Arkadaşlarımla alkollü mekânda otursam “Bunun ne işi var burada?” diyenlerden, “Ben gelmeyeyim” desem “Bu kadar bağnaz mısın?” demelerinden yoruldum.

İkinci kez yazıyorum. Artık dayanamıyorum bu hisse, boğuluyorum. İçimde hissettiğim şey açık giyinme isteği değil. Hatta saçlarımı rüzgarda savurmak, güzel hissetmekten de ötesi ben özgür hissetmek istiyorum. Kendi kararımı yaşamak… İnsanlar bana bakınca önyargıdan fazlasını görsün istiyorum. Arkadaşlarımla alkollü mekanda otursam, bunun ne işi var burada diyenleri duymaktan, ben gelmeyeyim siz gidin desem ya bu kadar bağnaz mısın demelerinden yoruldum. 28 yasıma geldim. Kaç yıldır evliyim. Kendi cocuğum var. Eşim asla baskıcı, müdahaleci biri değil. Özgür olduğumu keşfettikçe, geçmişteki baskıyı fark ettim, altında ezildim.

Eğitimliyim, Ekonomik olarak özgürüm. Eşimin her konudaki desteği, anlayışı zaten arkamda., ama hala 12 yaşında gibi, babam beni sevmez, diye korkuyorum. Hala içimdeki küçük, ezik kız bir köşeye büzülmüş sevilmek için başkası gibi davranıyor. Odasının duvarları altına yaptığı resimlerde asi, resimlerde özgür sadece. Neden kendim olmak bu kadar zor hala, neden hala babam beni sevmeyecek diye korkuyorum? Bir kız için İç Anadolu’da doğmak kabus gibi. Ölene kadar yapışıyor sana. Sen insanların ne dediğini önemsemesen bile ailen önemsiyor, seni suçluyor. Hiç şiddet görmedim. Bazen keşke görseydim diyorum. Sürekli kendimi suçlu hissettiğim, sürekli kendimi yük gördüğüm, sürekli kaybetme korkusu yaşadığım, insanlar beni sevsin diye manipüle edildiğim bir çocukluktansa, belki şiddet görsem kendimi değil babamı suçlardım. Nefret ediyorum her şeyden herkesten… Kararımı verdim, ama yapacak cesaretim yok. Tepkileri göğüsleyecek, hatta babama anlatacak cesaretim yok. Bittim tükendim.