Kâbusum olan hayatı gerçekleştirmeye çalışıyorlar.

Ben bu sene sınava girdim, düşük puan aldığım için beni üniversiteye göndermeyeceklerini söylüyorlar. Şimdi bir işte çalışıyorum, bana “Çalışmaya devam et, yükselip daha fazla maaş alırsın, yaşın ilerlediğinde de evlenip kocana bakarsın” dediler. Kâbusum olan hayatı gerçekleştirmeye çalışıyorlar. Burada bir arkadaş “Temel ihtiyaç gidermeyi ebeveynlik sandılar” demiş, artık benim temel ihtiyaçlarımı da karşılamıyorlar.

8. sınıfın sonunda beni de kapanmam için zorlamışlardı. Ailem, akrabalar hatta öğretmenlerim bile ben o kadar küçük bir yaştayken “Sana bir sürü hediye, kıyafet, şal alırız” diye beni gaza getirmişlerdi. Daha sonra kapandım ama kapandıktan 1 hafta sonra, tebrikler bittiğinde yaptığımdan hemen pişman oldum. Tekrar açılamadım çünkü öyle bir şey olursa akrabalarımızın arasında bana çok karışacaklarını, buna izin vermeyeceklerini, izin verseler bile bana artık farklı bir gözle bakacaklarını biliyordum. Artık her şey için çok geçti. Yeni ben buydum ve hayatımın sonuna kadar bununla yaşamam gerekiyor, dedim kendime. İlk başta daha kolaydı ama zaman geçtikte sevmemeye, daha sonra da nefret etmeye başladım. Şimdi ise tamamen nefret ediyorum, herhalde bir sonraki adım dinden çıkmak falan olur. Aslında ben dinden çıkmayı istemiyorum.

Aileme bu sene bu isteğimi söyledim, beni net bir şekilde reddettiler, vazgeçirmeye çalıştılar. Ben zaten bu konuyu çok detaylı bir şekilde araştırmış ve isteğimden vazgeçmek için kendimi ikna etmeye çalışmıştım, her yolu da denemiştim ama hiçbiri fayda etmedi. En sonunda pes ettim ve etrafımdaki insanlara söylemeye başladım. Acaba daha sonra pişman olur muyum, diye düşünerek arkadaşımla uzak bir yere gezmeye gittim ve orada açık dolaştım. O kadar güzel bir histi ki… Çok güzel, çok özgür, çok mutlu hissettim. Pişman olmayacağımdan eminim. Başımdakini çıkartıp atmak istiyorum, zaten şu an yaptığım hoş bir şey değil; nefret ediyorum ama yapmaya devam ediyorum. Allah için yapmam gerek, oysa ben ailem için yapıyorum. Bazen diyorum ki yap gitsin, direkt dışarıya o şekilde çık, kabullensinler… Ama cesaret edemiyorum; ya beni döverlerse ya sokağa atarlarsa diye. Bunu onlardan beklerim. Artık sıkıldım, nasıl bir yol izlemem gerektiği hakkında hiçbir fikrim yok, lütfen yardım edin. Bu döngüden, böyle görünmekten sıkıldım. Kafesteki kuş bile benden daha özgürdür. Ailem hiçbir zaman benim istediğim şeyi yapmıyor ama ben her zaman onların dediklerini yapmak zorunda kalıyorum. İslam’ı araştırmamış, uygulamayı bilmeyen insanlar nedeniyle hayatımı yaşayamamak çok koyuyor. Umarım bu mesajı görürsünüz ve bana akıl verirsiniz çünkü ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum.

(Görsel: Alexander Tinei)

Comments (3)

  1. Yasadigin zor bir durum. Aile profilin benim ailemle nerdeyse aynı. Yapacagin suanda tek bir sey var gibi gözüküyor. Bu yıl çalışıp kendine kaynak kitaplar alıp sinava hazırlanmak. Dusuk aldigin icin galiba göndermiyorlar ama belkide yuksek alsan universiteye gönderirler. O yuzden mücadeleyi bırakmamalısın. 4 kez 5 kez mezuna kalan bile var istediği yere gitmek için. Aileni umursama diyemiycem cunki aynı evde olunca umursuyorsun. Gidebileceğim kütüphane falan varsa orda ders calismaya başlayabilirsin hem çalışanları gorunce motive olursun. Bende aynı seyi yapiyorum ders çalışıp uniye gitmek istiyorum. Bunu yapabilirsin inan bana. Kötü bir yer bile gelse yaz. Tabi farkli şehri yaz. Ama önceliğin iyi bir okul kazanmak olsun.

  2. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Yani seni çok iyi anlıyorum.
    Ve gerçekten de tek çıkış yolu çalışman. Ben de sınava hazırlanıyorum ve çok zorlanıyorum. Ama bildiğim bir şey varsa o da asla vazgeçmeyeceğim. Gerekirse yeni bir yaşama başlarım ama yine de beni hapsettikleri yerden çıkacağım. Umudunu her zaman canlı tut. Her şey bittiğinde kendine kocaman sarılacaksın ve değerli olduğunu en önemlisi de özgür bir kadın olduğunu hissedeceksin. Moralini bozma. Sen istediğin sürece başaramayacağın hiçbir şey olmayacak. Hoş kal…

  3. Bende aynısıydım ama çok direttim pes etmedim defalarca kez istemedigimi bıkmadım hergün söyledim kaç kere kavga ettik sayısız her gün dayakta yedim sokagada attılar ama şuan ailemle aram iyi onlarda kapanmıycagımı anladılar dayan lütfen sınavına odaklan ve kazan sana inanıyorum kazanıcaksın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.