Sanki hiçmişiz gibi geliyor.

Merhaba,

Ben de sizin gibi bu durumdan çok bunalmış biriyim. Hemen başlayayım anlatmaya. 10 yaşındayken vücudumdan utandığım ve saçlarımı sevmediğim için kapanmak istedim. Ailem tamam, dedi ve o yıl kapandım. Şu an 17 yasındayım. 2 yıldır öyle bir huzursuzluk var ki içimde hiç gitmeyen. Anneme ilk söylediğimde benden hiç beklemediğini söyledi. Kavgalar, bağırışlar, izin vermemler… Ara ara kavga ederdik, ağlardım. Diğer gün stabil hayatıma devam ederdim. Sonra abimle de konuştum, ilk başta nedenini sordu. Anlamaya çalıştı. En sonda dedi ki, yaparsan senin arkanda dururum. Ama annemin korkusuyla yapamadım. Sonra dedim ki babama söyleyeyim. Belki olur diye babama söyledim. İşte ben seni yetiştiremedim, yok şimdi saçlarını açacaksın, sonra nereni açacaksın, falan demeler… Yok ben şimdi bu günahın altına giremem, evlenince kocandan izin alırsın, falan dedi. Çok sinirlendim, o gün sanki malmışız gibi muamele ediliyordu ve bu benim nefret etmeme neden oluyordu, ama geçen haftalarda dedim ki bir deneyeyim. Kapüşonluyla çıktım, dışarıda açtım saçımı. Koştum biri görmesin diye. 2 dakika kaldım öyle ve hiç bir çekingenlik vs. olmadı. Çok rahattım, hatta sadece biri görür korkusu vardı. Yani bana haksızlık gibi geliyor benim saçımın gösterilmemesi. Bu benim isteğimin dışı olması… ve bunu bilmek o kadar yoruyor ki… Sanki hiçmişiz gibi geliyor, ama biliyorum ki bir gün başaracağım ve buraya güzel bir mektup yazacağım. Eminim siz de başaracaksınız. Pes etmeyin ben etmiyorum. :)