Kendimden nefret ediyorum

Neye nerden başlasam bilmiyorum. Ümitsizliğin ve depresyonun dibini yaşadığım bir süreçteyim. Hani bazen hiçbir şeyin hiçbir zaman düzelmeyeceğini bilirsiniz ya. Öyle bi dönem işte. Benim hikayemin bir başı ya da sonu yok. Tüm sülalenin muhafazakar olduğu bi ortamda içlerinde olmak istemediğimi bildiğim birisiyim. Küçüklüğümden beri edindiğim travmalar sağ olsun 22 yaşında beden bozukluğu yaşayan bi insan ortaya çıkarttı. Kendimden nefret ediyorum. Çirkin oluşumdan, hiçbir şeyi yapamıyor oluşumdan nefret ediyorum. Ailesinin yanında istediğini giyebilen arkadaşlarıma bakıyorum, hepsi benden daha değerli gibi geliyor. Küçükken bi ayakkabı almıştık bana ve ben ilkokulda o ayakkabıya üzülmüştüm. Çünkü onu çok güzel kombinleyebilececek, harika elbiselerle eteklerle giyebilecek kızlar varken o ayakkabı bana düşmüştü. Acımıştım ona. Kendinizi ne kadar değersiz görüyorsunuz bilmiyorum ama ben galiba bu işi baya iyi yapıyorum. Hayatta hiçbir şeye hakkım yokmuş gibi hissediyorum. Ya o kadar kıskanıyorum ki istediğim gibi giyinebilen insanları. Ve bu insanlar uzağımda olsa yine neyse dicem. Sınıf arkadaşım mesela. Her şeyi annesine anlatabiliyor. İstediğini giyebiliyor. Ve ben bu dünyaya onları izlemeye gelmiş gibiyim. Küçükken mücadele etmek daha kolaydı. Büyüyünce artık karışmazlar diyordum. Daha ne kadar büyüyeceğim ya. 22 yaşına geldim. Üniversitem bitti. Gerçekten çok yoruldum