Çocukken yaşadığım travmaları aileme anlatsam yüz ifadeleri ne olurdu?

Merhaba, ben 15 yaşında ailesiyle mücadele eden, aynı zamanda cinsel kimliğini saklayıp baskıdan kurtulmaya çalışan bir bireyim. Öncelikle çocukluğumdan başlayacağım çünkü bana yapılan bu baskı 6 yaşında başladı. Ailem kafama başörtüsü takıp akrabalarımla bayramlaşmamı istemişti. Sonrasında okulların başladı. O zamanlarda hocamız bizi sürekli döver, hem

Okulda gerçekten büyük ayrımcılıklar ve zırvalıklar gördüm.

Merhaba, ilk yazdığım hikâyeyi paylaştınız mı, ne yaptınız bilmiyorum ama ben yenisini yazmak istiyorum. Gittiğim okulda hiç kapalı yoktu. Bu okulda gerçekten büyük ayrımcılıklar ve zırvalıklar gördüm, özgüven sorunlarım oluştu ve halen devam ediyor. Okulda bahçeye çıkamazdım, herkes bana bakardı ve ben çöp gibi hissederdim.

Evden kaçma kararı aldım.

Herkese merhaba. Umarım herkes iyidir. Neyi nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Sadece bu benim hikayem ve çok zorlu bir hikâye olduğuna inanıyorum. Bunu da benim gibi aynı durumu yaşayan kişilere anlatmak istedim. Ben 20 yaşındayım. İlk kapandığım zaman 11 yaşındaydım ve hiçbir şey bilmiyordum. Seçim hakkına sahip

Birkaç sene sonra yapılan zorbalığa dayanamayıp kurstan ayrıldım.

Öncelikle buraya kimseye anlatamayacağım şeyler yazıyorum. Birçok kişinin aksine ben zorla kapatılmadım. Ailem çok dindar olmasa da annem dinine bağlı biridir ve çevremdeki herkes kapalı. Çocukken, daha 9 yaşında aldığım bir karar yüzünden mutsuzum. Annem beni mahalle Kur’an kursuna gönderiyordu. Seviyordum gitmeyi. Bir gün hocam

Sanaldaki bazı arkadaşlarım beni açık biliyorlar.

Kendi içimde o kadar doldum ki artık sanal da olsa bir yere boşaltmak istiyorum. Öncellikle ben yaklaşık 11-12 yaşlarındayken kapandım. O zamanlar kiloluydum. Kapanmak kilolarımı gizlemeye yardımcı oluyordu. Ayrıca babam imam, biraz da onun sevgisini ve ilgisini daha fazla almak istediğimden kapandım. Şu an 19

Başörtüsünün cinsiyetçi ve politik bir şey olduğunu zamanla fark ettim.

Herkese merhaba. Ben adını vermek istemeyen, 15 yaşında olan ve ortaokuldan beri İmam Hatip’e giden bir bireyim. Neydi din? Daha doğrusu neydi din diye yaşatılmak istenen? Eziyetten başka hiçbir şey. Modern ismiyle -ki böyle adlandırılmaktan nefret ederim- Kur’an müminiyim. Ailem aşırı dindar ve muhafazakârlar ve

Evimizde daha önce internet yoktu ve canlı derslerden dolayı eve internet alındı.

Merhaba, Şu an 16 yaşındayım. Yani 11. sınıf öğrencisiyim. Benim hikayem aslında şöyle başladı. 5. sınıfta kapanan bir arkadaşımız vardı ve sınıftaki diğer kız arkadaşlarımla -sınıfta 6 kızdık- buna çok özenmiştik. Hepimiz karne gününde kapanmak için sözleştik. Karne günü geldiğinde benimle beraber üç arkadaşım daha

Ben bir kıza aşığım.

Merhaba, buraya yazmayı çok düşündüm ve artık yaşadıklarımı paylaşmaya karar verdim. 15 yaşındayım, çoğu kişi gibi zorla kapanmadım. Çok dindar olmayan ama dinine de bağlı bir ailem var. Küçükken kurslara gönderildim ve orada hafızlık yapmaya başladım. Aslında eğlenceliydi, çocuk aklım ile özeniyordum. Yatılı kursa gittiğim

Babam, beni şu anlık zorlamadığını ama ileride kapanacağımı söyledi.

Az önce burada birinin yazdığı bir mektubu okudum ve cidden etkilendim, insanlar şaka gibi… Neyse. Ben, bana yapılanları anlatayım size. Aslında bakarsanız başka insanların hayatlarına bakıldığında bana hep şükretmemi söylerlerdi. Çoğu arkadaşım zorla kapatılmış ve sıra sanırım bana da gelecek çünkü geçen gün babama arkadaşımın

Ailemi özlemiyordum çünkü ‘Allah için’ benden ilk vazgeçişleri değildi.

“Her zaman daha yobazı vardır.” Bu sözün sözler içinde bir yeri vardı. Vardı çünkü ne zaman ‘Tamam artık, bu sondur herhalde’ desem hep daha yobazıyla karşılaştım. Liseyi örgün şekilde okuma hakkım elimden alındı ve Kur’an kursuna gönderildim. Yıllarım orada geçti. Enes Kara’nın videosunu izlediğimde onu

Bu mektup Yalnız Yürümeyeceksin öznelerinin ortak sesidir.

Bu mektup bütün Yalnız Yürümeyeceksin öznelerinin ortak sesidir ve bir kişinin deneyimlerinden değil, binlerce insanın deneyimlerinden oluşmaktadır. Merhaba, Bu mektubu isimsiz soyisimsiz yazmak zorundayım, çünkü yüzümü gösteremem, ismimi veremem. Şiddet görebilirim, eğitim hakkımdan mahrum bırakılabilirim, ekonomik şiddete uğrayabilirim. Telefonlarım, arkadaşlarım denetlenebilir. Bütün yaşam alanlarım kısıtlanabilir. 

Dindar bir ailenin evlenmemeyi seçen uyumsuz kızıyım.

Selam kelimesini kullanıyorum, yalnızca ‘selam’. Buraya yazıyorum çünkü belki yenik düşmek üzere olan kız kardeşlerime güç verebilirim ya da özgürlük yoluna çıkmaya cesareti olmayan kız kardeşlerime bir cesaret örneği olabilirim. Ben şimdilerde orta yaş denilecek yaşlara yakınım. Ama eskilerde çok kırıldı kanatlarım. Babam imam olduğu

Sırf ortaokulda beni kapatmasınlar diye “Ben zaten lisede kapanacağım” dedim.

Merhaba, 16 yaşındayım. 11. sınıfa gidiyorum. Bundan 2 sene önce 9. sınıfa başlayacağım zaman ailem tarafından gördüğüm baskılar sonucunda kapanmak zorunda kaldım. Hatta ailem, ben ortaokul 7. sınıfın sonundayken kapanmamı istiyordu fakat ben okuldaki arkadaşlarımın ve çevremin tepkisinden korktuğum için lisede kapanacağımı söyledim. Yani sırf

Beni ve mutsuzluğumu görmelerine rağmen görmezden geliyorlar.

Merhaba. Umarım hepiniz iyisinizdir. Şu an zorunlu tesettürümün 4. yılındayım. Yıllardır bu sayfaya çok şey yazdım. Kiminiz okuyup bana destek verdi, kimileri tarafından ise sert yorumlar aldım. Yıllardır bu sayfayı takip ediyorum. Başaran, başaramayan herkesi gördüm diyebilirim. Her başarı hikayesini gördüğümde ve okuduğumda gülümseyerek kendime

Senelerce üzerimde kurulan baskıya bugün başkaldırdım.

Bugün benim için bir milat. Kendi benliğime kavuştuğum gün… Kendimi buldum. Sonunda o zinciri kırdım ve artık özgürüm. Senelerce üzerimde kurulan baskıya bugün başkaldırdım. Evet, biraz geç oldu. Evet, benden çok şey götürdü. Evet, bu yolda çok savaşlar verdim. Benim gibi olan yüzbinlerce hemcinsim için

İmamın dinsiz kızı!

Merhaba. Bu benim bu siteye 2. yazışım. Hayatımdaki ufak ama benim için güzel bazı şeyleri değiştirdim. İmam Hatip’e gittiğimi yazmıştım, ailem için. Fakat bu yaz oradan evime daha yakın bir Anadolu lisesine nakil aldırdım. Babam başta “İmam Hatip olursa olur” demiş fakat sonradan bir şey

Babam yalnızca hayatımı zehrediyormuş, başka bir vasfı yokmuş.

Çoğu kişi gibi benim de kötü bir hikayem var ve anlatmazsam artık ciddi anlamda patlayacağım. Benim annem memur, babam ise asker. Annem bana çok güvenir, babamsa tam aksine bana asla güvenmez ve sürekli bir iş çevirdiğimi düşünür. Annem bana benim hangi saatte kiminle dışarı çıktığımı