Bana “Kapanacak mısın” demediler, “Ne zaman kapanacaksın” dediler.

16 yaşındayım. Kapanalı bir sene falan oldu ama kapalı olmak gittikçe zor geliyor bana. Bir süre boyunca sevdiğimi sandım ama hiç sevmemişim. Ailem bana sürekli “Kapan” demedi, ara ara söylediler bunu ama o baskıyı hep üzerimde hissettim. Zaten bu evde doğduysam bir gün mutlaka kapanacaktım. Tüm akrabalarım kapalı. Açık insanlara, özellikle açılan insanlara farklı bakıyorlar. Bana “Kapanacak mısın kızım” demediler, “Ne zaman kapanacaksın” dediler. Bu iki soru size aynı gelebilir ama tekrar dikkatlice okursanız, o kadar farklı sorular ki…

Kapanmadan önceki son zamanlarda çok fazla üstüme gelmeye başladılar, “Artık kapan” falan dediler. Ben kapanmama ihtimalini bile düşünmedim, düşünemedim. O kadar ağır geldi ki ilk taktığım gün. Bir de bilerek kalabalık yerlere götürdüler alışayım diye, kıyafetler aldılar üzülmeyeyim diye ama onlar da içten içe hiç istemediğimi biliyorlardı. Her gün çok ağır geldi şal yapmak. Şalımı yapmadan önce hep saçımı tarardım ne kadar güzel olduklarına bakardım. Ama son 2-3 aydır neredeyse hiç taramıyorum bile çünkü ne kadar güzel olduklarını gördükçe ve o şekilde daha çok kendim gibi hissettiğimi anladıkça, açılma düşüncem kat kat artıyor. Hatta saçlarımı çok kısa kesmeyi düşünüyorum, açılma isteğim gitsin diye.

Her geçen gün soğudum şal yapmaktan, kendimden… Uzun şeyler giymek çok zor geliyor kaldıramıyorum. Şu son dönemler daha çok düşünmeye başladım. 2-3 aydır her gün saatlerce düşünüyorum. Rüzgar saçlarımı savursun istiyorum. Üstelik daha 16 yaşındayım. Bu ben değilim. Yaşamak istediğim hayat bu değil ama yaşamaya mecbur bırakıldığım hayat bu. Beni daha dindar biri yapmaya çalışırlarken, dini inancımın zedelendiğinin farkında bile değiller. Hiçbir şeyden zevk alamıyorum. Rahatça hareket edemiyorum. Saçlarımı çok seviyorum. Kendimi çok yıpratıyorum, tüm bunları düşünürken. Bunu da dindarlık olarak görmüyorum - ki dindarlık olsa bile herkesin din seçme özgürlüğü var ve zorlamamalılar. Çok farklı bir boyut bu zorlamalar.

Anneme bir defasında “Kendimi bu şekilde beğenmiyorum” dediğimde “Saçmalama” tarzı şeyler söyleyip bir süre soğuk davrandı. Anneme tekrar söylemeye çok korkuyorum. Annem ikna olsa bile, babam asla olmaz. Çok değişik insanlar, fazla muhafazakarlar. Ben açılmak istediğimi söylediğim zaman da kesinlikle olumlu bakmayacaklar ama istemiyorum ya, istemiyorum! Bir insan kendi evladını neden üzmek ister ki?

Akrabalarımın bana sürekli nasihat vermelerini, istemiyorum. Her gün sofrada babamın iğrenir gözlerle bana baktığını görmek, istemiyorum. Annemin kinayeli sözlerini duymak, istemiyorum. Bazı insanların benim ağzıma dahi alamayacağım sözleri arkamdan söylemelerini, istemiyorum. Bazı arkadaşlarımın beni garipsemelerinden, korkuyorum. Çok şey mi istiyorum ben? Sadece saçlarımı açmak istiyorum ve bunda da bir gariplik göremiyorum.

Çok doğal bir olayın hayal haline dönüşmesi gerçekten üzücü. Ve sanırım hep hayal olarak kalacak benim için. Mesela ben şu an neden bunu yazmak zorunda bırakılıyorum? Neden her gün aklıma geldikçe ağlıyorum? Artık geceleri düşünmekten uyuyamıyorum ben, gözlerim acıyor. Sizin yanınızda doğdum diye illa sizin gibi olacak değilim ya. Herkesin kendi hayatı var. Başkalarının hayatına karışamazsınız. Bırakın istediğim gibi yaşayayım.

Dolu gözlerle yazdığım bu mektup, keşke beni bu sıkıntıdan kurtarsa. Sanki içime bir damla zehir olarak düştü de şimdi her yere yayılıyormuş gibi. Okuyanlara çok teşekkürler. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Lütfen yardım edin. Yorumlarınızı ve önerilerinizi bekliyorum.