdi açılmak istediğimi söylesem ona ve dışarıdaki kızlara özendiğimi sanacaklar ancak ben artık alışamıyorum dayanamıyorum yoruldum. Dışarı çıktığımda gözlerim doluyor hep kafam yerde bunları yasamak istemiyorum başım dik kendimi severek dışarıda dolaşmak istiyorum. Şu an tek derdim sınav ve ders çalışmak olması lazım ancak ben hala nasıl açılacağımı ve bunu aileme nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum üniversiteye gitmeden açılmak istiyorum çünkü oraya gittin beynini yıkadılar diyecekler ama öyle değil kapandığım ilk günden beri açılmak istiyorum ben. Sadece ailemle de bitmiyor dayılarım, amcalarım, komşular tüm çevre kabul etmez bunu ve ben ne yapacağımı bilmiyorum anneme söylemek istiyorum ancak şiddet ya da ders çalışmama izin vermemesinden korkuyorum ama açılmazsam olmayacak gibi. Nefes alamıyorum başıma takınca ama bir şekilde söylemeye çalışacağım nasıl bilmiyorum ama güçlü olmaya çalışıyorum pes etmek istemiyorum çünkü kendime verdiğim sözler var. Buraya sadece içimde tuttuklarım ağır geldiği için yazıyorum, iyi geldi umarım herkes kendi olabilir.