Bana destek veren tek insan 12 yaşındaki kız kardeşimdi.

Merhaba; ben [gizlendi], 17 yaşındayım, muhafazakar aşırı baskıcı ve dindar bir ailenin ilk çocuğuyum. Annem baskıcı ama burada okuduğum hikayelerde çok daha zor yollardan geçenlere şahit oldum. Asla yalnız değiliz diyerek artık içimdekileri ve yaşadıklarımı sizinle paylaşmak istiyorum.

Ailem beni 5. Sınıftayken imam hatibe yazdırdı. Ne ailem ne de ben imam hatibin ne olduğunu bilmiyorduk, dini eğitim ve okul eğitiminin bir arada yapıldığı bir yer diye düşününce ailem yazdırmak istedi. Ben de karşı çıkmadım, ama keşke gitmeseydim. Hayatımdan çok şey çaldı, artık karşı cins biriyle yaşıtım olsa bile iletişim kuramıyorum ve bana o okulun bir şey kazandırdığını düşünmüyorum. Konuya gelecek olursak, 6. Sınıfın sömestr tatilindeydik ve ailem gidip bir başörtüsü denememi, denedikten sonra da çok güzel olduğunu söyledi. Okulda öğretmenler, eğer kapanmazsak neler olacağıyla ilgli korkunç hikayeler anlatıyorlardı. Ailem bu durumu psikolojik baskı olarak görmediler ve bana başörtüsü denettirdiler. Kendi aralarında konuştular ben de yaparım sandım. Zaten okulda çevremde herkes kapalı diye ben de kapandım. İlk yıl idare ederdi ama sonraki yıllar hiç de öyle olmadı. 2019 yılında başımı açma fikrini aileme açmaya karar verdim ama işler tahmin ettiğim gibi gitmedi. Annem, başörtümden saçlarım göründüğü için başörtümü açtı ve git yeniden yap dedi, ben bir anda yükseldim ve “Yapmıyorum, eğer aramızdaki sorun bu bez parçasıysa takmıyorum!” dedim. Annem beni arabaya bindirdi ve ıssız bir yere çekip beni dövdü, bana “Sen kendini kime güzel göstermeye çalışıyorsun? Orospu mu olucaksın başıma vb.” söylemlerde bulundu. Sonunda ben de korktum ve ailemle aramız bozulmasın diye açılma fikrinden vazgeçtim, böyle kalabilirim sandım ama olmadı.

Yıl oldu 2021 ama ben hala kapalı olmak istemiyorum. Bu yıl ocak ayında tekrar ailemle konuştum ve şiddet gördüm, sinir krizi geçirerek bayıldım. 1,5 gün boyunda hiç yemek yemedim, sadece arada kardeşim çok zorluyordu. Bana tek destek veren 12 yaşındaki kız kardeşimdi, herkes uyuduktan sonra bana zorla yemek yediriyordu. Bir süre sonra yedikçe midem bulanmaya başladı, artık istesem de yiyemiyordum. Sinirlerim biraz daha yatıştığında, geçtiğimiz ay yani 2021 Şubat ayında aileme artık psikoloğa gitmek istediğimi söyledim. Bu istediğimi gereksiz buldular ancak onları ikna ettim. Daha ilk seansta bana iyi geldiğini hissettim, psikolog, açık olmam konusunda söz veremeyeceğini ancak ailemle konuşacağını söyledi. Ancak ailem asla ikna olmaz. Henüz 17 yaşında olduğum için ekonomik özgürlüğüm de yok, ne yapacağımı bilmiyorum. Kendime zarar veriyorum artık; kollarımı çiziyorum, saçlarımı koparıyorum, intihara bile kalkıştım.

Olmadığım biri gibi olmanın zorluğu, ailemin baskısı, her şey beni yordu. Ailem benden nefret ediyor, artık fikirlerim yüzünden bana sürekli hakaret ediyor ve beni ağlatıyorlar. Okuldan alınmakla tehdit edildim, telefonum alındı, kimseyle görüştürmediler; ailem hala, fikirlerimin arkadaşlarım yüzünden olduğunu sanıyor. Sürekli şiddete görüyorum ve hakarete uğruyorum. Özet olarak şunları söyleyebilirim ki; hiçbir şekilde yılmayın, ben savaşıma devam ediyorum, bir yolunu bulacağım ve bu meselenin üzerinin örtülmesine izin vermeyeceğim. Siz de izin vermeyin! Yalnız değilim, değiliz! Hepinizi seviyorum kendinizi üzmemeye ve olumlu düşünmeye çalışın. Hayal ederseniz gerçek olur…