Aileme bunu söylemeye çok korkuyordum

Şu an 18 yaşındayım ve neredeyse 9 yıldır kapalıyım. Ailem oldukça dindar annem 4-6 yaş Kur’an kursu hocası babam ise hafız. 4 yaşında sübyana gittim o zamandan beridir neredeyse her yaz zorla kuran kursuna gönderildim. Ailem ben henüz 6 yaşındayken bana düzgün giyinmem için baskı uygulamaya başladı. Zaten sıfır kol tişörtler ya da tayt gibi şeyler giymem tamamen yasaktı ama 6 yaşından sonra artık ailem bana uzun elbise ve etek dışı şeyler giydirmiyorlardi. Çocuk olduğum için ne giydiğim benim için sorun değildi annem ne verirse onu giyiyordum ama annem bana giydirdigi şeylerle başka şeylerde öğretmeye çalışıyordu. 7 yaşında bana koşup oynadığımda kızardı çok yüksek sesle gülersem ağzıma vururdu ya da ne olduğunu bilmeden biraz kaba konuşursam beni cezalandırırdi çünkü bir kız çocuğu böyle hareket etmemeliydi. Belki o zamanlardan kalan bir şey ama büyüdükçe kendi cinsiyetim konusunda kafamda soru işaretleri çıkmaya başlamıştı ama o zamanlar transligin ya da cinsel kimliğin varolduğunu bile bilmiyordum. Sadece erkek fatma olduğumu düşünüyordum küçük bir çocuktum nede olsa. 9 yaşında artık ailemin bana baskısına katlanamayip kapandım. Ve şiddet gördüğüm ailemde kapandığım için böyle bir ilgi ve sevgi görmek o kadar hoşuma gitmiştiki ferace gibi şeyler giymeye başlamış anneme ne zaman çarşafa gireceğimi falan soruyordum ama içten içe kapanmış olmak benim için hiçbir şey ifade etmiyordu. Ailem beni tebrik ettiğine göre iyi bir şeydi sanırım ama dini açıdan hiçbir şey hissetmemiştim. Daha sonra ortaokulun son iki yılında bu ilgi yokoldu ve ailem artık beni tunik gibi şeyler giydiğim için azarlıyor uzun ve geniş siyah elbiseler giymemi falan istiyorlardı. Artık kapandığım için bir ilgide almayinca kapalı kalmak için hiçbir sebebim kalmamış gibiydi ama aileme bunu söylemeye çok korkuyordum. Zamanla lgbtq+ hakkında daha çok bilgi edindikçe cinsel kimliğim ve yönelimim hakkında fikirlerimde değişiyordu ama asla bunları aileme söyleyemezdim. Ailem bana online olan her şeyi yasaklamıştı, onların gözetimi altında olmayan dış dünyaya bağlı her şey bana yasaktı. Roblox gibi basit bir oyunu oynadığımı gördüklerinde bile o kadar sinirlenmiştilerki babamın benj çok fena dövdüğünü hatırlıyorum. Zaten kendi telefonum hattim vs yoktu çok eski bir Nokia lumia dışında bir tek bilgisayara erişimim vardı oda oldukça sınırlıydı. Liseye kadar dünyadan bir haber bir şekilde büyüdüm liseye geçtiğimde arkadaşlarım sayesinde öğrendim çoğu şeyi. İnanın bana otobüslerin nasıl işlediğini bile bilmiyordum ailem başka yerlere gitmemi engellemek için beni servisle yolluyordu paraları olmadığı halde. 10. Sınıfta gerçekten maddi anlamda zorlandıkları için otobüs kullanmak zorunda kaldım ve öğrendikten sonra otobüsü çok bekledim gibi ufak yalanlarla dışarda kendim vakit geçirdim. Bana aylık 200 lira veriyorlardı okul yemeğim vs her şey dahil ve ben o parayla kendime ufak bir çiğköfte aldığımda bile mutlu oluyordum çünkü ailem onu bile almıyordu. Tabii ben zamanla böyle farklı fikirleri görüp kendi başıma bir şeyler yapabilince değişmeye başladım ve bu ailemin gözünden kaçmadı. İlk gerçek telefon ve hattim 10. Sınıfta oldu çünkü otobüs kullandığım icin benden haberdar olmaları gerekiyorlardi. Eskiden kalan bir sürü gizli saklı sosyal medyami o telefonda bir şekilde saklı tutarak geçirdim o yılı. İçimde ve bana saygı duyan arkadaşlarıma karşı çok farklı bir insandım ve böyle çok mutluydum. Ama ailemin haberi olsa benj öldürürlerdi belki öyle korkuyordum. Babam telefonumu biraz fazla oynadığım için bana bağırırken fırlatıp kırmıştı. Ondan sonra çok daha dikkatli oluyordum. Daha sonra 11. Sınıfın yazında sanaldan tanıştığım harika bir arkadaş grubum vardı onları çok seviyordum ve biriyle buluşma fırsatım olmuştu. Bende yıllar sonra kimsenin benj görmeyeceğini düşünüp o buluşmaya açık gitmeye karar verdim. Hayatımın en gerici şeyiydi o buluşmaya gitmek ama o arkadaşımla bulustuktan sonra o kadar doğal geldi ki. O gün harikaydi çok eğlendim ta ki babamın teyzesine denk gelene kadar. Kadınla uzaktan bakıştık daha sonra yok değiştirip kaçtım. Aileme söylememesini umuyordum ve bir hafta sonra hala bir değişim olmayınca sanırım bana acıdigini ve aileme söylemeyeceğini düşündüm. Ancak onlara aynı hafta misafirliğe gittiğimizde anneme her şeyi anlattığını annemin bana bakışlarından anlamıştım. Eve gidene kadar tüm arkadaşlarıma haber verdim telefonumu temizledim. Eve gittiğimizde annem önce hiçbir şey yokmuş gibi davrandı ve bende bir an umutlandım belki kızmaz belki beni kabullenir vs diye… o gece odama geldi bana burda söyleyemeyeceğim şeyler söyledi sanki yaptığım birini öldürmüş gibi bana duygu sömürüsü yaptı önümde ağladı ve beni olanları babama anlatmam için tehdit etti. İlk başta babama anlatmaya çok korktum ama daha sonra annem beni okuldan almak ve eve kapatmakla falan tehdit etti. Babamın kalbini kazanmak için sanki yaptığımdan çok pismanmis gibi önünde yalandan ağlayarak tepkisini hafiflestirmeye çalıştım ve bu olay böylece geçti ancak o yaz boyunca telefonum alınmıştı ve hiçbir teknolojik alete erişimim yoktu annem bana asla güvenmiyor arkadaşlarımın yanına göndermiyordu. Hepsinin beni etkileyen bir sevgili, sosyal medya ya da izlediğim şeyler olduğunu düşünüyorlardı bu yüzden her şey yasaktı. Çok zor bir şekilde çabalayarak Ankara’da üniversite kazandım ve bir şekilde gittim. Açıldım, ordada benj görenler tarafından aileme sikayet edilmekle tehdit edildim. Zaten ülkede bir lgbtq bireyi olarak rahat bir şekilde yuruyemeyecegimi biliyorum ama başımı bile açamamak ve ailemden böyle korkarak yaşamak beni çok yordu. Henüz hazırlığı yeni bitirdim ve yaz için ailemin yanına yeni döndüm ve o bir yıllık rahatlığın ardından bu toksik ortama dönmek beni mahvetti. Kardeşlerime karşı böyle bir baskı hiç görmedim. Ebeveynlerimin bana karşı olan bir nefreti olduğunuda biliyorum ve gerçekten burdan kurtulmak onları geride birakabilmek istiyorum ama ne buna cesaretim nede imkanım var bu yüzden bu şekilde iç dökmek istedim. Söyleyemediğim daha o kadar fazla şey varki ancak anlattıkça bende daha kötü oluyorum. Umarım benden daha cesaretli insanlar böyle ortamlardan kurtulup daha iyi hayatlar yaşarlar.