İçimde verdiğim savaşı kazanmak benim için çok daha zordu.

Merhaba dostlarım. Artık saçlarımı rüzgârda savurabiliyorum. Tenimi kumsalda ve güneşte hissedebiliyorum. Bunun verdiği mutlulukla sizlere yazıyorum. Örtümü çıkaralı 1,5 ay oluyor. 5-6 senedir kapalıydım, son 3 yıldır da ailemle mücadele veriyordum ve sonunda kazandım. Dile ne kadar kolay geliyor bunları söylemek, değil mi? Oysa zorluklarını

Sanki benden iki taneyiz.

Merhaba. On yedi yaşındayım. Buraya yazan herkes gibi yobaz bir aileden geliyorum ve çoğu kişi gibi ben de inanmıyorum tanrı safsatasına; ama annem ve babam, dini annelerinden ve babalarından öğrenmişler. Bayağı dindarlardır. Annem pardösü giyiyor, İslam’a göre doğru giyinme şekli kara çarşaftır hâlbuki, ama onu

Benim hikayem, ben 10 yaşındayken okullarda başörtüsü yasağının kaldırılmasıyla başladı.

Aslında nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Benim hikayem, ben 10 yaşındayken okullarda başörtüsü yasağının kaldırılması sonucuyla başladı. Ailemde ve akrabalarımda tek bir açık kişinin olmayışı ve kuzenimin de kapanmasıyla daha küçücük bir çocukken ben de kapandım. Dönüp bakınca olayın sadece bundan ibaret olmadığını anlayabiliyorum aslında. Çocuğunu her

14 yaşındayım ve 12 yaşımdan beri açılmak istiyorum.

Merhabalar. Ben 6 yaşımda kapandım. Kapandığımda bu kendi rızamlaydı. Annem ve ablam da kapalı. Küçüklükten beri annem beni hep arkadaşlarıyla görüşmeye zorlardı. Arkadaşları da hep birisini ayıplar tipte insanlardı. Mesela, “Aa, şu kız kapalı değil, tükür şunun yüzüne” gibi insanlardı yani. Bu yüzden açık olmanın

Ben ondan açılmak için izin almadım, sadece söyledim.

Merhaba. Bu siteyi yeni keşfettim ve çoğu kişinin hikayesini okudum. Dedim, ben de yazayım. Birilerine anlatmak istedim. Öncelikle ben 8. sınıfta çevremden etkilendiğim için kapandım. Bizim sülale, ablalarım falan genelde kapalıydı. Onlara özendim. Annem de “Ne zaman kapanacaksın?” gibi sorular sorup duruyordu, çok heveslenip kapandım.

Ne kadar denesem de örtünmeyi içimde hissedemedim.

Merhaba, ben 18 yaşındayım. 13 yaşımdayken lisenin ilk gününde kapandım. Bana karşı öyle büyük baskılar olmadı ama sürekli alttan alta benimle uğraştılar. Tişört giymem bile aileme rahatsızlık veriyordu. Ailedekiler kapalı olduğu için ben de düşünmeden kapandım. Son 1 yıldır zihnimi meşgul ediyor, kendimi bu şekilde

Senelerce hayalini kurduğum şeye ulaşınca sanki büyüsü ellerimden kaçmıştı.

Dün senelerdir hayalini kurduğum şeyi yaptım. Anlık bir cesaretti, hani “Bunu ya şimdi yaparım ya da hiç yapamam” dermiş gibi… Dışarı açık çıktım. Kimseye haber vermeden. Saçlarım bakımsız ve biraz yağlıydı ama umursamadım. Rüzgârın saçlarımı nasıl havalandırdığını görünce başlarda kalbim yerinden çıkacak gibi hissettim. Ancak

Başörtüsünü zorla ve iğrenerek takıyorum.

Merhaba. Ben 12 yaşımda sözde kendi isteğimle akrabalarımdan görüp özenerek kapandım. Yıllarca Kur’an kursuna gidip eğitim görmemin de etkisi var tabii ki… 13 yaşımda İmam Hatip okuluna giderken açılma isteğim başladı. Ama o zamanlarda bu durumu şu anki kadar takmıyordum. 9. sınıfta İmam Hatip’ten kurtulup

Uzun zamandır yaşadıklarım beni bencil olmam konusunda zorladı.

Merhabalar. Ben uzun uzun yaşam hikayemi anlatmaktansa daha çok içimi döküp zor durumda olanlara tavsiyeler vermek istiyorum. Ben de 6 yıldır zorla kapatılan bir kızım ve çoğunuz gibi zor zamanlar geçirdim. Ailem, kendileriyle kaç defa konuşsam bile asla anlayışla karşılayacak insanlar olmadılar. Tersine daha da

Yasalar izin verse beni ortaokula dahi göndermeyeceklerdi.

Hislerimi yazmakta hep zorlanmışımdır, ama deneyeceğim. Buradaki birçok kişi gibi benim de dindar ve baskıcı bir ailem var. Aslında din konusu haricinde çok iyi anlaşırız. 12 yaşındayken annemin isteği ile kapandım ama o zamanlar İmam Hatip’e gönderildiğim için bunu çok da umursamıyordum. Küçüklüğümden beri bana

Babam, kapalı olduğum için resmen benden utanıyordu.

Başardım. Evet, başardım. 3 yıldır kapalıydım ve açılalı 10 ay oluyor. Ortaokulda İmam Hatip’teydim, orada herkes kapandığı için ben de onlara özenip kapandım. Kapanmaz olaydım… Babam açılmam için bana sürekli baskı uyguluyordu, annem de “Açılma” diyordu. Tabii ki ben inatçı olduğum için başlarda babama karşı

Annem, örtü takmam için bana sürekli zorbalık yapıyor ve nasıl okul okumayıp medreselerde vakit geçireceğim ve evleneceğim hakkında zemin hazırlıyordu.

Bu benim çaresiz kaldığımda ve sıkışmış hissettiğimde yazdığım sayısız yazılarımdan biri. Eski yazılarıma kıyasla çok daha sağlıklı, güçlü ve zindeyim fakat istediğim seviyeye çıkmak için önümde kat etmem gereken uzun yıllar var. Yedi senedir örtülüyüm, dört senedir Müslüman rolü yapmaktayım. Geçen ay hep yapmak istediğim

12-13 yaşındayken kendimi kadın gibi hissediyordum.

Bunu yazıyorum ama yazarken bile içimde suçluluk duygusu var. Böyle bir düşüncede olduğum için bile utanıyorum. Ben 11 yaşında kapanmış, şu an 15 yaşında olan biriyim. Aşırı derecede ölüm korkum var ve bu sebeple cehennemden de korkuyorum. Erken kapanma sebeplerimden biri de buydu. Tam 4

Ailem günah diye doğum günümü bir kez bile kutlamadı.

Merhaba, 17 yaşındayım ve sadece içimi dökmek istiyorum. Buraya yaşadığım şeylerin sadece bir kısmını yazacağım. Aşırı dinci ve baskıcı bir ailem var. Eğitim hayatımı elimden almasınlar diye liseye geçmeden kapandım. İstemediğim halde açıktan okuyorum. Uzun bir süre Kur’an kursunda kaldım ve bunu azıcık bile istemedim.

Biz kapanırken herkes arkamızdayken şimdi neden kimse arkamızda değil?

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum, hislerimi bastırma konusunda hep başarılı oldum ama artık yapamıyorum. Buraya yazan herkesin hikayesini ağlayarak okudum, her hikâyede kendimden birer parça buldum. Bu kasvetli yolun sonunda umarım hepimiz bir gün başarırız… Benim hikayem, kuzenimle birlikte isteyerek ve ailelerimize söyleyerek başladı. Babamın bu duruma

Depresyonum, ben 15 yaşına gelince daha beter hale geldi.

Merhaba. Ben 11 yaşımda kapandım. O zamanlarda ailem sürekli ne zaman kapanacağımı soruyordu. Benim seçim yapma hakkım yoktu. Kapanmak zorunda olduğumu bildiğim için ne zaman kapandığımın bir önemi yoktu. Ben de 11 yaşımdayken şimdi kapanayım, dedim. Psikolojimi çok etkilemişti bu. Daha özgüvensiz hissediyordum. Aşırı mutlu,

Pantolon giydiğimde bile kendimi bir canavar gibi görürdüm.

Merhabalar, ben de çoğunuz gibi ailesi tarafından zorlanan bir kızım. Hepimizin küçük farklılıkları var, ancak istisnalar dışında hepimiz aynı şeyden dolayı buraya yazıyoruz. Toplum tarafından baskı, aile tarafından baskı; hepimizin bir korkusu var. Bir gün hepimizin tüm korkuları yenmesi ümidiyle. Öncelikle size, benim uğruna çabalamak