Örtüyü asla sevemiyorum ve kendimden nefret ediyorum.

Merhabalar arkadaşlar. Uzun süredir bu siteyi takip ediyorum dersem yalan olur. Ben de başörtüsü konusunda sıkıntılar yaşıyorum ve bu siteyi de en ihtiyacım olduğu zamanda keşfettim, yani yaklaşık 8 ay önce. O zamanlar sadece bir yazı okuyup ağlayarak çıkmıştım. Aylardır açılmak istiyorum ama asla cesaretim yok. Yine her zamanki gibi bu konu hakkında düşünürken bir şeyler aratıyordum ve bu siteyi gördüm, bu sefer neredeyse bütün yazıları okudum. Herkes için o kadar üzgünüm ki…

Yaklaşık 10 yaşındayken akrabalar ve annemin psikolojik baskıları yüzünden kapanmaya karar verdim. Daha çok küçüktüm, birkaç kıyafet ve para ile kandırıldım dersem daha doğru olur. Annem çok dindar birisi, bütün akrabalarım kapalı ve onların haddi olmamasına rağmen bana karışma hakkını kendilerinde görüyorlar. Kısacası sadece annem değil, birçok kişinin korkusu yüzünden asla açılamıyorum. Örtüyü asla sevemiyorum ve kendimden nefret ediyorum.

Annem ve babam yaklaşık 1 yıl önce ayrıldı ve annem başka bir adam ile evlendi. Küçüklükten beri ailem yüzünden maruz kaldığım psikolojik baskı yetmezmiş gibi bir de açılmak için çektiklerim beni cidden hayattan bıktırdı. Kendimi öldürmeyi düşündüm ve hatta denedim ama son anda kendimi durdurmayı başardım. Annemle 3 defa konuştum, hep tersledi, asla takmadı ve ciddiye bile almadı. En son üstelediğimde çok kötü kelimeler kullanarak susturdu. O günden beri konuyu açamıyorum…

Aslında babam, annem kadar baskıcı değil ama onunla konuştuğum zaman o da onaylamadı ve bir daha söyleyemedim. Geçenlerde saçım gözüktüğünde kardeşim babamın yanında beni uyardı ve babam “Bir şey olmaz, sen karışma” gibi şeyler söyledi. Bilmiyorum, kafam çok karışık, sizce tekrar konuşmalı mıyım?

Aslına bakarsanız asla cesaretli değilim. Kavgaları, bağırışları, küfür ve hakaretleri göze alamıyorum ve ne yapacağımı asla bilmiyorum. Her gün aralıksız ağlamaktan, örtü ile dışarı her çıktığımda kendimden nefret etmekten bıktım. Birkaç defa dışarıda kafamı açtım ve kendimi gerçek anlamda kendim gibi hissettim.

Dinden çıkalı uzun zaman oluyor ve zaten inanmadığım bir dinin kurallarını yapmak bir hayli saçma geliyor. Üzgünüm, sanırım çok uzun oldu ama benimle aynı durumda olan kuzenimden başka konuşacak neredeyse kimsem yok. Buraya kadar okuduysanız çok teşekkürler ve aynı durumda olan herhangi biri tavsiye verirse çok minnettar olurum. Şimdiden sağ olun.

(Görsel: Yedidya Hershberg)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.