Benim güneşin altında terleme nedenim neydi?

Evet, benim de sizinki gibi bir başörtü hikayem var. Öncelikle şunu söylemek istiyorum, ben 16 yaşına yeni girecek bir genç kızım. Ailemin baskısıyla kapanmadım, kendi isteğimle ve rızamla taktım o örtüyü ama şu an geriye baktığımda keşke kapanmasaydım, diyorum. Kapanmak istemeseydim ailem beni zorlamazdı, neden

16 yaşında ailemin bana uygun gördüğü şekilde başımı örttüm.

Merhaba. Ben tıp fakültesinde okuyan, ortalama olarak başarılı ve hayata atılmayı bekleyen 21 yaşının ortalarında bir kadınım. 16 yaşında ailemin bana uygun gördüğü şekilde başımı örttüm. Zaman içinde bu duruma alıştım, başörtüsünü kişiliğimin bir parçası haline getirdim. İbadetlerimi düzgün bir şekilde yapmasam da Allah inancı

Üniversiteye gidersem ortalık bilmemne’si olurmuşum.

Şimdi 23 yaşındayım. En baştan alalım. 7. sınıfın sonundaydım. O güne kadar herhangi bir okul gezisine, aktivitesine gitmeme asla izin verilmezdi. Her şeye hayır! Yengemin arkadaşı beni bir erkekle görüyor ve koşa koşa dedemlere söylüyor, oradan da babama. Gecenin bir vakti uyandırılıyorum, “Bir daha bu

Ben bugün yeniden doğdum.

Bu sayfayı uzun zamandır takip ediyorum. Takip ettiğim süre boyunca hep buraya başarı hikayemi yazabilmeyi hayal ettim ve evet… Başardım. Sonunda başardım! Ben 8. sınıfta 13-14 yaşında kapandım. Şimdi 20 yaşında bir üniversite öğrencisiyim. Benim hikayem de sizinkilerden çok farklı değil. Ailesini mutlu edebilmek ve

Birini sevmek kendimi de sevmemi sağlamıştı.

Merhaba, ben 15 yaşındayım. Muhafazakâr bir ailenin 3 çocuğunun sonuncusuyum. Kendimi bildim bileli etrafımdaki çoğu kadın kapalıydı. Ben de hep buna göre yetiştirildim. Gittiğim anaokulu dini eğitim veriyordu ve daha o yaşta şort giyemiyordum. O zamanlar için benim için çok doğal ve normal olan şey

5 yıldır aynada gördüğüm yabancıyla mücadele veriyorum.

Merhaba. Aslında bu siteyi yeni keşfetmedim, insan sırf başörtüsünü çıkarmak istediği için ailesiyle adeta bir savaş içine girince bunu yaşayan bir tek ben olamam diye girdiği arayışta sosyal medyada bu tür şeyler yaşayan var mı diyor ve gerçekten de yalnız yürümediğini anlıyor. Benim savaşım yeni

Şu an agnostiğim ve dinlerin insan uydurması olduğunu, fakirleri dize getirmek için yayıldığını düşünüyorum.

Merhaba, öncelikle nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum ama ben de hepimizin yaşadığı durumların bir benzerinin ağırlığını çektim. 23 yaşındayım. Bugüne kadar hiç kendim olamadım, özgür olamadım. Ne istediğim gibi konuşabildim, ne giyinebildim, ne eğitimim oldu, ne sevildim ama sizlerin mektuplarını okuyunca kendimi biraz güçlü hissettim. Ailem

9 yıldır kapalıyım, 9 yıldır Müslüman değilim.

Zorla kapattıklarında 14 yaşındaydım. Arkadaşlarımın birine bile söyleyemedim zorla kapandığımı. Ailemin yobaz olduğunu düşünmesinler diye, kendi sözünü dinletemeyen bir ezik gibi görünmek istemediğim için. Kapanmayı hiçbir zaman istemedim. Hiçbir zaman. Annem ağlamalarıma bakmadan “Liseye geçeceksin, kapanmak zorundasın” dedi. Kapandığım gün ailece öğretmen evine hayırlı olsun

Aileme göre, abimin düşünmeden yaptığı şeyleri hayal etmek bile benim için suç.

Merhaba. Buraya daha önce yazmıştım. Anneme açılmak istediğimi söylemiş, babama ise söyleyememiştim. Geçenlerde yine bu olay gündeme geldi. Anneme açılmak istediğimi ve eylülde okula açık gideceğimi söyledim. Kararlıydım; babam da izin vermezse otobüste çıkartırım, sonra ondan özür dilerim diye düşünüyordum. Annem sert davrandı. “Eğer izin

Askılı ya da şort giymek istediğimde suçluluk duyuyordum.

Dindar bir ailenin kızıyım. Kapalı değilim ama arada annem imasını yapar. Askılı, şort vesaire giymeme izin vermezler. Liseyi yurtta okudum ve onlar yanımda değilken bile onların kurallarının dışına çıkmadım. Çünkü yokmuş gibi gözükse de aslında bir baskı vardı ve askılı ya da şort giymek istediğimde

6 yıl sonra saçım ilk defa rüzgârla buluşmuştu.

Merhaba, ben daha önce buraya yazmıştım. Sonunda başardım, neredeyse 2,5 aydır açığım. Eski özgüvenim yerine geldi, istediğim gibi giyinebiliyorum, saçlarım rüzgârda uçuşuyor. O kadar iyi hissediyorum ki… Açıldığım ilk günler sancılı geçti, “Bunu giymeyeceksin, şunu yapmayacaksın” gibi bir ton yasak geldi. Fakat artık aştım, mini

Annem, bize böyle emredildiğini ve kapanmama gibi bir seçeneğimin olmadığını söyledi.

Merhaba! Ben de kendi hikayemi anlatmak istiyorum. Aşırı dindar bir ailenin kızıyım. İslam dininin farzlarını, helallerini, haramlarını, sevaplarını, günahlarını dinleyerek büyüdüm. Sonra okula başladım. Aşırı şen şakrak, girişken ve özgüvenli bir çocuktum. 9 yaşındayken ağlayıp yalvarmalarımı hiç önemsemeden beni okulumdan alıp İmam Hatip’e yazdırdılar. O

Bir hayal kurmaya cesaret ettim korkarak, açılırsam ne olurdu?

Merhabalar, benim gibi olanlar ve beni dinleyenler. Ben kapandığımda 13 yaşındaydım. Daha doğrusu naylon bir kumaşı nasıl bağlayacağımı bilmeden kaşlarıma kadar çekerken, terden ve kime karşı olduğunu bile bilmediğim nefretten canım yanarken küçücüktüm. Yanında büyüdüğüm insanlar, ki siz onlara aile diyorsunuz, fazlasıyla dindardırlar. Öyle ki

Başörtülü kadınlar pek çok şey başardılar; ancak bu başarılara, o has (!) Müslümanlardan gelen tepkiler zamanla beni şaşırtmaya başladı.

Merhaba. Öncelikle bu platformu bulduğum için kendimi daha güçlü hissettiğimi ve aşağıda yazdıklarımın kimseyi hedef almadığını açıklama ihtiyacı duyuyorum. Ben de pek çokları gibi henüz bir çocukken heves ederek kapandım ve akrabaların her zaman örnek gösterdiği o çocuk oldum. Başlarda her şey çok güzel giderken

Bütün bu inançlara rağmen yağmurda ıslanmak isteyen tarafım ağır basmak üzere.

İstiyorum ki kelimeler zihnimdekilerle birleşip bu satırları oluştursun. Şu an zihnimde ne yazacağımın da ne anlatacağımın da taslağı yok. Gelişigüzel yazıyorum, gelişigüzel yaşadığım gibi. İnanıyorum. Allah var. Peygamber vardı. Kur’an gerçek. Ama… Ama kalbimin en derinlerinde sızlayan bir şey var. Bütün bu inançlara rağmen yağmurda

Babam, ablamı zorla kapatınca korkup geri çekildim.

Merhaba arkadaşlar. Ben de 10 yaşımda bir Kur’an kursuna giderken kapandım. Orada hafızlık yapacaktım ama aslında yapmayı hiç istemedim, sadece aile şiddetinden kaçmak için yazıldım. Hayatım hep en küçük şeyler için bile mücadele etmekle geçti. Kendi isteğimle kapanmadım. Bir gün kurstan o şekilde çıktım ve

Abim, “Açıl da bak, ne oluyor” diyordu.

Merhaba. Size zafer hikayemi anlatmak istiyorum. Ben 17 yaşında, lise 3. sınıfta okuyan bir gastronomi-yiyecek ve içecek bölümü öğrencisiyim. İlkokulu normal bir okulda, ortaokulu ise İmam Hatip’te tamamladım. Sanırım İmam Hatip okumak en kötü hatamdı. Orada arkadaşlarımın ve ailemin isteği üzerine kapandım. Kimse beni zorlamadı

Ergenliğe girdiğim günden itibaren ailem tarafından kapanmaya zorlandım.

6. sınıfta ergenliğe girdiğim günden itibaren ailem tarafından kapanmaya zorlandım. İstemediğimi ve kendimi hazır hissetmediğimi söylediğim halde ısrarları devam ediyordu. Savuşturmak için lisede kapanacağım, diyordum. Bunu en fazla 8. sınıfa kadar erteleyebildim. Sınav senem gelmişti. Ben çok çalışkan bir öğrenciydim; derslerine önem veren, hep gözde

Sonunda başardım, o akşam eve açık döndüm.

Sonunda başardım. En son, birkaç ay önce buraya “Bu süreçte okuduğum kitaplar babamın gözüne batmıştı, beynimi yıkıyorlarmış.” yazısını yazmıştım. O zaman kafam çok ama çok karışmıştı, işler iyice berbatlaşmıştı. Artık mutluluk maskemi takmaya bile zorlanıyordum, annemler mutsuzluğumu sınavın yaklaşmasına bağlıyorlardı. Sınav bittikten sonra hemen tatile

Üzerime giydirdikleri kılıfa sığmaya çalışmaktan çok yoruldum.

Selam. Henüz 17 yaşındayım. Aslında benim hikayemin de buradaki kızların hikayelerinden pek bir farkı yok. Henüz 5. sınıftayken kapandım. O zamanlar bu durumdan memnundum çünkü aksini hiç düşünmemiştim. Öyle bir ihtimalin olması söz konusu bile değildi. En fazla regl olana kadar açık durabilirdim. İmam Hatip’e