Anne ve babaya kendini ifade etmek gerçekten aşırı önemliymiş.

Merhaba. Benim ailem biraz baskıcı, daha doğrusu annem baskıcı. Annem, küçüklüğümden beri beni kapatmak isteyen biri. Dini dershanelere gittim, Kur’an kurslarına gittim ama zorla güzellik olmuyormuş. Sevmiyor değilim ama zorla yapınca o kadar uzaklaştım ki… 4 senedir kapalıydım. Annem okumamam için beni açık liseye yazdırmıştı,

Kâbusum olan hayatı gerçekleştirmeye çalışıyorlar.

Ben bu sene sınava girdim, düşük puan aldığım için beni üniversiteye göndermeyeceklerini söylüyorlar. Şimdi bir işte çalışıyorum, bana “Çalışmaya devam et, yükselip daha fazla maaş alırsın, yaşın ilerlediğinde de evlenip kocana bakarsın” dediler. Kâbusum olan hayatı gerçekleştirmeye çalışıyorlar. Burada bir arkadaş “Temel ihtiyaç gidermeyi ebeveynlik

Kendimi asla bir kadın olarak görmedim, yanlış bir bedende doğmuştum.

Selam dostlar! Umarım hepiniz iyisinizdir. Ben oldukça yorgunum, tüm hafta böyle geçiyor; sınav stresi, ev, iş derken epey yoruldum. Dinlenmek için kahve yaptım. Otururken de aklıma bu site geldi, yeni ve eski mektupları okudum. Yine söyleyecek söz bulamadım, ne yapacağımı bilmiyorum, keşke size yardım edebilsem…

Bir gün annemle birlikte eve gece geldik diye babam tarafından şiddet gördük.

Merhaba, ben de uzun zamandır buradaki yazıları okuyordum ama yazarken nereden başlayacağımı bir türlü bilemiyordum. Olayın en başına, ilk kapandığım zamana gitmek istiyorum. Muhtemelen o günü asla unutamayacağım. 9 yaşındaydım ve bir din adamı televizyonda cehennemle ilgili bir şeyler anlatıyordu. O an ne oldu, bilmiyorum;

Tacize uğradıktan sonra başörtüsü bana bir koruma gibi geldi ve kapandım.

Herkese merhaba. Adım Canan, 17 yaşındayım, öğrenciyim. Benim hikâyem de çoğu kişiyle benzer. Ben kapandığımda 12 yaşındaydım, 6. sınıfa gidiyordum. Tacize uğradığımda çok korktum, ne yapacağımı bilemedim; odamda saatlerce, günlerce ağladım ama olayı bir türlü atlatamıyordum. Bana çok ağır geldi, aylarca ağladım. Bizim sınıfta kapanan

Kapandığım zaman kadınların neden kapandığını bile bilmiyordum.

Merhabalar, bu sayfayı uzun zamandır takip ediyorum ve artık ben de birileriyle hikayemi paylaşmak istiyorum. Benim baskılarım ilkokuldayken başladı. Annem hep “Ya kapanırsın ya da saçını sıfıra vurduracağım” derdi. Tabii o zamanlar kapanmanın ne olduğunu bilmiyordum, bir süre böyle geçti. Sonra saçımı kestirmeye karar verdim.

9 yaşımdan 14 yaşıma kadar aralıksız yatılı kurstaydım.

Merhabalar, ben henüz 16 yaşına girmiş genç bir kızım. Aslında çok muhafazakâr bir ailenin kızı değilim. Neredeyse sülaledeki tüm gençler açık, bir tek ben kapalıyım. Ben size hikâyenin en başından anlatayım. Annem çok dindar bir insan, bu yüzden beni henüz 3 yaşımdayken Kur’an kurslarına vermiş.

Ben 14 yaşında kapandım. Düzeltme: Zorla kapatıldım.

Merhaba. Ben Büşra. Adım ne güzel, değil mi? Özellikle anlamı; “müjde”. Keşke hayatım ve yaşam standartlarım da adım kadar güzel olabilseydi… Bu bir isyan mektubu değildir, yanlış anlaşılmasın. Bu; çaresiz, artık yapabilecek bir şeyi kalmamış, hayattan zevk almayan yaşayan bir ölünün hayat hikayesi. Öncelikle, biz

Hayatım boyunca özne olmak için çabaladım ama bana ait olmayan bir kavganın, başörtüsü mücadelesinin, nesnesi olmaktan öteye gidemedim.

Klasik düşünce kitaplarının onlarcasını okuyup, sayısız söyleşi, sempozyum ve atölyeye katılmışımdır. Ülkenin en iyi teknik üniversitelerinin birinden yüksek bir ortalamayla mezun oldum. 2 yabancı dil biliyorum. Şu an 28 yaşındayım ve yurt dışında yaşıyorum. Geriye dönüp baktığımda sürekli çalışmışım, okumuşum veya herhangi bir şey için

Babama göre biz sınıfta bile bir erkekle ders dışında diyaloğa giremeyiz.

En çaresiz kaldığım an buraya yazacağım, diye kendime söz vermiştim. Artık kaldıramıyorum. Psikolojim o kadar bozuk ki intihar etmekten çok korkuyorum. Ben 17 yaşında, üniversite sınavına hazırlanan bir kızım. Bunun verdiği ağır sorumluluğun üzerine bir de aile sorunları yüklenince sınıra ulaştığımı fark ettim. 7. sınıfa

Parmakla gösterilen o çocuktum.

Merhaba. Öncelikle nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Ben de herkes gibi buraya bazı şeyleri anlatmaya geldim. Öncelikle ben başardıysam herkes başarır, umudunuzu yitirmeyin. Ben daha 10’lu yaşlardayken kendi isteğimle uzun uzun tunikler giyerdim. Kalçamı açıkta bırakan kıyafet giymezdim. Bu benim kafama kodlanan bir şeydi, sanki biz bir

İnsanlar ırkçı bakışlarını üzerimden asla çekmiyordu.

Sanırım biraz rahatlamalıyım, bu yüzden buraya yazma gereği duydum. Ben 5. sınıfta arkadaşlarım kapanınca kapandım. Başlarda çok hevesliydim, ilk 1 yıl asla açılmayı düşünmedim. Ardından arkadaşlarım tek tek açıldı, böyle olunca benim de ara sıra aklıma açılmak geldi, bunu istedim ama günah olur, deyip içime

Babamdan beklediğim sert tepkiyi annemden aldım.

Merhaba, ben 17 yaşındayım. 5. sınıftan beri başım kapalı, şu an ise 12. sınıfa geçiyorum. Açılmaya karar verdim. Aslında bu çok uzun zamandır hatta ortaokul zamanlarımdan beri aklımda olan bir şeydi. Sadece konuyu büyütmüyordum. Saçlarımı kısa kesiyordum, kendimi kandırıyordum. 3 gün önce konuyu aileme açtım

Saçlarım ile ailem arasında bir seçim yapmam istendi.

Merhabalar. Ben 1 ay sonra 17 yaşına girecek bir kızım. Yıllardır kendimle ve ailemle verdiğim bu savaşta, boşluğun içerisindeyim. Lafı uzatmadan hikayemi anlatmak isterim… Doğduğumdan beri bir gün kapanacağımı biliyordum. O zamanlar ortaokulda başörtüsü takmak yasaktı ve ben ilkokula gidiyordum. Arkadaşlarım jile giyerken ben erkeklerin

Adalet kavramının eksikliğini yaşadığım için hukuk okumak istiyorum.

Okuyacak olan herkese merhaba! 7. sınıfın yaz tatilinde isteyerek kapandım. Kapalı halde birkaç defa annemle beraber markete, dedemlere ve amcamlara gitmiştik. Bu yaklaşık 2 hafta sürdü. Daha sonra ben ve ablam, İstanbul’a abimin yanına gittik. Kulağımdan ameliyat olmam gerekiyordu. Gidişimizin 2. günü örtümü çıkardım. Geri