Babamın baskı olarak kabul etmediği ısrarları ve çocukluğum boyunca göstermediği sevgiyi başörtü denerken göstermesi üzerine örtündüm.

Merhaba. Ben 17 yaşında oldukça küçük bir şehirde ve oldukça muhafazakâr bir ailenin evinde büyümüş bir kızım. Ortaokula başlarken başımı kapatmam gerektiğini söylediler, başta pek istekli olmamama rağmen babamın baskı olarak kabul etmediği ısrarları ve çocukluğum boyunca göstermediği sevgiyi başörtü denerken göstermesi üzerine örtündüm. Fakat

“Müslüman mahallesinde salyangoz satamazsın, bu okuldan git.”

Buradaki mektupları zaman zaman okur ve benzer hayatlara sahip kadınları gördükçe yalnız olmadığımı hissederdim. Fakat artık kendi hayatımı da paylaşacak kadar dayanamaz halde hissediyorum. Ben küçüklüğümden beri Kur’an kurslarına giderim, kendimi bildim bileli. 5 yaşımda Latin alfabesinden önce Arap alfabesini öğrendim. Ailem, beni dinden uzak

Namaz kılmadım diye yediğim hakaretlerin, verdikleri cezaların haddi hesabı yok.

Merhaba! Ben de kendi hikayemi anlatmak istiyorum. Aşırı dindar bir ailenin kızıyım. İslam dininin farzlarını, helallerini, haramlarını, sevaplarını, günahlarını dinleyerek büyüdüm. Sonra okula başladım. Aşırı şen şakrak, girişken ve özgüvenli bir çocuktum. 9 yaşındayken ağlayıp yalvarmalarımı hiç önemsemeden beni okulumdan alıp İmam Hatip’e yazdırdılar. O

Lise, hayatımın dönüm noktasıydı.

Merhaba. Muhtemelen mesajım başkalarına iletilmeyecek ama içimi dökmek istiyorum. Ben 3. sınıfa giderken kapandım, 9 yaşında bile değildim. Çevremdekilere özenip başımı bağladım ve annemin yanına gittim. “Daha erken, bence kapanma” dedi ama ben o kadar heveslenmiştim ki… Çünkü kuzenim kapanınca onun nasıl sevildiğini görmüştüm. Israr

Geçen yıl fikri açıdan ‘milat’ diyebileceğim bir değişim yaşadım.

Öncelikle hepinize merhabalar, bu platformda birazdan yazacaklarımı anlatıp anlatmamak arasında çok gelgit yaşadım. Ancak birilerine anlatmaya ihtiyacım olduğuna karar verdim ve işte buradayım. Şimdi sizlerle 5 yıl öncesine gideceğiz, yani 14 yaşımdaki halime. Gerek yetiştiğim ve bulunduğum ortamlar ile olsun, gerek o yaştaki fikirlerim nedeniyle

Saçlarımı, göğüslerimi, vajinamı alın ama bana hayatımı verin.

Bugün yaz yağmuru sonrası esen rüzgâr, burnuma çok güzel bir parfüm kokusu getirdi. Öyle acıttı ki içimi. Annem, erkekler etkilenir diye parfüm sıkmama bile izin vermezdi. İçimde ukde kalanları hatırlattı bana. Yıllardır aynaya bakmak gelmiyor içimden fakat illa bakıyorsunuz. Bakıyorsunuz da baktığınız aynada bir yabancıyı

5-6 yaşlarındaki erkek kuzenim bile saçımı göremezdi.

Merhaba. Kafam karışık olduğu ve kendimi bir nevi arada hissettiğim için burada bazı deneyimleri okudum ve ben de benimkini paylaşıp düşüncelerimi açmak ve sizin düşüncelerinizi almak istedim. Biraz uzun bir yazı olabilir. Ben 11 yaşında kapandım ve şu an 17 yaşıma girmeme 2 ay kaldı.

Din ile ilgili daha fazla bir şey duymak istemiyorum.

İlk hikayemi yazmamın üzerinden yaklaşık 6 ay geçmiş. Hikayemin adı ‘Sanki din savaşındalar da ben düşmanmışım gibi’ idi. Bakıyorum da ailemi anlatırken ne kadar da insaflı davranmışım, her şeye rağmen onlara kıyamamışım. En ağır olan şey ise inanmadığın gibi görünmek. Bu bana o kadar ama

Ailemizde açık olana ya orospu ya da Müslüman değil gözüyle bakıyorlar.

Benim gibi onlarca hatta binlerce insan varmış, bu site sayesinde öğrendim. Evet, ben de ailesi tarafından küçük yaşta zorla başı kapatılanlardanım. Başımı kapattığımda yaşım daha 13’tü. Regl olduğum gün kapandım, istemiyordum çünkü o güne kadar şortla ve kısa taytlarla gezen bir çocuktum. İmam Hatip’e gidiyordum,

Ben artık değişmek ve yıllar sonra, ‘Kendim için zamanında bunu yaptım’ demek istiyorum.

Öncelikle merhabalar. Sizlere üniversite sınavına günler kala çözmem gereken TYT denemesi öncesi, içimdeki huzursuzlukla oturduğum masamdan sesleniyorum. 17 yaşında bir sınav öğrencisiyim. Lise hayatımın en başında kendi isteğim ile kapanmıştım. Sanırım annemi mutlu etmek istemiştim. Babam henüz erken olduğunu düşündüğünden tekrar düşünmemi söylemişti. Ama birçoğunuz

9 aydır yeme bozukluğuyla tek başıma mücadele ediyorum.

Merhaba. Ortaokulu İmam Hatip’te okumuştum ve tabii o zamanlar bu işlerden pek anlamıyordum. Okul kıyafetinin bir parçası sanarak başımı kapatmıştım ve başlarda üzgün de değildim. Ortaokulda dershaneye gittiğim zamanlarda diğer kızlara özenmeye başladığımı fark ettim. Onlar gibi popüler değildim. Aileme açılmak istediğimi söyledim, hatta okula

Dini bir yaşam sürmeye sırf ailemi memnun etmek için devam ettim.

Herkese merhaba. Bir gün buraya kendi hikayemi yazacağımı biliyordum. Bu siteyi bugün keşfettim ve elbette bir gün hazır olunca içimi dökmek adına yazacağım, dedim. Ancak aynı günün akşamı artık hıçkırıklı bağıra çağıra ağlamaların bile ruhumu hafifletmediğini fark edince içimi buraya dökmeye karar verdim. Ben 21

Ailenin yanında farklı, arkadaşlarının yanında farklı ikircikli bir hayat yaşamanın zorluğunu size nasıl anlatabilirim?

Küçücüktüm, en acısı ne zaman örtündüğümü bile hatırlamıyorum. Bu siteye gelenler genelde kaç yaşında örtündüklerini bilirler. Kimi 16 yaşında kimi 14, kimiyse üniversiteye geçtiğinde. Ama ben hatırlamıyorum. Hatırlayamıyorum. İlk taktığım şal neydi, rengi nasıldı; hiçbiri yok hafızamda. Tek hatırladığım ailemle oturduğumuz şehrin ilçesine giderken başka

Tesettürü aileme başkaldırı yolu olarak seçtim.

Herkese merhaba. Benim hikâyem, buradaki hikâyelerin formatından farklı ama yine de özünde başörtümü örtmem ile açılmam arasındaki süreci anlattım. Maruz kaldığım sözlü tacizlerden, kırıcı yakıştırmalardan da bahsettim. Benim savaşım kendimleydi; kendimi bulmakta gecikmem hatta ertelememle alakalıydı. 13 yaşımda kapanmaya kalkıştığımda ailem karşı çıkmıştı, “Daha küçüksün,

Kafamda birçok soru var.

Merhaba. Sitedeki birçok kişinin mektubunu okudum ve ben de yazmak istedim. Aile baskısıyla baş etmeye çalışan 20 yaşında bir insanım. Kafamda birçok soru var. Eğer bu yazım sizlere ulaştıysa yorum yapar mısınız? Önceden çok sayılmasa da dindar biriydim fakat gitgide içimi nefret bürüyor gibi hissediyorum.

Geleceğimle ilgili hayal kurarken saçlarım hep açık.

Buraya daha önce yazmıştım. Anneme açılmak istediğimi söylemiştim, o da babama söylemem gerektiğini söylemişti. 5 ay geçti ve ben hâlâ babama söyleyemedim. Çünkü onu üzmekten korkuyordum. Annem büyük ihtimalle benim vazgeçtiğimi düşünüyor ama ben dayanamıyorum. Sanki bir el tutmuş boğazımı; ne nefes alabiliyorum ne de

Ben sırf annem gibi olmamak için okumaya çalışıyorum.

20 yaşındayım. Bu sene psikoloji bölümünü kazandım. Üniversiteden tüm arkadaşlarıma kendimi örtüsüz bir liberal gibi tanıttım. Bu sene eğitim online olduğu için yüz yüze sınavlardan da yırttım ve bir şekilde hallettim. Ama bu sene okullar açılacak. İşte bu nedenle beni büyük bir stres kapladı. Ailem

9 senemi kayıp olarak görmemeye çalışmak çok zor.

Merhaba. Ben yaklaşık 9 yıldır başörtülüyüm. Lise 2. sınıfa giderken bir arkadaşımdan etkilenerek kapandım. O zaman okula başörtülü girmek yasaktı. Öğretmenlerimiz onu sürekli bir kenara çeker ve başörtüsünü çıkarana kadar derslere almazdı. Ben de hem ona destek olmak için hem de babamın zaman zaman bana

Dindar bir çevrede büyüdüyseniz mevcut son hep bellidir: kapanmak.

Bazen bir şeyin nasıl başladığını anlamayız. Nasıl bu duruma geldim, nasıl her şey tepetaklak oldu? Yoksa en başından beri mevcut tabloyu görmemek için gözlerimizi mi yummuştuk? Dediğim gibi, kapanma isteğim nasıl oluştu ya da ne zamandan beri bendeydi, hiç bilmiyorum ama zaten eğer dindar bir