Erkeklerin sesimi duymasının haram olduğu söylenirken, erkek hocam tarafından taciz ediliyordum.

Merhaba.

Yazmaya başlayıp devam ettiremediğim, yarıda bıraktığım, yapamam diyerek

sildiğim mektupların aksine sonuna dek anlatacağım bir şekilde başlamak

istiyorum. Ben ortaokulunu dini eğitim veren bir cemaat okulunda geçirmiş,

bölgesindeki en sıkı dini cemaatlerden birinde -asla istemeyerek- üç sene

geçirmiş biri olarak yazıyorum bu mektubu. Ortaokula geçtiğim sene bir

bursluluk sınavına girdim, kazandım ve özel okul kisvesi altına gizlenmiş,

şeytanı aratmayan insanların olduğu bu yere adım attım. İlk birkaç ayım oldukça

iyiydi, sorun yaratmayan, uyumlu bir öğrenciydim. Kimseyi kışkırtmayan, isyan

etmeyen, dediğim gibi tam anlamıyla uyumlu olmaya çalışan o öğrenciydim. İkinci

dönem bazı problemler, bazı atışmalar başlasa da bunlar, idare ile beni karşı

karşıya getirecek düzeyde değildi. En ufak bir çıkışımda ailem okula

çağırılıyor, ben yalan hikâyelerle şikâyet ediliyordum ve ailemi aksine ikna

edemiyordum. Çünkü onlar öğretmendi, ayrıca ‘bu kadar dindar’ insan yalan

söyler miydi? “O kadar dindar” insan tarafından iki sene boyunca tacize ve en

son raddede tecavüze uğradım.

Bu gerçek ise benim ancak son bir senedir anlatabildiğim

bir gerçek. Ortaokulda ikinci seneme başladığımda ilk sene örttüğüm başımı

açarak olanca tepkiyle girmiştim zaten okula. Sonrasında bu tepkiler gittikçe

şiddetlendi. Namaz kılmadığım için, başımı örtmediğim için, erkeklerle

konuştuğum için başlangıçta azar yiyorken; sonrasında tehdit edilmeye, en son

kısımda ise bacağımı ve kolumu kıracak kadar dayak yemeye başladım. Bu süreçte

ise aileme yaşanan hiçbir sorunu anlatamadım. Çünkü hem yaşça çok küçüktüm, hem

de bana inanmayacaklarını düşündüm, tıpkı diğer olaylarda olduğu gibi. İşin

dinle alakalı olan kısmı böyleydi, oradan çıkıp liseye geçene kadar

düşüncelerim, eylemlerim hep problem yarattı ve sürekli hem fiziksel hem

psikolojik şiddet gördüm.

Okuldaki öğretmenlerim tarafından takip edildim,

sosyal medya hesaplarım ele geçirildi, benim ağzımdan arkadaşlarımla

mesajlaşıldı. Duymadığım hiçbir hakaret kalmamıştı, ancak bardağı taşıran

“Senin gibi bir kızım olsa öldürürüm, babana yazık!” lafı oldu. Üstünden geçen

senelere rağmen hala canımı yakan tek cümleleri bu kaldı.

İşin dinden ayrı olan yönü de öncesinde de

söylediğim gibi cinsel şiddete dayalıydı. Yapılan programda erkeklerin sesimi

duymasının haram olduğu söylenirken, programdan sonra erkek hocam tarafından

taciz ediliyordum. Anlattıklarım kulağa abartılı, içi boş, ajitasyon dolu

geliyor olabilir. Hiçbir duygumu katmadan olanca tarafsızlığıyla paylaşmaya

çalıştım bir şeyleri. Şimdiyse bambaşka bir şehirde üniversite okumaya

başlayan, kendi ayakları üstünde durarak kendi parasını kazanan, kendini günbegün

geliştiren, büyüten, en içten haliyle yaşamaya çalışan genç bir kadınım. Bütün

bu yaşananlar geride kaldı demeyi çok istesem de, sizden, bir daha asla o kadar

masum olamayacağınız bir dönemde çocukluğunuzu alıyorlar.

Aynı şeylerin bir başka çocuğun başına geldiğini değil görmek, değil okumak, düşündüğün zamanlarda bile yine o eski acıyı tadıyorsun. Geçip giden bir şey olduğunu düşünmüyorum, senelerdir bu konuda psikolojik tedavi alma fırsatı yaratmaya çalışıyorum, umarım bu sene başlayacağım.

Olduğu kişiden dolayı fiziksel, psikolojik, cinsel şiddet gören, bunu çok küçük ve -bu kelimeyi kullanmak hala burnumun direğini sızlatsa da- çok masum olduğu bir zamanda yaşayan bir kadın olarak; şimdi, herkes her şeyi aştım zannederken dahi, kilometrelerce uzaktayken dahi, bir gece yarısında görüyorum ki bu yaraları sarmak benim için henüz mümkün değil. Bir gün gelecektir elbet, yeniden başlayacak, yeniden söyleyeceğimdir o yiten türküleri. İnanıyorum. Bana bunları anlatma fırsatı verdiğiniz, bu alanı yarattığınız için yeniden yeniden yeniden teşekkürler.

(Görsel: Bahar Sabzevari)