Okuldan eve olabildiğince hızlı gelmeye çalışıyordum, sırf saçlarımı açabileyim diye.

Konuya nasıl başlayacağımı bilemiyorum ama şunu söylemeliyim

ki başardım.

8. sınıfta emrivaki bir şekilde kapanmıştım; olaylar o kadar

hızlı gelişmişti ki ne olduğunu bile anlayamamıştım. Ailem “Kapanmayı istiyor

musun?” diye sorduğunda “Evet, ileride” demiştim; üniversite dönemini falan

kastediyordum. Ama onlar yanlış anlamış olacaklar ki ben bunu söyledikten 2 gün

sonra alışverişe gittik ve yaklaşık 4 gün sonra da kapandım. Kapanmayı

istiyordum çünkü İmam Hatip okuyordum; çevremdeki çoğu insan zaten kapalıydı ve

ben de başka alternatifimin olmadığını düşünüyordum. Neyse ben kapandım,

kapandığım günden beri aklımda açılma düşüncesi vardı ama ailem karşı çıkar

diye kimseye söyleyemiyordum. 1 sene böyle geçti ve ben artık liseye geçtim. Büyüdüm;

farklı ortamlar gördüm, en önemlisi de farklı insanlar tanıdım. Açılma isteği aklımdan

bir an olsun çıkmıyordu. 10. sınıfa geçtim ve artık dayanamıyordum, çok zor

geliyordu. Kapalı gibi giyinmiyordum, ailem tepki gösteriyordu giydiğim

kıyafetlere. Okuldan eve olabildiğince hızlı gelmeye çalışıyordum, sırf saçlarımı

açabileyim diye.

Bir gün okuldan eve geldiğimde arkadaşlarıma mesaj attım ve açılmak

istediğimi söyledim. Onların desteği sayesinde aynı gün ablama da söyledim

fakat ablam bunun bir özentilik olduğunu, beklemem gerektiğini ve zamanla geçeceğini

söyledi. Ben de bekledim bekledim fakat geçmedi. En sonunda anneme söylemeye

karar verdim ve bir cesaretle annemi karşıma alıp söyledim. Annem hiçbir şey

demedi, öylece suratıma baktı. Annemin beni önemsememesi beni daha çok

sinirlendirdi çünkü bu durumun bir çözümü yokmuş gibi hissettim.

Babama söyleyebilmek için 10. sınıfın bitmesini bekledim. 10.

sınıf bitti, yaz tatiline girdik ama babama söyleyecek cesareti bir türlü

bulamıyordum. Bir akşam cesaretimi topladığımı sanarak söylemeye kalkıştım ama

yapamadım. Ablama “Sen söyler misin?” dedim ve birden söyleyiverdi. Babama

umutlu gözlerle bakıyordum, anlayışla karşılayacağını düşünmemiştim ama yine de

bir umudum vardı. Babama baktığımda yüzü kıpkırmızı olmuştu, kendimi kötü

hissetmeye başlamıştım. Babam bana “Böyle bir şey için benden izin isteme, asla

müsaade etmem” ve umudum yerini gözyaşlarına bıraktı.

Akşam olduğunda ve yalnız kaldığımda odamın penceresinden kafamı çıkartıp saçlarımda rüzgârı hissediyordum ve bu bana güç veriyordu. Kararlıydım, 1-2 hafta aralarla bu isteğimi tekrarlıyordum fakat cevap hep aynıydı. Artık sabahlara kadar insanların açılma hikâyelerini okuyarak zaman geçirmeye başlamıştım. Burada bir yazı okudum ve o yazı beni çok cesaretlendirdi. Bir gece saat 3 gibiydi, dedim ki kendi kendime “Yarın bu iş olacak, yarın olmazsa bir daha olmaz”. Sabah oldu ve ben basketbol antrenmanıma giderken anneme evden açık çıkacağımı söyledim, annem yine tepkisiz. Ben hazırlanmaya başladım, sırt çantamı aldım ve dışarıya çıktım. Saçlarım açıktı, rüzgârdan savruluyordu. Mutluluktan ağzım kulaklarımdaydı. Tabii babamın bundan haberi yoktu. Ertesi gün yine antrenmana giderken babama “Biliyor musun, ben dün başım açık dışarıya çıktım” dedim. Babam üzülmemiş gibi yaptı oysa biliyorum, onu çok üzdüm. Ama bu benim hayatım ve o bir erkek olarak bu duyguyu asla bilemeyecek. Bu yazıyı okuyup istemediği halde kapalı olanlara şunu söylemek isterim; bugün yapın çünkü bugün yapmazsanız bir daha hiç yapamayabilirsiniz. Kapalı olduğum zamanlarda en büyük hayalim buydu. Siz kendinize bunu yapmayın; en büyük hayaliniz açılmak olmasın. Umarım cesaretlendirmişimdir.

(Görsel: Alexandra Levasseur)