Böyle bir ortamda yetiştim ben; gaddar bir baba, sesini çıkarmayan bir anne.

Yoruldum, ciddi anlamda yoruldum ama pes etmek bana göre değil. Hangisinden başlasam bilemiyorum; babamın sırf bir yemek yüzünden annemin üzerine yürümesinden mi, onun saçını sertçe çekmesinden mi, kolundan tutup evden atmaya çalışmasından mı? Hangi birini anlatayım size? Böyle bir ortamda yetiştim ben; gaddar bir baba, sesini çıkarmayan bir anne. Hayatım boyunca asla babam gibi biri olmayacağım. Dengesiz, aşırı kıskanç, olmadık zamanlarda kavga çıkaran, bağıran, üstümüze yürüyen biri oldu hep. Ama başkalarına sorsak eminim şöyle derler, “Babanız gerçekten sizin için birçok şey yapıyor, o iyi biri”. Fakat gerçek olan bu değil.

Dini yönde yaptığı baskıdan da yoruldum. Sürekli beni, ablamı ve annemi kısıtlamanın derdinde. Namazını niyazını kılar, Kur’an’ını okur, millete dini tebliğ eder çünkü o bir din hocası; fakat insanlık adına o bir hiç.

Beni soracak olursanız, ben 17 yaşındayım ve 18 olmama 3 ay kaldı. Bazen dayanamıyorum, polise gidip şikâyetçi olsam ne olurdu diye soruyorum kendime. Keşke yanımda biri olsaydı; beni her anlamda destekleyen, bana beni sevdiğini gösteren biri. Pes etmeyeceğim, önümde üniversite sınavı var. Okumalıyım ki benim gibi ve benden daha kötü durumda olan çocuklara ve gençlere yardım edebileyim. Buraya yazdığımız mektuplar genelde dini baskılar yüzünden oluyor. Bunları okumayı seviyorum; yalnız olmadığımı görüyorum, iyi ki varsınız… Kurgu diyenler de var tabii aranızda ama üzgünüm bunlar hayatın gerçekleri. Kimse ne külkedisi ne de sihirli bir değneği olan bir peri. Kendinize iyi bakın, buraya ara sıra mektuplar bırakacağım…

(Görsel: Hanna Barczyk)

Comments (2)

  1. Benguela

    Ben bu yazıda kendimi gördüm babam tıpkı bahsettiğin gibi.Yediğim dayaklar oldu ama o dayaklarda ondan nefret ettiğimi onun gibi babam olmasaydı keşke diye ağlaya ağlaya bağırdığımı biliyorum.8.sınıfta okula gitmek için hazırlanıyordum anneme babam “okula kapalı gidecek” demiş.Anneme yalvardım ama baban öyle diyor falan dedi sımsıkı tembihledi bir de sakın serviste falan başını açma diye.Şu an liseden mezunum ve üniversite sınavına hazırlanıyorum ve artık başım kapalı bir şekilde yaşayamıyorum sürekli bir boyunduruk altında hissediyorum özgürce koşup eğlenemiyorum açılmak istiyorum ama nasıl? Açılmak istedigimi söylesem belki yine dövecekler belki okumama izin vermeyecekler üniversitede kapansam da haberleri olduğunda üniversiteden alacaklar ama buna artık gerçekten dayanamıyorum bir şekilde bu konuyu açıcam belki annemin ağzını arıycam ilk başta ama üniversiteye gitmeden bu konuyu halletmek istiyorum umarım buraya başardım diye mutlu mutlu ben de yazarım

  2. Seni cok iyi anliyorum. Bende suan 20 yasinda bir erkegim ve benim babamda yobazin teki. Disariya karsi cok iyi babaymis gibi yapip icinde bambaska biri. Annemi hic anlayamiyorum zaten ne yaptigi belli degil. Bizi mi destekliyor yoksa babami mi bilmiyorum. Hatta bugun kavga ettik ve dayimi cagirdi. Dayim ablamlari ve beni babamla iyi gecinmezsek kemiklerimizi kiracagini, oldurecegini falan soyledi. Boyle bir ruh hastasi aileye sahibim. Ama sunu da biliyorum gun gelicek bu guc dengeleri degisecek ve hakettigimiz ozgurluge kavusacagiz.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir