Kafamda büyüttüğüm kadar sancılı değildi.

30 ocak günü anneme tıpkı iki sene önce olduğu gibi açılmak istediğimi söyledim 6. sınıftan itibaren kapalıydım, şu an 12. sınıfım. Kendi isteğimle kapandım diyebilirim. Yani o yaşta ki bir çocuk hayatın, baş örtüsü takmanın sorumluluğunun ne kadar farkındaysa o kadar istekliydim. Çevremde herkes kapalıydı. Anne tarafımda açık olan tek bir kişi bile yok. Baba tarafım biraz karışık. Kimisi çok dindar, kimisi ateist. 30 Ocak gününe gelecek olursak, 2 sene öncesinde anneme söylemiştim açılmak istediğimi, onun çatısı altında böyle bir şey olmayacağını, ancak evlenirsem istediğim şeyleri yapabileceğimi söylemişti. Korkutmuştu beni. İki sene boyunca her gün aynalara nefret ederek bakıp örtmüştüm örtümü, ama artık ciddi bir boyuta gelmişti açılma isteğim. Derslerimin, sosyal yaşamımın, her şeyin önüne geçiyordu. Cesaretimi toplayıp anneme söyledim. Suratı düştü, kafa karışıklığı olduğunu, geçeceğini söyledi. Öyle olmadığını, iki yıldır ne acılar çektiğimi söyledim. “Git babana söyle senle uğraşamam.” dedi. Babam iş yerindeydi ve o kalabalığın içinde ona söyleyemezdim. Anneme anlatmaya çalışsam da dinlemedi beni. Bende halama çıktım. Halam ve kuzenlerim konusunda çok şanslıyım. Halam bana destek olacağını, babam evden atarsa bana sahip çıkacağını söylemişti. Bu beni bir nebze olsun rahatlatmıştı, fakat hâlâ deli gibi korkuyordum babamdan. Şimdi fark ediyorum da, babama bir şey olmasından da çok korkuyordum. Annem söylersem felç geçireceğini, ölüme kadar gidebileceğini söylemişti çünkü. Halamla birlikte akşam babama söyledik. 2 gün boyunca bana hiç bir şey demedi. Normal hiçbir şey olmamış gibi davrandı. İki günün sonunda açılırsam onun kızı olmayacağımı, evlatlıktan reddedeceğini söyledi. Bunu yapacağını biliyordum. İki günlük sürede cesaretimi toplamıştım. Reddet tamam ,dedim. O günün sabahında yattı. Tüm gün beni korkutacaktı. Başarmıştı da. Başının ağrıdığı onu hastaneye götürmem gerektiğini söyledi. Tamam, dedim. O gün yıllar sonra saçlarım açık dışarıya çıktım. Hem de beni reddedecek babamın yanında. Şimdilerde daha da sakinleşti. Olayları kabullendi. Zordu, çok zordu ama başardım. Kafamda büyüttüğüm kadar sancılı değildi. Anneme onlara söylemeden önce kafamda neler düşündüğümü söylediğimde birlikte gülüyoruz. Umarım hepimiz istediğimiz hayata kavuşuruz. Başarabileceğinize inanın yeter.