Beni bir tek dövmedikleri kaldı.

Merhabalar, ben 25 yaşında bir öğretmenim. Benim ailem dinine çok fazla düşkün. Bize baskıyla tesettürü kabul ettirmeye çalışıyorlardı. Etrafımdaki akrabalar da buna dahil. Hala daha ablama ve kız kardeşime - eskisi gibi olmasa da - arada açıyorlar bu konuyu ve ben de kafamda soru işaretleriyle onları dinliyorum sadece.

Şu anda kapalıyım. O zamanlar kendi içimde savaş veriyordum. Bir yandan “Buna hazır mıyım acaba” diye düşünürken diğer taraftan da ailemin başını eğdirmemek veyahut akrabalarına karşı kendisini mahcup etmemek için kendimle cebelleşiyordum. Üniversitede bir arkadaşım okula bir gün tesettürlü bir şekilde geldi ve hiç beklemeyeceğim biriydi. O an çok etkilendim kendisinden ve birbirimizi bir anda aynı şeyleri konuşurken buluverdik. Derken kız kardeşim aradı bir gün ve “Tesettüre girelim eğer hazırsan” dedi, o an hiçbir şey düşünmeden kıyafetlerim bile ortada yokken “Tamam” dedim, üniversite 4. sınıfta kapandım.

Okuldakiler de gayet samimi ve sıcak karşıladı. Her şey çok güzel gidiyordu 1-2 sene. Ama son zamanlarda sürekli açılma isteği geliyor ve ben nefsimle mücadele edemiyorum, ne yapsam da sokağa çıkasım bile içimden gelmiyor. Bir anda soğumaya başladım her şeyden. Bir kere annemlere açtım bu konuyu ama beni dövmedikleri kaldı. En son birlik olup akrabaları ortak edip gelip beni bu kararımdan vazgeçirmeye çalıştılar; güzelce anlatarak, sohbet videoları izleterek… Çok detaya girmeyeceğim. Ama ben hala tatmin olamıyordum ve bunu kimseye anlatamıyordum. Onları anladığımı düşünüp, bu düşüncemin yanlış olduğunu söyledim onlara. Aradan 2 ay geçmedi ama düşüncelerim yine aynı.

Eylül’de göreve başlayacağım ile gideceğim. Ailemden ayrı düşeceğim. Orada cesaret edebilirsem, başımı açacağım ama çok korkuyorum alacağım tepkilerden. Kaç gündür bu düşünceler beni uykumdan ediyor. Sonuçta her şey bir örtüden ibaret değil, örtümü çıkarınca inancım değişmeyecek, ben değişmeyeceğim ama en önemlisi insanların, ailemin bana yaklaşımı değişecek.

Bunu göze alabilecek miyim yoksa mutsuz yaşamaya devam mı edeceğim, bilinmez. Bu yolda aynı şeyleri yaşamış kardeşlerim varsa bana dönüş yaparlarsa çok mutlu olacağım. Son dileğim umarım mutlu, kendiyle barışık ve en önemlisi özgür ve cesaretli bir ruha kavuşmak. Okuyan herkese teşekkür ederim.