“Buluğ çağına giren her genç kız kapanır.”

Ağlıyorum. Yaşadıklarımı anlatamadığım için ağlıyorum. Hislerimi anlatma, istediklerimi dışa vurma tekniğim; belki de ağlamak. 12 yaşında duyduğum “Buluğ çağına giren her genç kız kapanır” sözüyle babam sebep oldu bunlara. E tabii annem de. Nasıl anlatılır bu bilmiyorum, nasıl başlamam gerektiğini de…

Şimdi 15 yaşındayım. 3 senedir aynaya bakıp bakıp ağlamaktan, etrafımdakilerin özgürlüklerini seyretmekten başka bir aktivitem olmadı benim. İnanç insanın kalbindedir şeklinde değil. Benim kalbim yerine, şeklime işlediler o inancı. “Hayır” diyemedim, korkardım ebeveynlerimden. Ama o isteği kalbimde taşıyamadım. Kapanmayı ya da tesettüre girmeyi mi diyeyim, taşıyamadım. Ağır geldi bana. Küçüğüm. Bıraksalardı da ben çizseydim kaderimi. Ben karar verseydim kendi hayatıma. O çok kısa deyip tuniklerin de uzunlarını seçtiler bana bayramlık alırken. “Üstüne, başına dikkat et” denilerek büyütüldüm. Annemle konuşma kararı aldım. Ve dediği tek şey “Bizim örf ve adetlerimiz var.” O kadar çok ağladım ki yine de görmediler beni, umursamadı kimse, şakaya vuruyorum sandılar. Kalbimle neyin savaşını verdiğimin farkında bile değiller. Korkuyorum.

Ben bu hayatı istemiyorum. Küçücük kızların bir yerlerini örtmek zorunda olduğu bir dünya da istemiyorum. Rüzgarda kıvırcık saçlarımın uçuşmasını istiyorum, başımdaki ve kalbimdeki yükü taşımak değil.