Başımı açtığım için değil, istemediğim bir şeyden kurtulduğum için özgürüm.

Başardım! Ben bugün özgürlüğüme kavuştum. Yanlış anlaşılmasın; başımı açtığım için değil, istemediğim bir şeyden kurtulduğum için özgürüm. 6 senedir kapalıydım. 11 yaşında kapandım. Şu an 17 yaşındayım. Başlarda kendi isteğimle kapalı olduğumu düşünüyordum ama büyüdükçe istemediğimi fark ettim. Açılmayı 2 senedir istiyordum ama bir türlü

Büyüdüğüm ortamı şu an düşündüğümde dehşete kapılıyorum.

Merhaba, öncelikle belirtmek isterim ki ben halâ başörtüsü takan ve onu çıkarmamış biriyim. Size bu yolculuğa nasıl girdiğimi, sonrasında da nasıl psikolojik hastalığa yakalandığımı anlatmak isterim. Şizofreni teşhisi konulmuş bir babaannenin ve onun travmalar içinde büyümüş 7 çocuğunun içinde büyüdüm. O çocuklardan biri de benim

Geçici bir hevestir diye düşündüm ama açılma isteğim 2 senedir gitmedi.

Birkaç sene önce memlekete taşındık. Tüm akrabalarım burada oturuyor ve artık hepsiyle iç içeyiz. Anne tarafım kapanma konusunda aşırı baskıcılardı. 7. sınıfta kuzenlerim yurda gittiği için beni de yurda gönderdiler. O dönem yurda gittiğim için herkes benden kapanmamı bekliyordu. Açıkçası ben de ortamdan etkilenmiştim. Normal

Kendi çapımda direniyordum.

Herkese merhaba, bu da benim hikayem olsun. Ben de baskıcı, zorba ve kadınların ikinci sınıf olarak görüldüğü bir aileden geliyorum. En büyük travmam, babamın bir bayram günü gelip “Artık kuzenlerini öpmeyeceksin, enişteleri öpmeyeceksin” demesiyle başladı. Benim için bir dayatmaydı, bir anda aniden gerçekleşti. Belki biraz

Toplayacakları tepkiler, o belirsiz kimliklerini zedeleyecek diye bizi bastırıyorlar.

Neşe ile çarpan kalbimiz, ışıldayan gözbebeklerimiz, güzel tenimiz ve özgür ruhlarımız. Bizim bu kadar güzel olduğumuzu gören ebeveynlerimiz, bizi herkese gururla göstermek yerine neden saklama ihtiyacı duyar? Kendi fikirlerini paylaşmaya korkuyorlar. Toplayacakları tepkiler, o belirsiz kimliklerini zedeleyecek diye bizi bastırıyorlar. Zedelenecek bir kimliği bile kalmamış,

İçimde hiçbir kapanma isteği duymadan ‘Bir gün acaba ben de istediğim gibi yaşayabilir miyim?’ sorusunu düşünerek günlerim geçiyor.

14 yaşında, etkilendiğim bir konuşmadan hemen sonra kapanma kararı aldım ve o gün içinde kapandım. 3 yıla yakın bir süre kendi isteğimle devam ettirdiğim kapalılığımı artık istememeye başladım. Bunu anneme ilk söylediğimde ağladı, ikinci söylediğimde birlikte ağladık ve tarzımı değiştirmeye karar verdik ama benim istediğim

Bir gün babamın yanında saçımı savuracağım.

Merhaba, saçlarını savuramayan veya benim gibi gizli savuran çiçeklere… Bu siteyi uzun süredir takip ediyorum. Bugün gücümü kaybetmeye yaklaştım. Yıllardır babamdan gizli açık bir şekilde geziyorum. Annem, abim ve kardeşim bu durumu biliyor. Ailemin yanında kapalı, arkadaşlarımın yanında açığım. Bir gün pes edip kazanacağım. Bazı

Kapalıyken kendimi tanıyamıyorum.

Öncelikle hepinize merhaba sevgili kız kardeşlerim. Maalesef ben de ailesi tarafından mağdur edilen bir kadınım. Yaklaşık 8 senedir başörtüsü takıyorum. Ne kadar zorladıysam ve kendime bunu sevebileceğimi söylediysem de olmadı. Alışamadım. Sırtımda dağları taşımam istense bu kadar yorulmazdım. Dağları taşırken bile insanın soluklanma şansı vardır.

Şu ne der bu ne der; inanın ki bir gram umurumda değil.

14 yaşında liseye başlarken babamın isteği üzerine kapandım. Çok küçüktüm, benim de bir hevesim vardı ve kapanmaya karar verdim. Gittiğim lisede benim gibi kapalı olan en fazla 2-3 kişi vardı. Zamanla aslında hiçbir zaman kapanmak istemediğimi, babamdan korktuğum için kapandığımı anladım. Benim babam oldukça sinirli

Bu mektup, sonunda bir zafer mektubu olacak!

Merhabalar. Bu mektup sonunda bir zafer mektubu olacak! Ne kadar mutlu olduğumu anlatamıyorum. Fakat bir burukluğum da yok değil. 16 yaşındayım ve 11 yaşında ailem tarafından zorla İmam Hatip ortaokuluna gönderildim. 12 yaşında ise başörtüsü takmaya zorlandım. İlk ay her şey yolunda gözüküyordu. Ama daha

Bulunduğum ilin Fen lisesini kazanmama rağmen beni zorla İmam Hatip’e gönderen ailem tarafından 9. sınıfın ilk günü kapatıldım.

Saat gece 2.30 ve ben düşünmekten uyuyamıyorum. Ne yapmam gerektiğini bile bilmiyorum. İşe hikayemi anlatarak başlayayım… 24 yaşındayım. Bulunduğum ilin Fen lisesini kazanmama rağmen beni zorla İmam Hatip’e gönderen ailem tarafından 9. sınıfın ilk günü kapatıldım. Ağladım, bağırıp çağırdım… O zamanlar okullarda başörtüsü yasaktı ve

Kıyafetlerimi bir kez bile olsa severek, isteyerek giymek istiyorum.

Nereden başlasam, bilemiyorum. Benim hikayem, 9-10 yaşlarında biraz babamın ve çevremin baskılarıyla biraz da “Bunu sen kendin de istiyorsun” diyerek kendimi kandırmaya çalıştığım kendi baskımla durumu kabullenmeye çalışırken, babamın anneme “Kapanmazsa saçını kazırım onun, okula da göndermem” demesini gizlice duymamla başladı. 9-10 yaşında kapandım ve

Hikâyeleriniz bana güç verdi ve olmaz dediğim şey oldu.

Evet, doğru yazıyorum; ben başardım! Buraya daha önce 2 yazı daha yazmıştım ve evet, bu benim başarı öyküm… Annem ve abilerim bana o kadar destek oldu ki ne akrabalarımın boş sözlerine ne de başka bir şeye üzülecek hiçbir durumum olmadı. Saçlarıma değen rüzgârın hissi o

Allah’ın beni saçım açık diye yakacağını düşünmüyorum.

Merhaba, ben size bir mektup yazmıştım ama o mektupta hikayemi güzel yazamadığımı düşünüyorum ve bu yüzden tekrar yazmak istedim. Ben de sizler gibi dindar bir ailede büyüdüm ama beni sadece annem zorluyordu, babam sağ olsun ki hiç karışmıyordu. Abilerimle ise aram iyi değil ama bu

Bu benim hayatım ve bu konuda biraz bencil olmalıyım.

Merhabalar. Ben 18 yaşında bir kızım. 13 yaşımda kendi isteğimle kapandım. Babam, “Sen bilirsin, senin kararın” derken annem biraz karşı çıktı. Fakat öyle kaba bir şekilde değil, “Kızım, çok küçüksün” dedi. Ben de niyeyse inat ettim, annem beni çok baskılamadı ve kapandım. Çevremden çok güzel

Her gün başımı örterken kendime “Çok az kaldı” diyorum.

Bu platformu yeni keşfettim ve Instagram sayfasındaki neredeyse her şeyi okudum. Okuduğum her hikayenin bir parçasında kendimi buldum sanki. Ben 8. sınıftan önceki Kurban Bayramı’nda kapatıldım. O gün kaçmayı denedim ama komşumuz beni tuttu, ona durumu anlatınca beni savunacağını düşündüm ama tam tersi oldu. Bana

Neremi açık ve mahrem gördünüz de örtü de örtü diye tutturdunuz?

Şu an bu yazımı okuyan değerli insanlar, ben de size halen yaşadığım ve bir türlü çıkış bulamadığım, çevredeki insanlardan da çekindiğim için rahatça gözyaşı dökemediğim bir ortamda; -daha konuya girmemiş olsam bile- gözlerimin dolup boğazımın düğüm düğüm olduğu bir halde bunları yazıyorum. Evet, başörtüsü baskısı…