Merhaba. Ben 13 yaşında kapandım. 9. sınıfın başıydı (okula erken başladım). Kendi isteğimle kapanmışım gibi gözükse de dokuza geçtiğim yaz her gece ağlıyordum. Kapanmazsam olmazdı. Kabul edilmezdim. Bu düşünceleri ağlaya ağlaya içimde çözmeye çalıştım ve kendi isteğim gibi görünerek kapandım. Ya kapanacaktım ya kapanacaktım.

Babama çok bağlı bi kızımdır ve onun için kapanmama seçeneğim yoktu. İlk çocuktum aynı zamanda. Muhafazakar bir ilçede büyüdüm. Kapalılık oraya uyuyordu ve hiç dışlanmışlık hissetmedim. En yakın arkadaşım da kapalıydı. O İstanbulda üniversiteye devam etti ama ben ülkenin daha seküler bir tarafına geldim. Şu an 1. sınıf öğrencisiyim. Buraya gelmemle birlikte insanlar ve başörtüye bakış değişti. Kendimi dışlanmış hissetmeye başlamamla birlikte yine 8. sınıf yaz tatiline dönmüş gibi hissettim.

Üniversiteye başlamamızdan sonra en yakın arkadaşım da açıldı. Bana açılırken de “Bana sakın özenme, bir de senin günahını çekemem. “ dedi şakasına. Şu an kapalı tek bir arkadaşım yok. Belki o açılmasa daha kolay açılabilirdim ama babam arkadaşımın açıldığını öğrendiğinde de ilk söylediği “Sakın ona özenme.” olmuştu. Çünkü babamla bir kavgamız sırasında bağırarak ”Zaten beni zorla kapattın. “demiştim. Başımı her kapatışımda acı çekiyorum artık. Ama ben hep dört dörtlük o kız olmalıyım babamın gözünde. İlk çocuğum diye böyle. Kardeşim hala açık dokuza gidiyor ama üstünde bir baskı yok. Çok kıskanıyorum onu yapmamam gerekse de.

Akademik başarısı yüksek bir kızım ve babam LGS’den çıkıp eve geldiğimde kapanma konusunu açmıştı. Şu an tıp okuyorum ve hiçbir kötü alışkanlığım ve kötü bir çevrem yok. Ama eminim açılırsam sorunu ya arkadaşımda ya da şehirde bulacak. Seni oralara göndermeyecektim diyecek. Oysa sorun tamamen onda. Şu an açılmaya yetecek gücüm de yok ama keşke hiç kapanmasaydım. Allah için değil babam için kapalıyım. Ben Allah’a mı tapıyorum? Babama mı?