Başımdaki örtünün beni kendimden nefret ettirdiğini, özgüvenimi kırdığını o kadar çok üzerimde hissediyorum ki

Merhabalar öncelikle,

Benim hikayemi nasıl bulursunuz bilmem ancak şu dönemde cesarete ve desteğe fazlasıyla ihtiyacım olduğunu biliyorum sadece. Açılmak istiyorum. Hem de çok fazla… Ama korkuyorum. Ailem tarafından dışlanmaktan, beni hor görmelerinden, yeniden kısıtlanmaktan… Başımdaki örtünün beni kendimden nefret ettirdiğini, özgüvenimi kırdığını o kadar çok üzerimde hissediyorum ki… Dışarı çıkmak için hazırlanıp aynaya her baktığımda kendimi sevmediğimi fark ediyorum… Görünmez oluyorum, görünmez hissediyorum kendimi bu yüzden. Mesela olmak istediğim arkadaş grubuna sırf dış görünüşten dolayı katılamamak (onlar öyle görmese bile öyleymiş gibi hissetmek) ya da insanların seni belli bir siyasi görüşe layık görmesi, bağnaz, yobaz olduğunu düşünmesi ve dışlanmanın kaçınılmaz olması… Önyargılarından kurtulmak istiyorum nefret ettim artık. Zaten kendinle cebelleşirken bir de toplumun seni böyle itmesi. Hiçbir şeye ait hissedememek… Özgüvensiz, ötekileştirilmiş bir mutsuzum.

Ailem konusunda ise beni kısıtladıkları ve özgürlüğümü kesinlikle hiçe saydıkları seneler olmuştu hala da devam ediyor. fazlasıyla psikolojik şiddete maruz kaldım. Tekrardan, bu sebeple abim ve annemin bana baskısına dayanamayacakmışım gibi hissediyorum. Saçlarım görünür olduğunda abim kızar bağırır bana. Bu bile yeterince kötü hissettiren bir şey. Bir keresinde ablam babama benim açıldığımda nasıl tepki vereceğini izin verip vermeyeceğini sordu. Babam ise kendisi bir birey, nasıl isterse öyle yapacağımı söyledi benim neyin günah neyin haram olduğunu zaten bildiğimi belirtti. Babam tepki verir gibi hissediyorum yine de bu cümlelere nazaran. Ama anneme söylediğimde kesinlikle orospu olacağımı düşünecektir. Açık giyinmek istediğimde daha da üzerime gelecektir… Abimle bir olup özellikle. Abim çakma muhafazakardır bu sebepten ötürü dinle alakalı şeyleri umursamasa bile tepkisini alakasız şekilde büyütür ve bağırır çağırır, kısıtlar ve beni yok sayar bu duruma eminim. Ve ben cesaret bulamıyorum. Büyük sebeplerim olmayabilir yazılanları okuyunca benimki en hafifi. Ama inanın zihnimde o kadar imkansızlaştırdım ki inandıramıyorum bile kendime, ihtimal varsa bile. Lütfen cesaret verin bana. Ben hayatıma kendi istediğim şeylerin basamaklarından devam edeyim yoksa benim cesaret alabileceğim kimsem yok zihnimden başka..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir