Merhaba, kısaca ben H. 28 yaşım bitti. Hayatımda bir çok şey beni etkileyen şey 27-28 yaş aralığımda oldu. Benim için her biri önemliydi fakat yaşandıktan sonra önemini yitirdi. Allah inancım 28 yaşımdayken bitti mesela. Bitti diyorum çünkü sanıyorum ki bitmeseydi bitti bile diyemezdim; fikri aklımın ucundan geçmezdi. Başı kapalı ateist mi olur? Ben varım ya işte, tam buradayım. Bu tezatlık benim ailemle aramda olan ilişki sebebiyle ya da kendimce açılmak istediğimi açıklayamama cesaretsizliğimle ilgili olabilir.

Ama kesinlikle bir ikilem söz konusu olması sebebiyle değil. Fikirlerim hep açıktı, belki böylesi değildi ama açıktı. Bazen ailemden aldığım öğreti küçük yaşta öğretilenler vs. nedeniyle kendimi çok kötü hissediyorum ama yaşananlar ve düşüncelerim beni bu duruma getirdi. Pişman mıyım? Değilim. Çünkü zamanla durum buna evrildi. Şu an saçma sapan bir şeyin içindeyim, o kadar trajikomik ki biri bana anlatsa şaşkın ve vahim bir şekilde dinlerdim herhalde.

Anneme söyledim çok dayanamayıp, “Ben açılmak istiyorum, böyle mutsuzum” vs. Ama anlamak istemedi, hatta “Baban çok üzülür, kalp krizi bile geçirebilir.” diyerek gerek gerçek gerek manipülatif bir cevap verdi. Ailemi ve sevdiklerimi kırmak istemeyen biriyim, kendime karşı çok bencil biriyim önce karşımdakini düşünürüm. Ve çok üzgünüm ama son zamanlarda öyle umutsuzum ki; öyle hayattan beklentisiz ve mutsuzum ki aklımdan söylemek istemeyeceğim ama tahmin ettiğiniz şeyler bile geçti.

Yurtdışına taşınıp yeni bir hayat kurmak, belki tezat şekilde hayatını sonlandırmak ya da göğüs gerip her şeyi yoluna sokmak. Çok tuhaf bir şeyin içindeyim. Üzgünüm. Umarım benden kolayını yaşarsınız.