Yaşamak için cesaret gerek.
Artık açıldım. Öncelikle geçmişimi anlatayım. Herkes gibi muhafazakar ailede büyüdüm ama 80’lerin sonunda muhafazakar olmuşlardı. Annem sol görüşlü bir ailede tek Müslümandır…
Mektuplar
Hayatımda hiç bu kadar cesur ve kendimden emin olmamıştım.
Merhaba, kocaman güneşli bir merhaba. Bu platforma daha önce de yazmıştım; ‘İki seçenek: ya okuldan alınmak ya başını örtmek.’ Bu sözleri babam söylemişti. 4 yıl önce liseye…
Bu mektubu yazarken oruçluyum.
Merhaba, ben 22 yaşında bir üniversite öğrencisiyim. Muhafazakâr bir ailede ve dinine bağlı kapalı bir toplum olan küçük bir şehirde yetiştim. Anne tarafımda da baba tarafımda da…
10 yaşından itibaren kısa kollu giymem bile yasaklanmıştı.
Öncelikle merhaba. Ben 19 yaşında bir genç kızım ve buraya yazan çoğu arkadaşımız gibi ben de baskıcı ve muhafazakâr bir ailede büyüdüm. Akrabalarım da fazlasıyla muhafazakâr…
Olmadığım biri gibi görünmek istemiyorum.
18 yıl sonra ilk defa kendimi tanıyorum.
Bir insan daha çocukken gelecekte nasıl olacağına nasıl karar verebilir ki? Verdim. Ailemde herkes sözde dindar ve din için kapanıyor, kimse açık değil. Küçüklüğümden bu yana hep…
Açıldığımı öğrenirlerse okul hayatım komple biter.
Kafam çok dolu olduğundan anlatabildiğim kadarını anlatacağım. Toparlayabildiğim kadar… 21 yaşında üniversite öğrencisiyim. Hayalimdeki bölümü maalesef baba parasıyla okuyorum…
İslam’ı seviyorum ama başörtüsü bana her zaman yük oldu.
Merhaba, benim hikâyem de burada yazılanlardan çok farklı değil, sadece biraz akıl danışmak istiyorum çünkü çevremde bu onu hakkında konuşabileceğim kimse yok, zira yaptıklarımı…
Belki bir gün istediğim benliğe kavuşurum.
Uzun uzadıya düşünüyorum. Sonra basıyorum tuşa sen de yaz! Buradayım işte, yazıyorum, nasıl başlamalıyım sözlerime bilmeden… Ah merhabalar ben Huzur… 23 yaşında çiçeği burnunda…
Her şeyden soğudum. Dışarı çıkmak işkence gibi geliyor bana.
Erkekler istediği gibi giyiniyordu da neden biz onlar tahrik olmasın diye her yerimizi kapatmak zorundaydık?
Öncelikle merhaba. Benim hikayem annemi 13 yaşında kaybetmemle başlıyor. Yıllarca öz dayımın tacizine uğradım, nereme el sürmüşse ben hep oralardan nefret ettim. Yaşadığım yer…
Lisede İmam Hatip seçtiğim için zorlanmadım. Ama tuhaftır ki o yıllarda daha çok sorgulamayı öğrendim.
14-15 yaşlarında kapandım. Ortaokulun son senesinin son zamanlarıydı ve ergenlik çağına girmiştim. Kendimi iyi hissediyordum öyle. Ailem hiçbir şekilde baskı yapmadı, bunun heves…
Her yerimi kapatıp günahlarınızı bu şekilde yok edip, cennete giriş biletiniz değilim ve olmayacağım.
Yazılanları okuduğumda ben de çok etkilendim ve bir iki satır ben de bir şeyler yazmak istedim. Benim adım [gizlendi], öyle gizli falan yazmak istemiyorum bunu. Hayatıma çok erken…
Günahsa benim günahım, hesap verecek olan benim.
Cümleye nasıl başlasam bilemiyorum, o yüzden direkt konuya geçiyorum. Ben ilk kapandığımda 6. sınıftaydım ve bu ailemin değil, ailemin beni eğitim görmem için gönderdiği dershane…
Hep büyükler gibiydim, çocukluğumu yaşayamadım.
Sanki bir tiyatro oyuncusuyum ve dışarı çıkarken kostümümü giymek zorundaydım.
Herkese merhaba. Benim hikayem biraz farklı. Öyle sıkı muhafazakar bir ailem yok. Sürekli baskı yapıp kapanmamı isteyen de olmadı, fakat giydiğim kıyafete, aldığım nefese, attığım…
Bu sizin hayatınız, sizin tercihleriniz, sizin seçimleriniz.
Merhaba. Ben dinine düşkün bir ailede büyüdüm, ama bana hiç kapanmam için baskı yapmadılar. 14 yaşındaydım ve çok büyük bir heves, istekle kapandım. Her şey güzel gidiyordu, ama…
Kendimi yeniden sevmeye başladım.
15 yaşındayken ailemin bir baskısı olmadan kendi isteğimle kapandım. O yaz şehir dışına yatılı olarak Kuran kursuna gitmiştik. Orada bize öyle şeyler anlattılar ki, bizi o kadar…
Neden kısıtlanan ben oluyorum?
Merhaba herkese. Bu siteye önceden acıyarak bakardım. Yazık ahiretlerini mahvettiler bir de marifet gibi anlatıyorlar, diye. Kaybeden benmişim aslında. Bu kibir ve öfke beni…
Tesettür bana ve aileme uzaktı.
Yalnız olmadığını bilmek o kadar güzel ki.
Bütün yazıları hıçkıra hıçkıra okudum. Gerçekten yalnız olmadığını bilmek o kadar güzel ki. Ama hepimizin bir o kadar da çaresiz olduğunu görmek çok acı. Ben gerçekten muhafazakâr…
Gizliden okuyorum, hem eşimi boşama, hem ailemi silme, hem de açılma hayalleri kuruyorum.
Ben küçük yaştan beri okuyan, kendi parasını kazanan ve bunu doyasıya harcayan kadına hep özendim. Biraz da özendirildim, kuzenlerimin hemen hepsi meslek sahibiydi, onlara bakmak…
Eğer kendim olursam, büyük ihtimalle ailem olmaz.
“Gerçeği öğrenirlerse bir ailem olmaz” demek istiyorum öncelikle. Hepiniz gibi ben de bir muhafazakar ailede doğdum, büyüdüm, hala yaşıyorum ve hikayeme geçiyorum. İlk regl…
Boynuma doladığım şalın ağırlığı kalın bir ipin boğazımı kesmesine benziyor.
2.347 mektup · Sayfa 90 / 98