Yaşadıklarım 70 yaşında birisi gibi hissetmeme sebep oluyor.

Herkese merhaba. Bu siteyi yeni keşfettim ve bu yüzden çok mutluyum. Biraz içimi dökeceğim, sanırım herkes hikayesini yazmış ben de yazmak isterim.

Ben 13 yaşında annemin baskısıyla kapandım, daha önceden birkaç kere açılmayı denemiştim ama açılamamıştım. Şu an 16 yaşındayım ama yaşadıklarım sanki 70 yaşında birisi gibi hissetmeme sebep oluyor. Ben de çok özgürlüğüne düşkün bir insanım ama hiç istediğim gibi giyinemedim, çok fazla dindar olan bir ailedeyim. Babam pek karışmasa da, annem bu konuda çok baskıcı. Zaten hep kapalı giyinirdim; hiç şort, etek giyen bir insan olmadım. Her şey içimde kaldı.

Annem beni hiç insan olarak görmez, bazen üvey olduğumu düşünüyorum. Benden sürekli nefret ettiğini dile getirir, sanki annemin oyuncağı gibiyim. Bıktım bu durumdan, ne zaman bu konuyu açsam sürekli kapatıyor. “Ergensin konuşma” diyor. Zaten kapalı olmanın belirli kuralları yok mu? Düzgün giyim, namaz, oruç, erkeklerden ve haram olanlardan uzak durma… Ben hiçbirini yapmıyorum, evet, bu durumdan mutlu değilim ama annem beni bu duruma getirdi. Anneler böyle… Üç arkadaşlar… Hepsinin kızları var. Biz bu üç annenin üç yaşıt kızıyız. Bir tanesi de benim gibi, diğeri kaderine boyun eğdi. Birbirimize destek olmaktan başka çaremiz yok.

Dışarı çıkıyorum, bakıyorum etrafa. “Ben böyle olmak zorunda değilim” diyorum ve gezdiğim dolaştığım hiçbir yerden tat alamıyorum. Annem bir ipin ucunu tutayım derken ben o ipi koparıyorum haberi yok. İleride nasıl bir insan olacağım haberi yok. “Keşke böyle bir ailem olmasaydı” diyorum ama nafile. Benim de böyle bir hikayem var, eğer bu yazımı görüp konuşmaya ihtiyacı olan varsa, her zaman beklerim. Bu Instagram hesabım istediğiniz saatte istediğiniz konuda yazabilirsiniz [gizlendi]