Abla ben Kur’an hocası olmak istemiyorum, benim yerime sen olur musun?

Merhaba,Adımı ya da yaşımı yazamayacağım, çünkü korku ve panikle yaşıyorum. Üniversite öğrencisiyim ve hikayemi en başından anlatacağım. Zamanında nasıl arkadaşlarıma anlattıysam tıpkı öyle anlatacağım, çünkü bunu okuyan herkesin beni en az arkadaşlarım kadar iyi anlayacağını biliyorum. Bir de Türkiye’de başıma ne zaman ne geleceği belli

Yatılı cemaat yurduna gittikten sonra annem kapalı kalacağımı söyledi

Dayanamıyorum. Gerçekten. Hiç ama hiç dayanamıyorum. Aylardır her gece o kadar çok ağlıyorum ki, o kadar çok ağlıyorum ki… Buraya 2. kez yazışım. Bütün ağlama ve zırlamalarıma rağmen 7. sınıfta kapandım. Keşke kapanmasaydım. Eğer o zamanlar şu anki aklım olsaydı ne yapar ne eder kapanmazdı,

Annem döve döve Kur’an ezberi yaptırtıtıyordu

Ben H.,12 yaşındayım ve 5. sınıftan beri kapalıyım. İlkokulu din düşmanı bir kolejde okutup ortaokulu imam hatipe gönderen bir ailem var. 5. sınıfta ailemin isteği üzerine onları kırmamak üzerine hafızlık yapmaya karar verdim (Kur’an’ı baştan sona ezberlemek…) Zorluklarından hiç bahsetmediler ve ilkokulda ailem ile aram

Hep tehdit etti “Seni okuldan alacağım göreceksin” diye ve sonunda yapıyor

Öncelikle merhaba,Bu siteyi sanırım 15-20 dk. önce keşfettim ve birçok yazı okudum. Gerçekten yalnız olmadığımı hissetmek biraz iyi geldi diyebilirim. Bu siteyi nasıl bulduğumu da söyleyeyim. Babam beni zorla okuldan alıyor ve ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Bunu aramıştım belki bir çözüm yolu vardır diye. Baştan

Ablam yine başımı yıkamak için çağırırken o kadar korktum ki vücudumda oluşan kızarıklıkları görecek diye

Odamın duvarlarına bakıyorum, oluşan çatlakları izliyorum. Parmak uçlarımı çatlakların üzerinde tek tek gezdiriyorum. Bana çok tanıdık geliyorlar. Nereden tanıdığımı hatırlamaya çalışıyorum. Sonra bana benden tanıdık olan yakınlığı görüyorum. Çok yakından, ruhumun derinliklerinden tanıyorum, acıdan çatlamayı. Acıdan çatlayıp, koca bir boşluk yaratmayı. Ruhum acıdan çatlamış koca

Başımdaki örtünün beni kendimden nefret ettirdiğini, özgüvenimi kırdığını o kadar çok üzerimde hissediyorum ki

Merhabalar öncelikle, Benim hikayemi nasıl bulursunuz bilmem ancak şu dönemde cesarete ve desteğe fazlasıyla ihtiyacım olduğunu biliyorum sadece. Açılmak istiyorum. Hem de çok fazla… Ama korkuyorum. Ailem tarafından dışlanmaktan, beni hor görmelerinden, yeniden kısıtlanmaktan… Başımdaki örtünün beni kendimden nefret ettirdiğini, özgüvenimi kırdığını o kadar çok

Önümdeki tek engel benmişim meğerse

Merhaba, Benim hikayem okuduğum çoğu hikayeden daha farklı ilerledi ve bunu paylaşmak istiyorum. Ben yaklaşık on sene kadar kendi isteğimle yazları eğitim veren özel bir Kur’an kursuna gittim. (İlkokul birinci sınıfta başladım ve şu an 11. sınıfım.) Bazı şeyleri kendi isteğimle yapıyorum sanıyordum, ancak bir

Onların gözünde namus objesinden farksızım

5. sınıfa giderken Kur’an kursuna gittiğim için kapanmıştım ve ailem bir kez kapanınca tekrar açılmamam gerektiğini söyledi. 10 yaşında hiçbir şeyden haberi olmayan bir çocuktum. 12 yaşında zorla hafızlığa verdiler. En güzel yıllarımı dayakçı hocaların önünde dizlerim titreyerek geçirdim. İmam hatip lisesini dışarıdan verdim ve

Tesettüre ihtiyaç duymadığım ortamlarda çok canlı olmama rağmen tesettürlü olduğum ortamlarda hep sessiz ve hüzünlüyüm

Merhaba,Bu benim buraya 2. yazışım. Ben lise son sınıfta, arkadaşlarımın sözleri, ben dine uygun yaşamadım diye ailemin cehennemde yanacağı düşüncesi gibi sebeplerden tesettüre girdim. İlk başlarda alışmam adına herkes beni kucakladı, tebrik etti, giydiğime karışan olmadı. (Tabii sonradan gülmem bile ahlaksızlık sayıldı.) Klasik dar pantolon,

Babam sürekli olarak namaz kılmam için de baskı kuruyor

Buraya sadece içimi dökmek için yazıyorum. Küçüklükten itibaren babam çok geri kafalı bir insandı. Ben ve kız kardeşim doğduğunda bizi okutmayı bile düşünmüyormuş. Anneme, “Kız kısmı okuyup ne yapacak?” demiş. Zamanla kafasındaki bu tabuyu yıkan ne oldu bilmiyorum, ama bir şekilde ilkokula başladım. Arkadaşlarım şort,

Tek korktuğum eğitim hayatımı elimden almaları

Birkaç sene öncesine kadar, böyle yaşamaya boyun eğen biriydim. Küçüktüm, babamın telefonunda gördüğüm çıplak kadınları ona soracak kadar küçüktüm. Bunu yaptıktan sonra bile hâlâ beni din diye baskılamasına boyun eğecek kadar küçüktüm. Onları yaparken bile beni suçlardı, yalan söylediğimi söyler, telefonuna virüs girdiğini söylerdi. Bana

İnsanların beni “Başında şal var, bu da yobaz, eğitimsiz kesin.” diye yargıladığını düşünüyordum

Şu an bu sitede bunları yazma noktasına geldiysem, içimden hala atamadığım kırgınlıklar olduğundan eminim aileme karşı. Ben bebekliğimden beri dindar bir aile ve çevrede büyüdüm. Ailem -özellikle babam- fazlasıyla “muhafazakar” diyerek aklamaya çalıştığımız sınıfa ait. Anaokul-ilkokul-ortaokul yıllarımı Kur’an kursları ve malum cemaate ait insanların yönettiği

Kendimi her boşlukta açılmayı düşünürken buluyorum

Ben de kendi kendime düşünmekten, bir sonuca ulaşamamaktan yorulduğum için buraya yazmaya karar verdim. Yaşım 25, burada yazan birçok arkadaştan büyüğüm sanrım, ama hiçbir zaman geç olmadığına inananlardanım. Uzatmadan hikayeme geçmek istiyorum. Muhafazakar ailede büyüyen birçok kadın hikayesine benziyor benimki de. 10 yaşlarında artık büyüdün

Kıyafet tarzımı değiştirip beni boğan feracelerden kurtuldum

Merhaba buradaki çoğu yazıları okuyan biri olarak kendi hikayemi anlatmamamın zamanı gelmişti diye düşündüm. Nereden başlayacağımı bilemediğim için içim huzursuzlukla kaplıydı. Artık bu bedene ait hissedemiyordum. ARTIK açılmak aynadaki GÖRÜNTÜMÜ sevmek istiyordum, ama bunu yaparsam beni sonsuza dek reddedeceklerini biliyordum. En başa dönersek de, çocukluğum

Dört duvar arasında yaşıyorum, sadece babam böyle istiyor diye

Merhabalar, Nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Şu an yazmaktan da korkuyorum. Kafayı yemek üzereyken yazmam gerektiğini düşündüm. Kalabalık bir ailede yaşamama rağmen çok yalnızım. İçimdekileri anlatacak biri bulamıyorum. Saatlerce hayal kuruyorum, yaşamımın iyi olacağına dair. Ailemi kaybetmek istemiyorum, ama böyle devam edersem onlarsız kalacağım. Eskiden dindar bir

Ben de istiyordum kütüphanede ders çalışırken topuzumu üstten yapmayı

Ben 13 yaşında kendi isteğimle kapandım, tam kendi isteğim de diyemem çevremin ve annemin bana dayatması sonucunda kapandım. O başörtüyle bir gün bile mutlu oldun mu diye soracak olursanız hayır olmadım çünkü başörtü sadece beni değil fikirlerimi ve davranışlarımı da örttü. Başörtüye göre şekil almaya

Açılmayım diye saçlarımı kısacık kestim

Asosyal biriyim. Kapandığımda daha da asosyalleştiğimi düşünüyorum. Ben 10 yaşımda kapandım. Kendi isteğimle kapanmadım ama aile baskısı ile de kapanmadım. yani bana öyle gelmiyor. 4. sınıftaydım yaz tatilindeydik. teyzemlere gidecektik. Teyzemin kızı o zamanlar 6. sınıftı ve yeni kapanmıştı. Annem teyzemlerle görüntülü konuşurken duymuştu ve