Ben bir bireyim, ben tekim, benden bir tane daha yok.

Ben

10 yaşında kapandım, ama nasıl?

Annemle

her namaz sonunda kıyamet, namaz, başörtüsü hakkında konuşuyorduk. Annem bir

gün bir yatsı namazı sonunda bana kapanmam gerektiğini ve artık İmam Hatip’e

gittiğimi söyledi ve ben o heybetle kapandım. Kapalılığın ne demek olduğunu

bilmeden kapandım. 10 yaşındaki çocuktan ne beklersin ki? 5. sınıfta en yakın

arkadaşlarım hep açıktı, bir tek ben kapalıydım. Yavaş yavaş alışmıştım. Ha bu

arada kuzenim de ben kapandım diye kapanmıştı, benden 1 yaş büyüktü. O bir kez

yapamadı ve açıldı, sonrasında yeniden kapandı.

Ben

9. sınıfa geçtiğimde edebiyat öğretmenimle bir kitap yazdım. Okula benim için

kaymakam, belediye başkanı gelmişti, “Maşallah kızımız kapalı da.” diyorlardı.

O zamanlar kuzenim yeniden açılmak istedi ve benim de o zaman kafama bir şeyler

dank etti. Ben böyle mutlu değildim. 2020 yılında ATO kitap fuarında kitabım

gösterime sunulacak ve röportajlar verilecek. Ama herkes beni kapalı bilecek,

ama ben o zaman açık olmayı planlıyorum.

Herkes

kapanmak istediğinde beni örnek veriyor, “[gizlendi] gibi başörtüne sahip çık

maşallah.” falan filan ama ben böyle mutlu değilim. Herkes çok yakıştığını

söylüyor ama ben bana yakışsın diye takmıyorum. Büyük abim çok baskıcı ve çok

fazla ibadet eden biri, annem ve babam da hep beraber bana baskı yapıp “Ferace

giy artık üstüne.” diyorlar. Erkek kuzenlerimle bile konuşmama izin yok, bu

yüzden telefonum alındı. Onlara benim bir birey olduğumu anlatmaya çalışıyorum

fakat olmuyor. Yaklaşık 3 sene önce atletizm ile ilgileniyordum ve çok

başarılıydım. Yarışlara gireceğim zaman astım hastalığım çıktı ve giremedim.

Şimdi hiçbir şeyim yok fakat babam “Koşu boş iş.” diyor, “Başka bir şeye git.”

diyor ama bu benim uzmanlık alanım. Ama ben babamın neden gitmemi istemediğini

biliyorum çünkü vücut hatlarım belli olacak ve koşarken çok dikkat çekeceğim.

Ben

çok zorlanıyorum artık, ailem önceden kapalı olup sonra açılan birini sanki

onlara ihanet etmiş gibi algılıyor ve dışlıyor, özellikle de babam. Ailemde

sporcu olan kuzenim ve annesi dışında herkes kapalı, bu durumumu onlara

anlattığımda desteklediler. Ailemde genel sorun her şeye gereğinden çok tepki

vermek, mesela babam çocukluğumda abilerime de bana da çok çektirdi ve ben bir

kadın olarak çok sarsıldım, bu hala böyle. Bir gün ekmek almaya giderken başörtüm

arkadan sadece kaydı diye boynumu sıkmaya başladı, acıdan ağladım. İşte bu

yüzden çok korkuyorum. Kuzenim şimdi açıldı ve babam beni onunla görüştürmüyor,

şimdi açılırsam bunun kuzenimle alakalı olduğunu düşüneceğini biliyorum.

Kuzenim bir kere bile bana ‘Açıl’ demedi, demez de.

Bugün

15 yaşındayım ve Fen lisesi 2. sınıf öğrencisiyim. Üstüne üstlük bir yazar

olarak ileride kendi ayaklarımın üstünde duracağım, ben bir bireyim, ben tekim,

benden bir tane daha yok. Annem sezdi açılmak istediğimi ve benimle bu aralar

konuşacağına eminim. Ben bu değilim, dış görünüş olarak muhafazakâr bir kız

olarak gözüksem de özümde öyle değilim. Kapandığımda da değildim, hala da

değilim. Bu aralar çok fazla depresyona giriyorum ve saçlarım avuç avuç

dökülüyor, azalıyor. Bir aralar doktora başvurmam gerekiyor, bunun da

farkındayım.

Hayatımda ilk defa kendimi anlattım, korkusuzca. Bu beden sizin! Ailenizin değil, annenizin, babanızın, abinizin veya ablanızın değil. Bu beden sizin, bu kişilik de… Sonuçta zorlama dini ile yönetilmiyoruz, değil mi?

(Görsel: Frances MacDonald)