Kendimi çok seviyorum

Merhaba, ben de sizlerden biriyim. 11 yaşlarında başkalarından görüp özenerek kapandım. Köyde yaşıyorum ve neredeyse tüm akrabalarım da köyde yaşıyor. Dolayısıyla benim aldığım karar sanki ailemi değil herkesi etkiliyor. Liseyi merkezde okuduğum için yurtta kaldım. Dinimi sorguluyor sürekli bir şeyler okuyordum. Lise sonlara doğru artık açılmak istediğime karar verip sınavdan önce anneme söylemiştim durumu. Böyle bir şeye asla izin vermediğini babamın da duymaması gerektiğini söyledi. Daha sonra o zamanlar erkek arkadaşım olan kişi için şehrimden uzak başka bir şehri tercih ettim üniversite için. Tercih listemde ailemden habersiz değişiklik yaptım, tabi o kısım için ikna etmesi de çok zor oldu. Bir sürü insan konuştu babamla. Üniversiteye geldiğim ilk gün ailemin şehrin sınırlarından çıktığını öğrendiğim an açtım başımı. Artık özgürdüm, saçlarımda rüzgarı hissettim doyasıya. Şimdi dört yıl oldu, 21 yaşındayım. Okulum da uzadı bu arada. O yüzden bir yıl daha şehrimden uzakta olacağım. Bazen annemlerin açıldığım hakkında söylentiler duyup beni köşeye sıkıştırdıkları oldu, bazen rüyamda gördüm açıldın mı dedikleri. Bu arada ablam biliyordu ama ne zaman annemlere söyleyeceğim desem annem üzüntüden hasta olur, asla kabul etmezler diyip beni hiçbir zaman desteklemedi. Dolayısıyla hiçbir zaman söylemedim gerçeği. Seneler içinde anksiyetem arttı kabuslar görür oldum. Geçtiğimiz sene bahar dönemi yurt psikoloğuna gittim, bana adım adım görevler veriyordu yapıyordum. Yurdun bahçesinde açık görüntülü konuşmak gibi. Psikoloğa gitmek bile kabuslarımı azaltmıştı. Derken anneme söyledim. Ağladı, izin vermediğini söyledi. Üzerine gittim ara ara açtım yazın bu konuyu. Babama söyledi. Babam karşıma geçip bunun ancak evlenirsem olabileceğini ve evinde kapalı olmamı istediğini söyledi. Neredeyse ağlayacaktı, kendimi berbat hissettim ve kabullenmeyeceklerini anladım. Sustum ve tekrar açmadım konuyu. Garip bir şekilde ailemle aram iyiydi, muhtemelen açılmadığımı düşündükleri için böyleydi. Ve şimdi bu yaz tekrar evdeyim. Hiçbir şeyi başaramamış ve ne yapacağını bilmez halde oturuyorum. Sizde de oluyor mu bilmiyorum ama sanki açılma mevzusu hayatımın öyle bir yerinde ki ne yapmak istesem önce onu halletmem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Yurtdışına gitmek istiyorum ama önce açıldığımı söylemeliyim ya da erkek arkadaş yapmak istiyorum ama önce bunu halletmeliyim gibi. Ekonomik olarak nasıl özgürleşeceğimi de bilmiyorum her şeyin o kadar başındayım ki, sadece istediğim şekilde var olmak istiyorum. Ve büyüdükçe zaman geçtikçe daha da katlanamıyor hissediyorum örtüye. Stresten berbat hissediyorum kendimi, nasıl başa çıkacağım açıklayınca diye düşünmekten başıma ağrılar giriyor. Kendimi çok seviyorum, her halimle güzelim ama kendi istediğim gibi olduğumda gözlerim bi başka ışıldıyor. Farkındayım. Umarım buraya umut dolu bir mektup bırakabilirim.