Örtüyü asla sevemiyorum ve kendimden nefret ediyorum.

Merhabalar arkadaşlar. Uzun süredir bu siteyi takip ediyorum dersem yalan olur. Ben de başörtüsü konusunda sıkıntılar yaşıyorum ve bu siteyi de en ihtiyacım olduğu zamanda keşfettim, yani yaklaşık 8 ay önce. O zamanlar sadece bir yazı okuyup ağlayarak çıkmıştım. Aylardır açılmak istiyorum ama asla cesaretim

Kendimi açıklamak için çok uğraştım ama söylediğim her sözü kendilerine ve inançlarına hakaret olarak algıladılar.

12 yaşında kendi isteğimle kapandım. Başörtüsünü hayatımda istemediğimi anlamam 1 hafta falan sürdü. Hem rahat değildim; oyun oynarken hareketlerimi kısıtlıyordu hem de görüntüme alışamamıştım. Anneme açılmak istediğimi söyledim, o da bir kere kapandıktan sonra geri açılamayacağımı söyledi. Beni uyarmış, böyle olacağını bilmem gerekirmiş. Yine de

Dolabımdaki kıyafetlerin sadece yarısını bile kendim beğenerek seçip almadım.

Her sabah güneş doğar ama saçlarım ışığıyla tanışmadı. 5. sınıfta kapandım. Kapandığım dönem aile içi sıkıntılar yaşadığımız bir dönemdi. Kardeşim 4. sınıfın yazında vefat etmişti ve cenazesi hâlâ evin içinde gibiydi. Aslında 1. sınıfta annemden 5-6 ay ayrı kalmıştım ve zaten yabancı gibiydik. Bunun sonucunda

“Başını açarsan eve giremezsin!”

Burayı en sıkıntılı, en çaresiz hissettiğim anda keşfettim ve aslında bu yolda yalnız olmadığımı öğrendim. Böyle hissedenler olacağını bildiğim için ben de hikayemi yazmak istiyorum. Ben 5 yıldır tesettürlüyüm. 17 yaşımda bir okul dönüşü karar vermiştim kapanmaya. O zaman nereden aklıma esti de böyle bir

Eve geldiğimde kimse kötü bir şey söylemedi, iyi bir şey de söylemediler. Sanki hep böyleymişim gibi bu konudan bahsedilmedi.

Selamlar herkese. Başörtüsünü çıkarmayı istediğim süre boyunca günde 5-6 kere bu sitenin sayfasını yenileyip yeni bir yazı, hikaye paylaşılmış mı diye bekliyordum, şimdi kendi hikayemi yazıyorum. Ben 20 yaşında, iyi bir üniversitede hukuk fakültesi 2. sınıf öğrencisiyim. Çevremdeki çoğu insan muhafazakar, küçükken regl olduğumda kapanacağımın

Kapanırsam babam beni rahat bırakır, baskılarına devam etmez sandım.

Merhaba arkadaşlarım. Evet, ben de çoğunuz gibi olduğum şeyle olmadığım şey arasında yaşadığım boğulmalarla mücadele eden bir kadınım. 22 yaşındayım. 8. sınıfın 2. döneminde okula hiç gitmeyip başımı kapattım. Gitmememin sebebi de zaten kapanma kararı almamdı. 6. sınıfa başladığımda babamın yavaş yavaş başlayan kıyafet baskıları

Şimdi daha çok zaman gerekiyor. Bir gün yine rüzgârda savrulacak.

Merhaba, mektuplara bakayım biraz dedim ve buraya geldiğim ilk günü anımsadım. (Uzun bir yazı olabilir.) Aynada kendime bakamıyordum ve Google arama kısmına gizli sekmeden -Evet gizli sekme, asla bakmayacaklarını bildiğim halde hem de.- “Başörtüsü takmak istemiyorum” yazısını aratmıştım. Karşıma burası çıktığında ne olduğunu anlamamıştım ama

İçimde verdiğim savaşı kazanmak benim için çok daha zordu.

Merhaba dostlarım. Artık saçlarımı rüzgârda savurabiliyorum. Tenimi kumsalda ve güneşte hissedebiliyorum. Bunun verdiği mutlulukla sizlere yazıyorum. Örtümü çıkaralı 1,5 ay oluyor. 5-6 senedir kapalıydım, son 3 yıldır da ailemle mücadele veriyordum ve sonunda kazandım. Dile ne kadar kolay geliyor bunları söylemek, değil mi? Oysa zorluklarını

Sanki benden iki taneyiz.

Merhaba. On yedi yaşındayım. Buraya yazan herkes gibi yobaz bir aileden geliyorum ve çoğu kişi gibi ben de inanmıyorum tanrı safsatasına; ama annem ve babam, dini annelerinden ve babalarından öğrenmişler. Bayağı dindarlardır. Annem pardösü giyiyor, İslam’a göre doğru giyinme şekli kara çarşaftır hâlbuki, ama onu

Benim hikayem, ben 10 yaşındayken okullarda başörtüsü yasağının kaldırılmasıyla başladı.

Aslında nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Benim hikayem, ben 10 yaşındayken okullarda başörtüsü yasağının kaldırılması sonucuyla başladı. Ailemde ve akrabalarımda tek bir açık kişinin olmayışı ve kuzenimin de kapanmasıyla daha küçücük bir çocukken ben de kapandım. Dönüp bakınca olayın sadece bundan ibaret olmadığını anlayabiliyorum aslında. Çocuğunu her

14 yaşındayım ve 12 yaşımdan beri açılmak istiyorum.

Merhabalar. Ben 6 yaşımda kapandım. Kapandığımda bu kendi rızamlaydı. Annem ve ablam da kapalı. Küçüklükten beri annem beni hep arkadaşlarıyla görüşmeye zorlardı. Arkadaşları da hep birisini ayıplar tipte insanlardı. Mesela, “Aa, şu kız kapalı değil, tükür şunun yüzüne” gibi insanlardı yani. Bu yüzden açık olmanın

Ben ondan açılmak için izin almadım, sadece söyledim.

Merhaba. Bu siteyi yeni keşfettim ve çoğu kişinin hikayesini okudum. Dedim, ben de yazayım. Birilerine anlatmak istedim. Öncelikle ben 8. sınıfta çevremden etkilendiğim için kapandım. Bizim sülale, ablalarım falan genelde kapalıydı. Onlara özendim. Annem de “Ne zaman kapanacaksın?” gibi sorular sorup duruyordu, çok heveslenip kapandım.

Ne kadar denesem de örtünmeyi içimde hissedemedim.

Merhaba, ben 18 yaşındayım. 13 yaşımdayken lisenin ilk gününde kapandım. Bana karşı öyle büyük baskılar olmadı ama sürekli alttan alta benimle uğraştılar. Tişört giymem bile aileme rahatsızlık veriyordu. Ailedekiler kapalı olduğu için ben de düşünmeden kapandım. Son 1 yıldır zihnimi meşgul ediyor, kendimi bu şekilde

Senelerce hayalini kurduğum şeye ulaşınca sanki büyüsü ellerimden kaçmıştı.

Dün senelerdir hayalini kurduğum şeyi yaptım. Anlık bir cesaretti, hani “Bunu ya şimdi yaparım ya da hiç yapamam” dermiş gibi… Dışarı açık çıktım. Kimseye haber vermeden. Saçlarım bakımsız ve biraz yağlıydı ama umursamadım. Rüzgârın saçlarımı nasıl havalandırdığını görünce başlarda kalbim yerinden çıkacak gibi hissettim. Ancak

Başörtüsünü zorla ve iğrenerek takıyorum.

Merhaba. Ben 12 yaşımda sözde kendi isteğimle akrabalarımdan görüp özenerek kapandım. Yıllarca Kur’an kursuna gidip eğitim görmemin de etkisi var tabii ki… 13 yaşımda İmam Hatip okuluna giderken açılma isteğim başladı. Ama o zamanlarda bu durumu şu anki kadar takmıyordum. 9. sınıfta İmam Hatip’ten kurtulup

Uzun zamandır yaşadıklarım beni bencil olmam konusunda zorladı.

Merhabalar. Ben uzun uzun yaşam hikayemi anlatmaktansa daha çok içimi döküp zor durumda olanlara tavsiyeler vermek istiyorum. Ben de 6 yıldır zorla kapatılan bir kızım ve çoğunuz gibi zor zamanlar geçirdim. Ailem, kendileriyle kaç defa konuşsam bile asla anlayışla karşılayacak insanlar olmadılar. Tersine daha da

Yasalar izin verse beni ortaokula dahi göndermeyeceklerdi.

Hislerimi yazmakta hep zorlanmışımdır, ama deneyeceğim. Buradaki birçok kişi gibi benim de dindar ve baskıcı bir ailem var. Aslında din konusu haricinde çok iyi anlaşırız. 12 yaşındayken annemin isteği ile kapandım ama o zamanlar İmam Hatip’e gönderildiğim için bunu çok da umursamıyordum. Küçüklüğümden beri bana

Babam, kapalı olduğum için resmen benden utanıyordu.

Başardım. Evet, başardım. 3 yıldır kapalıydım ve açılalı 10 ay oluyor. Ortaokulda İmam Hatip’teydim, orada herkes kapandığı için ben de onlara özenip kapandım. Kapanmaz olaydım… Babam açılmam için bana sürekli baskı uyguluyordu, annem de “Açılma” diyordu. Tabii ki ben inatçı olduğum için başlarda babama karşı