Toplumun tesettüre yüklediği anlamdan korktuğumu fark ettim.

Merhabalar, ben de herkes gibi kendi hikayemi anlatmak istedim. Şu an 23 yaşındayım. 5 yıl önce üniversiteye geçerken başımı örttüm. O sıralar yakın arkadaşım kapalı olduğu için onun giyinişinden etkileniyordum, ailem bu konuda direkt sözlü bir baskı yapmasa da yaşım gelince kapanmamı istiyorlardı.

Kapandığım ilk gün çok mutsuz olduğumu hatırlıyorum. Alışmam biraz uzun sürmüştü. Aklımda sürekli açık halim vardı. O zamanlar açıkken kendimi daha güzel buluyordum. Zamanla tesettürü sorgulamaya başladım. Neden kapandığımı, asıl amacının ne olduğunu… “Neden erkekler için kapanıyoruz ki?” diyordum. Araştırdıkça ve okudukça aslında bunu erkekler için yapmadığımızı anladım. Bu, Allah için yaptığımız bir ibadetti. Ama açılma fikri benim aklıma bir kere girmişti. Çünkü kendimi açıkken daha güzel buluyordum. Zaman zaman kapalı arkadaşlarımla konuşup tesettüre ısınmaya çalıştım. Videolar izledim. Ama hep bir şeyler eksikti. Bir şekilde açılmaya gidiyordu aklım. Başım çok ağrıyor, şal boğazımı sıkıyordu. Psikolojik mi bilmiyorum ama sürekli midem bulanıyordu. Ve son 4-5 aydır küçük bir ilçede yaşadığımız için dışarı kapüşonlu ile çıkmaya başladım. Özensiz giyiniyordum. Kapalılığın sevdiğim birçok yanı da vardı, tesettürden nefret etmiyordum. Bu yüzden açılınca pişman olmaktan, arafta kalmaktan çok korkuyordum.

Bir gün cesaret edip başımı açtım ama sonraki gün bu bana çok ağır geldi ve ağlayarak eve geldim. Sonraki 3-4 gün tekrardan kapüşonlu ile çıkmaya devam ettim. Açık olamıyordum, bu bana ağır geliyordu ama başımı tekrar şalla örtmeye de elim gitmiyordu. O günlerde kafam çok karışmaya başladı. Bunu neden istiyordum, acaba başka insanlardan mı etkilenmiştim, benim hislerim değil miydi diye düşündüm. Kendime tam anlamıyla bir neden bulamadım çünkü kapalıyken çirkin değildim, hatta açık halimden daha çok beğeniyordum, kapalı kıyafetlerini çok beğeniyordum, Kur’an’da yazdığına da inanıyordum. O zaman beni tesettürden uzaklaştıran neydi? Toplumun tesettüre yüklediği anlamdan korktuğumu fark ettim. İnsanların bakışlarından, beni yargılamalarından korktuğumu anladım. Bir dini temsil etmek istemiyordum. Hakkımda direkt önyargılar kurmalarını istemiyordum.

Tesettürlü halime bir şans vermek için tekrar kapandım. Zaten çok fazla kişi görmemişti, sıkıntı olmaz diye düşündüm. Tesettürü sevmeye çalıştım, güzel giyinip özen gösterdim. Ama baş ağrım, mide bulantım hâlâ devam ediyordu. Aklımda sürekli açılsam mı fikri dönüyordu. Bunu tam anlamıyla yapmazsam hep aklımda kalacağını anladım. Başımı açtım, 2-3 gündür bu şekildeyim. Dışarı çıkarken hazırlanmaya çekiniyorum, utanıyorum, çok yanlış bir şey yapmışım gibi hissediyorum. Buna gerçekten gerek var mıydı diye kendimi sorguluyorum. Çünkü tesettürlü de güzeldim. Tesettürden nefret etmiyordum. O zaman bu değişime ihtiyacım var mıydı, tesettüre daha da ısınmaya çalışabilirdim. Kalbimde sürekli bir çarpıntı var. Alışma sürecinden mi kaynaklı, yoksa istediğim bu mu değil; anlamıyorum. Başını açanların bu süreci nasıl geçiyor?

(Görsel: Vincent van Gogh)

Comment (1)

  1. ben de senin gectigin evrelerden gectim ve basimi actigim ilk 1 hafta annemden dolayı vicdan azabi cektim. aglayip duruyordu ve benimle konusmuyprdu. ama bir kac gune alisiyprsun. benim annem cpk muhafazakar. babam imam. buna ragmen en fazla 3 hafta icinde alistirlar hatta 3.haftasinda ailemle acik sekilde misafirlige gittim. alisiyorlar inanki. annen sadece duygu somurusu ve manipulasyon uyguluyor. ben artik sogumustum ve istemedigimin farkindaydim tesetturu. ama ssni bilemem. yalniz bu guzellik ya da guzel gorunmeyle alakali bir sey degil. kapaliyken de guzeldim demeni cok mantiksiz buldum cunki bu guzel gostermesi icin takilmiyor.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.