Her şey dinimi araştırmamla başladı.

Biraz olsun rahatlamak için buraya yazıyorum, çünkü beni yargılamalarından korktuğum için kimseye kendimi açamıyorum. Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Her yaz kuran kursuna giderdim. Babam 6-7 yaşlarımda sıfır kol giymeme izin vermezdi. Biraz büyüyünce kapriye de izin vermemeye başladı. O zamanlar anlamaz, ailem ne derse, bir bildikleri var, diye düşünürdüm. Aile ortamından dolayı da, biraz sessiz ve pasif bir çocuktum zaten. Böyle birkaç yıl geçtikten sonra 7. sınıfın yazında babam kapanmamı istedi. Bir gün kapanmam gerektiğini küçüklüğümden beri aşılamışlardı zaten. Kabul ettim, yavaş yavaş kapandım 8. sınıfta okula açık gidiyordum, ama geri kalan zamanda kapalıydım -ki bu beni üniversiteye geçene kadar rahatsız etmiyordu. Yani alışmıştım. Ta ki üniversite 1. sınıfın ikinci dönemi korona sebebiyle eve dönene kadar. O zamanlar gerçekten uzun süre sonra fazla boş vaktim olduğu için araştırmak ve öğrenmek için vaktim oldu. Her şey de dinimi araştırmamla başladı zaten. Fazla uzatmak istemiyorum bu kısmı.

Dini ibadetlerini pek yerine getiremeyen ancak yine de inanan biriydim, ancak araştırdıkça dinden soğudum. Birçok farklı kişiyi ve görüşü dinledim, ancak olmadı. Bir şekilde bitmişti artık. Allah’a hala inanıyordum, ama böyle bir dine inanamazdım. Bu bir anda aldığım bir karar da değildi. Haftalarca, aylarca sürdü kendimi ikna etmeye çalışmam, ama olamadım. O zaman başımdaki örtü ağır gelmeye başladı işte. Artık kapanmak istemediğimi fark ettim. Ama bunu aileme nasıl açacağımı bilmiyordum. Babam sinirli biridir ve ne yapacağını kestiremeyeceğiniz ben de ufak ufak anneme açılayım dedim. Öncelikle dinen kafamdaki soruları sordum, ancak cevap bulamadım. Ben böyle sorgulamaya başlayınca korktu ve bir hocayla falan görüştü. O zaman bunun yanlış bir karar olduğunu anladım ve bir daha kimseye kendimi açmadım. Şu an üniversite 3. sınıftayım. Mezun olunca, en azından artık aileme bağlılığımı bitirince açılmayı gerçekten istiyorum, inanıyorum da. Ama nasıl yapacağım bilmiyorum. Hiç güçlü biri değilim. Bazen her şeyden vazgeçip ölmek istiyorum. Ailem özellikle babam tarafından o kadar baskılandım ki kendime güvenmiyorum. Keşke bambaşka bir hayatım olabilseydi, çünkü ben çok yoruldum artık.