Okulumda sadece kızlar var, hayatım erkeklerden zorla arındırılmış bir şekilde geçiyor.

Ailem ve çevrem beni kapanacağıma inandırdı, ben de hep öyle düşündüm, ortaokula kadar. İlk kapanmamayı düşündüğümde kendimden utandım “Ne yapıyorsun” dedim “sen Müslümansın.”

Ortaokulda İmam Hatip’e gittim, benim isteğim dışında karar verilmişti buna ama ben de kabullenmiştim hemen. Oradaki baskı beni çok zorladı, özellikle ilk iki yıl okul değiştirmeyi gündeme bile getiremedim, hep aklımdaydı ama kimseye söyleyemedim, utandım hatta kendimi aşağıladım ama devam ettim hayatıma, öylece. Bu sırada hafta sonu olan kursu vardı, oraya kapalı gitmek zorundaydım. Okuldan daha rahattı. Bu kurstan kendi isteğimle ayrıldım, bunu başardığımda gerçekten çok mutluydum. Gittiğim kursta kız erkek ayrıydı. Okulumda da sadece kızlar vardı, ortaokul ve şimdiki hayatim erkeklerden zorla arındırılmış bir şekilde geçiyor.

7 ve 8. sınıfta ablamın açılmasından cesaret buldum ve görüşlerimi açıkça ablama dile getirdim. Bu sırada da sınıftan bir kızdan hoşlandığımı fark ettim, ilk başta kabullenemedim “Nasıl olur” dedim “lanetledim mi?” “Kara Fatma değilim ki” dedim. Hayatımı bir kız olarak yaşamaktan keyif alıyorum, etek giymeyi seviyorum, erkeklerden de hoşlanıyorum. Çok, çok, çok zordu benim için… Birkaç ay sonra ablama anlattım laf arasında. Flörtüm olduğunu söyledim, ismini sorunca bir kız ismi verdim, hiçbir şey demedi, hem de hiçbir şey… Birine bu durumu açabildiğimden dolayı çok mutluydum.

Lise sınavları vardı, eğer yüksek bir puan yapamazsam Anadolu lisesi imkânsızdı. Çok çalıştım ama yine de yapamadım, sınavla yerleştim ama yerleştiğim yer bir İmam Hatip’ti, çökmüştüm. O yazı nasıl yaşadım, bilmiyorum ama kendimi tekrar inandırıp, çalıştım. Bu sırada annem en az ayda bir kere “Kapansan çok güzel olmaz mı” diyordu. Bu sonra “Edepsizsin hayasızsın”a döndü. Hala daha öyle. Kapanmadığımda bir şey demeyeceğini düşündüğüm annem, beni yarı yolda bıraktı. Okuldan ve evden sürekli “Kapanmalısın” deniyordu. Bense hala inat ediyordum kapanmamakla.

Annem kendini acındırıyor, her gece ağlayıp kapanmam için dua ediyormuş sürekli. Babamsa bu konu hakkında bana bir şey demedi, zaten varlığıyla yokluğu birdi her zaman benim için.

Geçenlerde bir taciz olayı yaşadığımda, ablamla çöp atmaya gitmiştik. O sıra biri popoma dokundu, hissettiğimde ilk düşündüğüm şey; annemin ne diyeceğiydi. Beni suçlu bulmasından korkuyordum. Bunu annem değil, babam yaptı. Nefret ettim ondan, zaten hayatımda bir yeri de yoktu. Ne benim nasıl biri olduğumu biliyordu ne de ne sevdiğimi… Akşam eve saat 12-01’de gelirdi, ben göremezdim onu gerçi, hala daha öyle…

Hayatımın istediğim gibi ilerlemeyecek olduğunu biliyorum ama yönlendirebildiğim kadarını yönlendirmeye devam edeceğim.