Artık kendimi ‘çift hayatlı’ diye adlandırıyorum.

Merhaba, 20 yaşında hayata tutunmaya çalışan bir kadın olarak yazıyorum bu satırları. İçimde çok fazla birikmişliklerim var.

Ortaokuldayken lisede kapanacağım sözünü aldıkları için 14 yaşında, liseye hazırlandığım sene, saçlarımı hep savurmak istiyordum. O kadar seviyordum ki onları… Gizli gizli ojeler alıp, sürüyordum. Babam hep beni takip ediyordu. Liseye geçtiğim zaman, asla kendi kararım olmadan, İmam Hatip’e gönderildim. Ortam o kadar kötüydü ki kapandım ve sonuç olarak özgüvenim yerlerdeydi. Aynaya bakmak istemiyordum. Sanki, kimse beni beğenmeyecek gibi hissediyordum.

Kendime söz verdim, üniversitede açılacağım. Ailem o kadar kapalı bir zihniyet ki markete giderken bile takip ediliyordum, çok yorulmuştum. Onların sözünün dışına çıkamamak canımı çok acıtıyordu artık. Sonra üniversiteyi kazandım ve sınıfa ilk girdiğimde “Bu ben değilim” dedim “bu ben olamam.” Renkli bir kişiliğim var ve dans etmeyi çok seviyorum. Babamsa evde spor yapmama bile karışan bir insan. Zaten, sürekli evde olduğu için çorabıma kadar karışıyordu.

Kimseye sormadan, okula açık gitmeye başladım. Arkadaşlarım yanımdaydı. Eve gidince kapanıyordum. Buna hala devam ediyorum ve sırf kapalı olmam için, ailem beni psikoloğa götürüyordu. Sülalem o kadar garip insanlar ki, ailemi sürekli kışkırtıyor. Babam ferace giymemi isterken, ben şortlar alıyordum kendime. Artık kendimi “çift hayatlı” diye adlandırıyorum. Denize girmiyorum, dışarı ailemle çıkınca yüzüm hep mutsuz. Bu doğru bir benzetmemi olacak bilmiyorum ama ben sevmeden evlenen birinin hayatı gibi sevmeden takıyorum, mutsuzum. Umarım bir gün beni anlarlar. Ben bunu başaracağım, beraber başaracağız.

Sizleri seviyorum.