Açılırsam okula devam edemeyeceğimi söyleyip tehditlerle beni vazgeçirdiler.

Her şey 6. sınıfı bitirmemle başladı.

O zamana kadar yaz aylarında ailemin bulunduğu cemaatin yurtlarında yatılı kalıyorduk kardeşimle. Ortaokula başlamıştım o sene. Evde kapalı olmam gerektiğini söylediler. Kapandım. Ailemle dışarı çıkarken kapandım. Kendimi hiç beğenmiyordum, resmen insanlardan utanıyordum, bir arkadaşım beni öyle görür diye korkuyordum. Sonraki sene artık örgün eğitime devam etmemem gerektiğini, kardeşimle beni cemaatin yurduna göndereceklerini, okulu açıktan okumam gerektiğini ve hoca olmam gerektiğini söylediler. Kesinlikle kabul edemezdim çünkü notlarım o kadar iyiydi ki doktor olmak istiyordum. Allem ettik kallem ettik gitmedik o yurda.

7. sınıftım bu mücadeleyi verirken. Yaşıtlarımın dünyasıyla benimki tamamen farklıydı anlayacağınız. Neyse 8’e geçtim ve dershaneye de kapalı gitmeye başladım, arkadaşlarım kapalı olduğumu biliyordu artık ama hala utanıyordum. O dönemler sevgilim bile vardı, nedensiz, aslında nedeni kendimi birazcık daha özgüvenli hissetmek olabilir bilmiyorum. Sonra iyi bir puan çektim liseye geçiş sınavından. Fen lisesine gidip ailemden uzak kalmak istemiyordum o dönemde. Düşük puanlı ama öğretmenleri çoğunlukla muhafazakar bir okula yerleştim. Ara sıra aklıma açılma düşünceleri gelse de kendimi frenleyip “Eğer açılırsam ailem okumama izin vermez” diye düşündüm, öyleydi çünkü.

Liseyi bitirdim, öyle ya da böyle. Yine iyi bir puan çekip düşük bir okula yerleştim çünkü aileme yakındı o okul, çünkü izin vermemişlerdi uzak yerlere. Üniversiteye başladıktan sonra kendimi iyice tanımaya başladım. Ben bu değilim dedim kendi kendime. Çünkü içimle dışım o kadar çelişiyordu ki, insanlar da bunun farkındaydı aslında. Bir süre kapalı ama elit, kapalı ama insanlara saygılı, kapalı ama alkol alan vs. oldum. Ailemin bunlardan haberi yok tabi. Ben zaten bunları birer küçük kusur olarak görüyorum çoğu zaman. “Bir kerecikten bir şey olmaz, boş ver, bundan ne olacak sanki” derken tamamen başka bir insan olduğumu keşfettim.

Aileme açılmak istediğimi söyledim. Açılırsam okula devam edemeyeceğimi söyleyip, tehditlerle beni vazgeçirdiler, aslında vazgeçmemiştim - sadece sustum. Zaten istemedikleri bir bölümde okuyordum, daha fazla cesaretim yoktu. Aradan yine zaman geçti, bu sefer tüm cesaretimi toplamıştım. Annemi aradım durumu anlattım, o kadar kızdı bağırdı ki ben zaten sakin bir şekilde konuşuyordum ama olmadı. Ben de “Kararım kesin” deyip telefonu kapattım, açmadım iki gün. Yerimi bulamayacakları yerlerde kaldım. İş aradım ama bir günlük bir iş buldum sadece, gittim orada çalıştım. Tabi o sırada beni arıyorlar mesaj atıyorlar ama benim tek söylediğim şey “Beni böyle kabul edin döneyim” mesajım. Başka bir şey demedim. Bir yola girmiştim artık dönemezdim.

O gün korona tatili çıktı okul kapandı. Sanki evrenin bana cezası gibiydi, ne yapacağımı bilemedim ama eve geri dönersem bir daha okul yüzü göremem diye korkuyordum. Babam o sırada polisi arayıp kızıma ulaşamıyorum vs. demiş. Kaçırıldığımı falan bile düşünmüşler ama ne yapayım babam tehdit ediyordu “Gelip seni bulurum” diye. Kapattım ben de telefonu.

O gün işten sonra telefonu açıp annemi aradım “Anne ben iyiyim merak etmeyin” demek için. Annem “Biz seni kabul edeceğiz, dön artık” dedi. Zaten ben de bu kadar tatil zamanında ne yapacağımı nasıl geçineceğimi bilmiyordum. İnanıp eve dönmeye karar verdim. Yalanmış.

Otogarda beni karşılamaya geldiler tabi benim başım açık. Arabaya zor bindim, annem elinde bir yazma getirmiş. “Bunu bağlamadan arabadan inemezsin” dedi. O zaman anladım işte başıma gelecekleri. Tehditler kavgalar… “Ben zaten bu şartlarda yaşayamam öldürürüm kendimi” diyordum, cinnet geçiriyordum evin içinde faydası olmuyordu. El alem ne dermiş. Ertesi gün annem “Senin psikolojin bozuk” deyip beni psikoloğa götürdü. Sonra psikiyatriste gittik. Ne dedilerse inanmadı, bir de ağladı milletin içinde, ben kötü evladım diye. Psikiyatrist anneme “Senin psikolojin bozuk kızında bir şey yok” dedi. Yine olmadı. “Erasmus’a giderim seneye, böyle giderse yüzümü göremezsin, beni kaybedersiniz” dedim. Affedersiniz ama siktir git dedi, bir de yüzüme tükürdü, ciddi ciddi tükürdü böyle. “Keşke gelmeseydim, yalanlarınıza inanıp geldim” dedim. “Keşke gelmeseydin” dedi.

Bir keresinde annem “Üniversitede ne bok yersen ye ama burada kapalı olacaksın, biri görmesin” dedi. İşte akrabalar ne der, o ne der, bu ne der? Tüm dertleri buydu işte, benim günahım sevabım umurlarında değil.

Geçen gün Unorthodox’u izledim. Şu cümleyi unutmuyorum “Tanrı benden çok fazla şey istiyor.” Tıpkı bunun gibi tanrının istediklerinin tümünü yaparsam kendi yaşamım için elimde ne kalır o zaman. Ben bunlara bağlı kalarak yaşamak istemiyorum. Tanrı yoktur demiyorum, sadece ben onun istediklerini yapmak istemiyorum.

Bir an önce okulların açılmasını istiyorum. Umarım geri dönebilirim okula. Kararım kesin tabii, zor durumda kaçmayı bile düşündüm. Ailemden bağımsız yaşamak istiyorum artık, aylardır aynı evde her gün kavgayla geçti. Bu sefer gidip kararımı kabul edene kadar dönmek istemiyorum fakat buna maddi durumum izin vermiyor.

Bana maddi anlamda destek olmanızı istiyorum çünkü eğer ailemden para almaya devam edersem onların kurallarıyla yaşamak zorunda kalırım yine. İş bulmam gerek ama bu kadar belirsizliğin içinde olmuyor, geri dönsem bile iş bulup para kazanmam çok uzun zaman alacak. Gerçekten zor durumdayım. Karantinanın bitimine kadar elimde birikmiş para olması gerek ki planlarımı gerçekleştirebileyim. Lütfen bana burs verin.

Bu arada herkesin bu mücadeleye devam etmesini istiyorum. Benimki yıllardır sürüyor. Pes etmeyin çünkü bir gün kazanacağız.