14 yaşında küçücük bir çocuğun vebaliyle yaşıyorsunuz.

Benimki başarılmayı bekleyen bir hayatın öyküsü. Liseye başlarken

14 yaşımda sırf etrafımdaki insanların beklentilerini karşılamak için kapandım.

Daha doğrusu başka seçeneğim yoktu. Zaten hayatım boyunca hep dernekler, Kuran

kursları ve sadece dinden bahseden, saçlarıyla beraber beyinlerini de kapatmış

kadınların bulunduğu ortamlardaydım. Onların doğrusu doğrum, yanlışı

yanlışımdı.

Biraz daha geçmişe gidelim, ortaokulun başında 5. ya da 6. sınıftayım,

pembe bir etek aldı anneannem giymem için. Giydirmedi evdekiler. Dizimdeydi

etek. Yılsonu balosunda bir otele gideceğiz “Sakın! Çok günah oteller fuhuş

yuvası! Aman aman!” Ama anneannem sayesinde gittim. O götürdü beni. Üstümde

siyah askılı bir elbise, onun üzerine beyaz bolero. Sakın çıkarma boleroyu!

Çıkarmadım.

Liseye başlayacağım, kesinlikle İmam Hatip kesinlikle. ‘Ya

erkeklerle arkadaş olursa’ falan diyor babam. Ama benim için hiçbir zaman

eğitim yuvası olamayacak, hayata karşı beni geriletmekten başka bir şeye

yaramayacak yere gidemezdim! Direttim, hayır dedim, çok ağladım ve gitmedim.

Bir ay öncesine kadar açılmak bir yana dursun, kendi isteğinle mi

kapandın diyen herkese evet diyordum. Acınarak bakılmak istemediğimden, belki

de bu yalana kendim bile inanmış olmamdan.

Oje sürdüm geçenlerde belli belirsiz bir renk. “Kapalısın sen hiç

yakışıyor mu?” dedi annem. Patlak verdi içimdeki gerçek. Ben evet dedim, doğru,

yakışmıyor o zaman çıkarmamın vakti geldi. Başladım bağırarak ve ağlayarak konuşmaya.

14 yaşındaki küçücük bir çocuğun vebaliyle yaşıyorsunuz. Hani kul hakkı

diyorsunuz, evet siz benden çaldığınız hakların hesabını veremeyeceksiniz.

Üniversiteye gideceğim. O giydirmediğiniz pembe eteği giyeceğim, bolerosuz

sakın dediğiniz elbiseyi bolerosuz giyeceğim ve siz sadece izleyeceksiniz.

Senden nefret ediyorum baba dedim.

Lisenin bitmesine iki ay var ve iki ay sonra özgürleşiyorum. Açılacağım için değil. İstediğim, hayal ettiğim, hissettiğim gibi yaşayacağım için özgürleşeceğim. Gelin hep birlikte özgürleşelim.

(Görsel: Persepolis)