Dışarda seksek oynamam gereken zamanlarda kapatıldım ben

10 yaşında bir çocukken, dışarda seksek oynamam gereken zamanlarda kapatıldım ben. 5 yıldır bu ait hissetmediğim çembere sarılıyım. Başörtüsünün getirdiği sorumluluğun yükünün altında eziliyor gibi hissediyorum, ama ailemin umurunda olan şey hislerim değil. Başörtüm. Onlarla başörtü konusunu en son konuştuğumuzda 10 yaşındaydım, konuşmak dediğim de sanmayın ki beni karşılarına alıp sorumluluklarından ve zorluklarından bahsedip fikrimi sorduklarını. İman hatip ortaokulunda okuduğum için çevre tarafından dışlanmamak adına çocukken ve aklım etmiyorken taktığım o başörtüye verdikleri tek tepki “Benim kızım kapanmış mı, aferin kızıma, çok yakışmış.” olmuştu.

5 yıl geçti.
Koskoca 5 sene.

Liseye geçtim ve şu anda güzel sanatlar lisesinde okuyorum. Aslında onlar beni imam hatip lisesine göndermek istemişlerdi, ama savaştım, çünkü geleceğimi sanat ve resim olmadan hayal edemiyorum. Bunun eğitimini gerçekten almak istiyordum ve bu yüzden bu dindar aileye karşı zorlu ve başarılı bir savaş verdim, ama başörtüm hala benimleydi. Yaklaşık 1 yıldır takmayı istemesem de.
İlk başta bu düşüncelerin geçici olduğunu düşünmüştüm. Bu yüzden kendime 1 sene tanıdım ve bu süre içinde iyice düşünüp mutlu olmadığıma karar verdim. Sonunda bu bir sene bitti ve planlarıma göre bu sıralarda aileme bahsetmem gerekiyordu her şeyden.

Ama ben sadece, yapamıyorum.

Birçok kez girişmeyi, bahsetmeyi denemeye çalıştım ama korkudan konusunu bile açamadım. Bu konu hakkında o kadar konuşmuyoruz ki verecekleri tepkiyi tahmin etmek çok zor. Artık bana baktıklarında başörtümü belki de görmüyorlardır bile. sadece bir M. görüyorlardır. ama ben kendime aynada her baktığımda gördüğüm tek şey ait olmadığım bir bez parçasına sarılı olduğum.
Nasıl bahsedeceğim, ne zaman bahsedeceğim hiç bilmiyorum ama artık bir an önce kurtulmak istiyorum. 16 Ağustos doğum günüm ve 15. yaşıma da bu şekilde girersem eğer, belki de bir şeylere umudum kalmaz. Umarım okul açılmadan artık konuşmuş olurum. bana şans dileyin, olur mu? :’)
ve buradaki baskı gören herkese söyleyebileceğim tek şey, yalnız yürümüyorsunuz. Ben, yaşadığım travma dolu beş koca seneyle yanınızdayım.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir