Ailemin desteği olmadan yaşamak, hiçbir insana güvenemememe neden oldu.

Şu an 11. Sınıfım, 6.sınıftan beri kapalıyım. Başta müslümandım liseye geçene kadar etrafımda farklı düşünceye sahip biri görmediğim için hep müslümanlığın doğru olduğunu sandım. 6.sınıfta imam hatip okulunda okuduğum için çoğu arkadaşım kapalıydı ve ben de bunun doğru olduğunu sanıyordum, hem belki ailem de kapalıyım diye beni daha çok severdi. Liseye geçtiğimde işler değişti, bazı şeyler saçma gelmeye başladı, kapalı halimi hiç sevmiyordum ve kapalı olduğum için doğru düzgün arkadaşım bile olmuyordu. Artık o kadar bıkmıştım ki kendime hiçbir özen göstermiyor, rastgele bir şekilde kafamı halledip çıkıyordum. Sonra 9.sınıfın yazında aile zoruyla kuran kursuna yollandım ve kendi başıma yürürken çok fazla sorgulamak için zamanım oldu. Yavaş yavaş dinden uzaklaştım. Aynaya baktığımda gördüğüm görüntü kendimden nefret etmeme sebep oldu. 10.sınıfta artık hiçbir şekilde din ile bağlantım kalmamıştı. Tabii o zamanlar araştırma falan da yapmıyordum sadece bir yaratıcının beni buna zorlaması benim için çok saçmaydı ve bu bir adaletsizlikti. Benim saçlarım kimsenin nefsini zorlayamazdı veya ben kapanmak zorundaysam neden erkekler değildi? Bu düşünceler gün geçtikçe mantıklı geliyordu ve sürekli okulumu değiştirip açılıp gezmenin hayalini kuruyordum ama aileme söyleyecek cesareti kendimde bulamıyordum.

İlk dönem biterken (lisede, 2 sene boyuncayurtta kaldım) 2 hafta üst üste sınav için yurtta kalmam gerekti ve yurtta olan ve konuştuğum bir kaç arkadaşımın bu konudan haberi vardı ve beni ailemle konuşmak için teşvik ettiler. Kendimden bir büyük ablam da lisede zorla kapatılmıştı ve kendine zarar vermeye başladığında başka bir akrabamız sayesinde açılabilmişti, ben de sanıyordum ki eğer istersem bana da izin vereceklerdi. İlk önce o ablama danıştım, bir alışveriş merkezindeydik ve otururken ilk ona mesaj attım seninle bir şey konuşmam lazım diye. Durumu anlattığımda tabii ki de senin yanında olacağım ben de aynı yollardan geçtim demişti ve ben alışveriş merkezinde kimseyi umursamadan mutluluktan bir saat ağladığımı biliyorum, sonunda açılacağım diye mutluluktan ağlamak… Zaten mutluluğu daha uzun süre yaşayamadım. Ablamla konuştuktan sonra anneme uzun bir mesaj attım, dine karsı inancım olmamasına rağmen sanki inanıyormuşcasına, dinin gerçeklerini bildiğimi ama daha bu baskıda kalmak için çok küçük olduğumu, her şeyi pozitif bir şekilde anlattım. Yüzüne söyleyecek cesaretim yoktu çünkü, alemi tanıdığımdan emin bile değildim. İzin verir sandım, tartıştık izin vermedi baya ağır şeyler söyledi, yurdun ortasında hıçkıra hıçkıra ağladım. O günden sonra eve gidene kadar 2 hafta bir şey konuşmadık. Eve gittim akşam olduğunda oturma odasında karşıma oturdu ve bir süre benimle tartıştıktan sonra ben ağlarken suratıma bakıp ben ölene kadar açılamayacaksın sana böyle bir şeyi yaptırmayacağım, ben o hatayı ablanda bir kere yaptım sen de yapmayacağım dedi. Bana karşı savunması da benim iyiliğim için yaptığı ve eğer zorlarsam dinde kapının önüne atmanın bile normal olduğuydu. Dinde zorlama yok dedikçe öyle bir şey yok, ister seni döverim istersem evden bile atarım diyerek dini bana cok daha güzel tanıttı. Okula bir daha gidemeyeceğimi de söyledi. Babamla zaten normalde de hiç anlaşamazdık eve geldiğinde insan değilmişim gibi davranıyordu ve bir daha okulu unutacağımı, beni yatılı kursa vereceğini söylediler. Dünyam basıma yıkılmıştı ben ailemi hiç tanımıyordum.

Sırf açılmayı istedim konusunu açtım diye beni daha çok tesettürün içine sokmaya çalışıp okuldan alıp yatılı kursa vermek istiyorlardı. Daha sonra evde artık gerçekten insanmışım gibi davranmadıkları için kendi içime kapandım, alerji ilaçları kullanıyordum sırf uyuyayım da aklıma gelmesin, unutayım diye. Bir gün düşündüm, kaybedecek neyim var diye. Ne doğru düzgün arkadaşım vardı ne ailem. Yaşamak için tek bir amacım bile yoktu. 12 13 tane ilacı birdem yuttum. Ölürsem kurtulacaktım çünkü. Ölmedim, uyanamadım çok uzun bir süre annem bağıra çağıra uyandırdı bi de laf yaptı uyuyorum diye. İlaçlar bir işe yaramadı. Sonra okul konusu açıldı o sırada ara tatildeydik. En azından kursa verme olayını kapattılar ve imam hatipe yollayacağız dediler. Ben normalde lise sınavında dereceye girmiştim ve puanı yüksek bir okulda okuyordum. İmam hatipte zaten ortaokulda 4 yılımı geçirdiğim için kendi kendime dedim ki; kaybedecek hiçbir şeyim yok ve hiçbir şeye çalışmayacağım, işim gücüm sırf kendime zarar vermekti. Sonra imam hatipe de değil başka bir okula aldılar sınavsız bir anadolu lisesine. Ama nakil işlemleri olmadığı için sınavlı olan liseye bir süre daha gittim. Okuldayken ilk birkaç ay istemsiz bir şekilde titremeye başlıyordm istemeden ağlamaya başlıyordum, bu olaydan sonra da gereksiz sinirli bir insana dönüştüm -ki hala düzelemiyorum.- Okulda biraz daha rahatlamıştım yine arkadaşım çok yoktu ama en azından evden uzaktaydım, bana o*ospuymuşum gibi davranan birileri yoktu etrafımda. Kendi kendime sürekli sinir krizleri geçiriyordum.

Hafta sonları eve gittiğimde babam bana bir daha konuyu açmıyorsun açtığın anda seni okuldan alırım diye tehtidler yağdırıyordu. Sürkeli beni dövebilecekleri, evden atabilecekleri konusunda tehtid ettiler. Babamla zaten anlaşamıyordum ya, o günden sonra artık düşmanıydım sanki. Her şeyime laf yapıp bağırıp duruyordu. Sürekli tehtid altındaydım. Sonra okulum değişti, konu biraz eskide kaldığı için sürekli olarak hatırlatmıyolardı ama gün içinde giyimim kuşamım her şeye laf yapıyorlardı. Susturdular beni, eğer konuşursam hayatımı kurtaracak tek bir noktam bile kalmayacaktı. Hala susturuluyorum ama en azından büyüdüm. Susup sadece 18 olunca bu ülkeden gitmek için yol arıyorum çünkü biliyorum bu ülkede kalırsam beni yaşatmayacaklar. Hala sürekli giyimime kuşamıma, tırnağıma laf yapıyorlar, namaz kılmam için zorluyorlar. Kapalı olduğum halde o örtünü düzelt diye bile zorluyolar. Bazen çıkış yolu bulamıyorum nefes alamıyorum hala sinir krizleri geçiriyorum ve ailemin desteği olmadan yaşamam hiçbir insana güvenememi sağladı. Aileme güvenemiyorken başkasına nasıl inanacaktım ki.

Tek başımayım bu hayatta, kurtulmak için en ufak bir deliği bile kazıp oradan çıkmam lazım ama bazen kendimde bu gücü bulamıyorum. O kadar kötü insanlar ki, bir hayvana yardım ederken bile tek düşündükleri sevap, o hayvanın canının acıması değil. Bir çocuğa kıyafet verirken bile acaba sevap kazanmış mıyımdır diye düşünüyorlar. İçlerinde bir canlıya canı yandığı için üzülecek bir vicdan değil de sadece sevap hırsı var. Kendi odama sıkıştım, gün içinde hala tek yapmak istediğim oturmak ve bir çıkış yolu beklemek. Ama bir şeyler yapmam gerekiyor ve sorun da şu ki ne yapacagımı bilmiyorum ve bilinmemezlik beni daha büyük çukurlara itiyor. konuyu bir daha açmak da istemiyorum çünkü açarsam hayatım değişir, psikolojik şiddetin yanında fiziksel şiddet de görürüm, belki de öldürülürüm kim bilir. Bir ihtimal izin verme ihtimalleri olsaydı bile bu konuyu açmak istemezdim çünkü ben onların gerçek yüzünü gördüm, benim yaşamamam için ellerinden geleni ardına koymadıklarını gördüm. Kendine zarar verirse napacaksınız diyen birine “Zarar verirse versin biz onun iyiliği için yapıyoruz” dediklerini de duydum. Sadece başarmak istiyorum. Herkesi her şeyi arkamda birakıp kendim olmak istiyorum.