Kişisel tercihim nedeniyle gözünden mi düşecektim?

Selam, ben [gizlendi]. Daha 12 yaşındayken aile baskısı olmadan sırf annemin gözüne girebilmek ve onu sevindirebilmek için kapandım. Annem, önceki yıllarda ablam yüzünden bir sürü zorlukla karşılaşmıştı, onun mutlu olmasını istedim. Daha çok küçüktüm algılayamıyordum. Kapandıktan kısa süre sonra daralmaya başladım sanki başımdaki örtü beni boğuyordu, insanların bakışları bana fazla gelmişti.

Açılmak istediğimi anneme söylemeye karar verdim. Anlayışlı biriydi, 1 ay kapalı kalıp açılmama bir şey demezdi ama bunu ona söyleyemeden bazı olaylar oldu. Tam söyleyeceğim güne hazırlanırken dedemlere gittik, bana “O dayanamaz 1-2 güne açılır” dedi. Sinirlendim ve hırs yaptım, dedim ya küçüktüm. Kapalı kalmaya karar verdim, bu olayın üstünden bir yıl geçmişti ki artık bir şeylerin farkına vardım; kesin açılacaktım ama Tanrı izin vermedi…

Anneannem kansere yakalanmıştı ve annem neredeyse her gün onun yanına gidiyordu. Böyle kırılgan ve üzgün bir döneminde onu daha da üzemeyeceğimi düşündüm ve biraz daha erteledim. Sonunda olayın üstünden 2 yıl geçti ki anneannem vefat etti. Ben 8. sınıftım, anneme hâlâ söyleyemezdim, nedeni ise barizdi annemin psikolojisi iyice bozulmuş hatta psikoloğa gitmeye başlamıştı. Bu sırada ben bazı şeyleri sorgulamaya başladım, bütün kutsal kitapları okudum, telefondan din alimleriyle konuştum ve İslam’ın doğru din olmadığına karar verdim yani hem kapalıydım hem de dinsizdim.

Sonunda 9. sınıfa geçtim, anneme söylemek için hazırdım, yaz tatilinde psikolojisi anneannemden sonra çok daha bozulmuş olan anneme bunu direkt söylemeye korktuğum için bir not bıraktım. Eve döndüğümde ağlıyordu, içimde bir şeylerin koptuğunu düşündüm sonuçta annemdi ve benim yüzümden ağlıyordu. “Ben sana dini öğretemedim” gibi şeyler söyledi pek takmadım ve anneme tek soru sordum; “Senin gözünden düşecek miyim?” “Tabii ki de düşeceksin” dedi, ağlamaya başladım. Nedeni üzüntü değil hayal kırıklığıydı ve biraz da sinir. Ne yani, yıllarca hiçbir şey yapmama rağmen sırf kişisel tercihim ve günahım için gözünden mi düşecektim?

Ağlayarak “Açılmıyorum, tamam” diye bağırdım ve odama gidip ağlamaya başladım. Şimdi 10. sınıfım anneme olan sevgim maalesef ki azaldı, bunu bana yapan o. Bu olayın üstüne bazı olaylarda eklendi tabii ki, sarılmak bile istemiyorum ona bazen. Nasıl bu kadar duygusuzlaşabildiğimi anlamadığım için ağlıyorum ama bıktım artık. Açılacağım, anneme bu yaz söyleyeceğim bunu. Evet, karşı gelecek ve ağlayacak yine kesin ama bu sefer karşısında duygusuz bir [gizlendi] olacak. Söyleyeceklerim bu kadar, bunları belki bir ergenin lafı olarak görebilirsiniz ama yaşadıklarımı - açılma olayı dışında- bilmiyorsunuz, nasıl hakaretler yediğimi… Hem de hiçbir şey yapmama rağmen… Bilmiyorsunuz. Umarım bunu göze alarak yorum yaparsınız, teşekkürler okuduğunuz için.