Açlıkla, parasızlıkla savaşıyorum.

Bir yıl önce size bir mektup göndermiştim. Tek hayalim size tekrar ‘Ben başardım’ diye yazabilmekti. Ben başardım ama tekrar yenilmekten korkuyorum.

Baskıcı bir ailede büyüdüm. Başlarda dini görevlerini severek yerine getiren bir kızdım. Büyüdükçe sorgulamaya başladım. Cevapsız kalan sorularıma yanıt aramaya çalıştıkça “Din sorgulanmaz” diye kestirip atıldım. Yavaş yavaş namazlarımı aksatmaya başlayınca ailemden şiddet görmeye başladım. Korkunç bir gerçekle yüzleştim; ben ailem için hiçbir şey ifade etmiyordum. Onlar kıldığım namazı, tuttuğum orucu, ezberlediğim Kur’an’ı seviyorlardı. Pantolon giydiğim ilk günü hatırlıyorum; annem yolda herkesin içinde beni aşağılayarak ve yer yer vurarak eve getirip telefonumu elimden almış ve beni odama kilitlemişti. Sonrası çok karanlık… Sosyal bir hayatım yoktu.

Abilerimin beni liseden alıp açık öğretime yazdırmasıyla iyice kendi köşeme çekilmiştim. O küçük odamda hiç arkadaşım olmadan, telefonsuz bir şekilde ve şiddet içinde yıllarım geçti. Çocukluğum, yaşama sevincim, hayallerim o odada söndü. Psikoloğa gidince annem “Kendi kendini deli ediyorsun. Yediğin önünde, yemediğin arkanda; nankörsün” diye çıkışmıştı. Anlamıyordu. Annem beni hiç anlamadı. Kızı yanı başında günden güne ölüyordu ve sebebi de oydu. Ama görmüyordu. Üniversiteli olursam belki hayatım düzelir umuduyla elimden geldiğince ders çalışmaya başladım. Annem her gördüğünde kızıp bağırıyor, “Seni bir yere göndermeyeceğiz, boşuna uğraşma” deyip hevesimi kırıyordu.

Evet, biliyordum. Ben bu odaya mahkumdum. Onların beni göndermeyeceklerini bilmeme rağmen ben çok çalıştım. Çünkü üniversite benim tek kurtuluşumdu. Saçlarım rüzgâra değecekti, şiddet son bulacaktı. Bunları düşünerek çok çalıştım. Fakat sınava 25 gün kala tecavüze uğradım. Dünyam başıma yıkıldı. Kimseye bir şey anlatamadım. Kendimden, bedenimden nefret ettim, ölmeyi diledim. Annesinin küçük kızını çok yaralamışlardı, küçük kızı geceleri sessizce haykırıyordu ama annesi hiç görmüyordu. Bu sayfadan tanıştığım güzel kadınlardan güç alarak şikâyetçi oldum. Sanki hepsi bana bir anne olmuştu; derdimle dertlendiler, ellerinden geleni yaptılar. Fakat beraat etti. Her neyse. Sınava o psikolojiyle girdim. Çok kötü geçmişti fakat istediğim bölümü tam burslu şekilde kazanmıştım. Ailemden gizli tercih yaptım ve eşyalarımı toplayıp bir sabah aniden İstanbul’a geldim.

Yıllardır tek hayalim buydu ve başarmıştım. Gelir kaynağım KYK’dan aldığım krediydi. İçimde öyle bir özgürlük aşkı vardı ki her şeyi aşarım sandım. Ama öyle olmadı. Bilgisayarım olmadığı için derslerden geri kaldım. Sosyal medya üzerinde yardım istemediğim insan kalmadı. Kadın yürüyüşlerine katılıp derdimi anlattım ama çare bulamadım. Kimse beni duymadı, görmedi. Okulu bırakmak zorunda kaldım. Hayatımda hiç çalışmamıştım fakat aç kalmamak için garsonluk yaptım.

Şimdi pandemiden ötürü çalışamıyorum. Bu ay KYK kredim kesildi ve benim hiçbir gelir kaynağım yok. Kiramı veremeyeceğim için evden de atılacağım. Burada sonumu bekliyorum. Açlıkla, parasızlıkla savaşıyorum. Yenilmek istemiyorum. Eve dönersem beni öldürmek için bekleyen annem, abilerim var. Ben çok yorgunum. İnsanlara yardım mesajı atmaktan ve görülmemekten çok yoruldum. Hayallerim var. Buraya kadar gelmişken vazgeçmek istemiyorum. Ben fark edilmek istiyorum.

(Görsel: Pere LLobera)

Comments (3)

  1. Seninle gerçekten gurur duyuyorum bence sen de kendinle gurur duymalısın. Keşke elimden bir şey gelse ama benim de maddi bir gelirim yok malesef umarım en kısa zamanda bir çıkış yolu bulursun.

  2. isimsiz biri

    benimle iletisime gec lutfen instagram hesabim @rzgra.fslda

  3. Bende senin gibiyim şuan liseye açıktan gidiyorum ve sosyal hayatım yok telefonum olduğunu da ailem bilmiyor bozulmuş olan telefonu kendim tamir edip kullandım hala kullanıyorum ve aileme açılmak istiyorum deme gibi bir şensım yok onlar zaten beni insan olarak görmüyorlar ki isteğimi ciddiye alsınlar bunu açık açık yüzüme bile söylediler senin düşüncelerinin ve isteklerinin bizim için hiç bi önemi yok diye ne yapacağımı bilmiyorum ama bende senin gibi yapmayı düşünüyorum çünkü onlar beni üniversiteye göndermeyecekler bunu biliyorum en iyisi herşeyi göze alıp senin gibi evden kaçmak şuan 16 yaşındayım 18 yaşına gelmeyi bekliyorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.