Ben savaşçı bir insan değilim aileme karşı gelemiyorum

HER BENLİK KRİZİ GEÇİRDİĞİMDE BU SİTEYE GELİYOR BİRKAÇ MEKTUP OKUYORUM. Sonra ağlayıp eski hayatıma dönüp unutuyorum isteklerimi. İlk kez buraya mektup gönderiyorum. Bunu yapmak bile, kendi dğşğncelerimi anonim olarak yazmak bile beni korkutuyor geriyor. İçimden bir ses adeta haykırıyor du yapma diye. Çünkü ne kadar açarsam bu yaramı o kadar zorlancağımı biliyorum. Ben savaşçı bir insan değilim aileme karşı gelemiyorum. Bana ufacık arkalarını dönseler bile korkarak yanlarına gidiyorum. Bunu bilip daha çok kullandıklarını biliyorum bu delice acıtıroy canımı. Ben sadece beni olduğum gibi kabul etmelerini ve onlara sarılmak istiyorum. Onlardan nefret bile etmeyi başaramıyorum. Sürekli iyi yönleri bulmaya çalışıyroum. Ama bu beni depresyona sürükleyip benlik duygumu kaybetmeme sebep olduklarını değiştirmiyor. Sadce kaçamk istiyorum ama istemiyorum. Yapamıyorum sadece. En çok koyanda ablamında benimle aynı durumda olduğunu bilmem ama onun hiç savaşmayıp boyun eğmesi. Onunla konuşmaya en azından bir destekçim olsun dediğimde ise nların laflarıyla bana gelmesi. Bu her şeyi daha da zorlaştırıyor. Bunları yazmam bile hiçbir şey ifade etmiyor aslına eskisi gibi boyun eymeye devame edicem belki ilerde kendi ayaklarımın üstünde durup kendi hayatımı kurarım. Belkide yine boyun eyen kendi isteklerini söylemeye bile casareti olmayan bir kızımdır. Ama ihtimaller arasında asla bir baş kaldırı olmicak. Uzakta bir hayat kursamda onlara söylemeye yine cesaretim olmicak