Bunların çoğunun kültür olduğunu ve İslam’ın bu kadar şekilci olmaması gerektiğini düşünmeye başladım.

Merhabalar, ben 24 yaşındayım. Bunu yapacağıma şu an bile inanamıyorum. Sürekli içimden bir ses yanlışa meylettiğimi, istediğim şeyin aklımın bulanmasının bir sonucu olduğunu söylüyor.

Ben ilk olarak 10,5 yaşımda adet olduğum zaman kapandım. Daha adetin niye gerçekleştiğini bile bilmezken, ailemin bunun artık davranışlarımın sevap-günah olarak yazılması anlamına geldiğini ve örtünmediğim her an için de günah yazılacağını söylemesi üzerine Allah’ı ve Müslümanlığı seven bir insan olarak kapandım. Ailem de mutlu olmuştu. Ama henüz çocuktum ve bu davranışın mantığını kavrayamıyordum. Bir gün önceden daha farklı değildim ama bazı hareketlerim dün değil de bugün günah olmaya başlamıştı.

Ortaokuldayken dershanedeki tek kapalıydım. Aynada kendimi komik bulduğum için herkesin bana baktığını ve beni komik bulduğunu düşünüyordum, bu yüzden 2 ay boyunca kantine bile gidemedim. En yakın arkadaşım sayesinde çıkabildim. Bir gün sokakta arkadaşımla ip atlarken başımı örtmedim çünkü ‘Örtülüler oynamaz’ denirdi, aynı zamanda da terliyordum. Babam beni almaya gelmişti ve beni sokakta o şekilde görünce kızdı. Yolda “Oradakilere helalsin de buradakilere mi haramsın?” dedi. Çok üzülmüştüm ama babamın söylediklerinin değil, kendi yaptığımın yanlış olduğunu düşündüm. Bunu istememeliydim. Ben Müslümandım.

Yıllar geçti ve bir tarikatın da vasıtasıyla dini felsefe alanında çok düşündüm, sohbetlere katıldım. Örtünmemin İslami bir toplum inşasının temeli olduğuna ve dolayısıyla değerli olmamın tek yolu olduğuna inanmaya başladım. Uzunca bir süreyle çok severek ve zorlanıp başka şeyler istesem de nefsime hakim olarak örtünmeye devam ettim. Sonra şehir dışında üniversite okumaya gittiğimde tarikatın oradaki insanlarıyla irtibat kurup zikirlere devam ettim. Fakat bir süre sonra baktım ki ben bunları yapsam da ek bir mükafat görmüyorum ve bu hiçbir zaman yeterli olmuyor. Taktığım bileklikten kenardan saçımın görünmesine, kıvrımlarımın belli olmasından biraz aleni gülüşlerime kadar her şeyime karışılıyor ve benim elimde olmayan, başkalarına ait düşüncelerin sorumluluğu bile bana yükleniyor. Bu, bende inandığım şeyleri sorgulattı. İnsana güzel hissettiren şeyler, birini sevmek neden bu kadar kötüydü? Allah bunu niye istemiyordu? Neden ne kadar görünmez olursam ve kendim olmaktan vazgeçip ibadet dışında bir şeyden bahsetmezsem makbul oluyordum? Madem öyle, neden beni bunlardan hoşlanır fıtratta yaratmıştı?

Daha sonra bunların çoğunun kültür olduğunu ve İslam’ın bu kadar şekilci, bu kadar yüzeysel olmaması gerektiğini düşünmeye başladım. Yıllar süren araştırma, dinleme, izleme sürecinden sonra artık başımı örtmenin beni çok zorladığını fark ettim. Tenimde güneşi hissedebilmek istiyorum. Başımı açmayı çok istiyorum ama bunu yapacağıma hala inanamıyorum. 14 yıl sonra bir teslimiyetten vazgeçip sadece aynaya baktığımda mutlu olmak için bunu yapmaya değer mi, diyorum. Ya pişman olursam, diyorum ama her geçen gün daha çok zorlandığımın da farkındayım. Bir yük olmaya başladı. Arkadaşlarımla ve kardeşimle bu düşüncemi paylaştım. Henüz anne ve babama söylemedim ama iyi tepki vermeyeceklerini biliyorum. Fiziksel şiddetleri olmasa da benimle konuşmayı kesme ihtimalleri beni korkutuyor. Yıllardır örtü konusunda onlardan duyduklarım, açılma düşüncesi aklıma her geldiğinde onları kaybetme korkusuyla ellerimi titretiyor. Ama artık cesaretimi toplamalıyım. Umarım benim için bu sürecin sonu güzel biter.

(Görsel: Harald Slott Møller)

Comments (4)

  1. Tekrar merhabalar, bu yaziyi yazdiktan 2 gun sonra verdigim karari uyguladim ve basortusu takmayi biraktim. Disari ciktigim ilk an hep duydugum ruzgari sacinda hissetmekten cok kafa hareketlerimle saclarimin dokulmesi sasirtti beni. Ilk gun artik bir sonuca varabilmis olmanin hafifligiyle, yeni duruma alismakla gecti. Ertesi gun aileme haber verdim. Tepki verdiler tabii ama bekledigim seylerdi tum soyledikleri. En onemlisi goze bile aldigim iletisimi kesme gibi bir sey olmadi. Bu yuzden basta bu yuzlesme beni uzse de gun icerisinde toparlandim cunku yaptigim sey beni mutlu etmisti. Basimi actiktan sonra fiilimden dolayi kotu hissetmedim hic. Sadece yillardir suren aliskanliklarla biraz duygu karmasasi yasiyorum ama zamanla daha da iyi olacak biliyorum. Son olarak bunu su an yapabilmemin ve pismanlik hic hissetmememin en onemli sebebi bu karari sadece ama sadece kendim icin vermis olabilmem ve ekonomik ozgurlugum. Bir gun herkesin istedigi gibi yasamasi dilegiyle…

    • Merhaba.Sana hayran kaldım.Elinden alınan özgürlüğüne kavuşmuşsun.Aynı şeyi ateist olduğumu arkadaşlarıma ve aileme söylerken yaşamıştım.Arkadaşlarım hiçbir şey söylemediler,ailem biraz tepki verdi ama umursamadım.SENİN GİBİ GÜÇLÜ KADINLARA BAYILIYORUM BU ARADA.

  2. Tebrik ederim sizin adınıza çok mutlu oldum ne kadar incesiniz 🙂

  3. Merhaba.Sana hayran kaldım.Elinden alınan özgürlüğüne kavuşmuşsun.Aynı şeyi ateist olduğumu arkadaşlarıma ve aileme söylerken yaşamıştım.Arkadaşlarım hiçbir şey söylemediler,ailem biraz tepki verdi ama umursamadım.SENİN GİBİ GÜÇLÜ KADINLARA BAYILIYORUM BU ARADA.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir