Babam beni sadece başımdaki için mi seviyor?

Merhaba arkadaşlar. Ben de size yaşadığım, baskılara karşı göğüs gerip kendim olduğum hikayemi anlatmak istiyorum. Annem normal derecede ibadet eden bir kadın, babam ise aşırı nadir… Sadece cumadan cumaya denecek şekilde ibadet eder. Konya’da yaşıyorum. Ailemdeki, sülalemdeki herkes kapalı. Küçük yaşlardan itibaren (yaklaşık 5-6) bize açık olmanın günah olduğu ve başımızı kapatmazsak cehenneme gideceğimiz söylendi. Evet, minicik bir çocuk bunları duyuyordu.

Benden 4 yaş büyük olan ablam liseye geçince, zorla kapattılar onu. Ablam okula giderken kapatırdı, dışarıda açardı. Onu öyle gördükleri zaman döverlerdi. Neyse yıllar geçtikçe ben de bu baskının sonucu ve “Annemgil beni daha çok sever” düşüncesi ile 7. sınıfta kapandım. Bana sorsalar başımdakinin anlamını bile bilmiyordum ama vardı işte.

Yıllar geçti, ben lise 3’te artık ruhum ile görünüşümün aynı olmadığını fark ettim. Aynalara dahi bakamıyor, kendimden nefret ediyordum ama vicdan azabı da çekiyordum. Anneme bunu dile getirdim ve bana asla olmayacağını söyledi. 2 sene sonra üniversiteye gittiğimde artık tam olarak değişmem gerektiği kararına vardım. Çünkü artık iğreniyordum kendimden, açık kıyafetlere bakıp içinde kendimi hayal ediyordum. En sonunda bir cesaret bindi ve küçük kardeşime “Ben istemiyorum artık kafamı açacağım” dedim “Öldürürler seni” dedi. “Neden” dedim “babam beni sadece başımdaki yüzünden mi seviyor?”

Neyse üniversitede başımı açmaya cesaret edemedim çünkü ailesinden deli gibi korkan bir çocuğum ama bir adım da atmam gerekiyor. Kapüşonumu çekip, eve öyle gittim. Babamgile “Size önemli bir şey demem gerekiyor” dedim “ben araftayım, istemiyorum artık” dedim. Babam dinsiz olduğumu, üniversiteye göndermeyeceğini ve benden nefret ettiğini söyledi. O kadar kötüydü ki o cümleler, ölmek dahi istedim. Annemin tansiyonu bile düştü. Açıldıktan sonra ise öyle bir özgürdüm ki, saatlerce dışarıda saçlarımı savurdum utana utana.

21 yaşındayım hala dinsizlikle suçlanıyor ve lanet ediliyorum ama sanırım artık alıştılar. Tabii tamamen özgür değilim, babamın yanında istediğim şekilde giyinemiyorum ya da oje süremiyorum ama bu da bir şeydir.

Kızlar size demek istiyorum ki, aileniz bile olsa size karışma hakları yok, cesaret edin ve yapın. Ben inanıyorum ki, arafta kalan dostlarım kendilerini sevmiyorlar sadece cesaret edin ve yapın. Bu sizin hayatınız ailenizin değil…