Benim hikayem, ben 10 yaşındayken okullarda başörtüsü yasağının kaldırılmasıyla başladı.

Aslında nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Benim hikayem, ben 10 yaşındayken okullarda başörtüsü yasağının kaldırılması sonucuyla başladı. Ailemde ve akrabalarımda tek bir açık kişinin olmayışı ve kuzenimin de kapanmasıyla daha küçücük bir çocukken ben de kapandım. Dönüp bakınca olayın sadece bundan ibaret olmadığını anlayabiliyorum aslında. Çocuğunu her yaz camilere gönderen, sözde dindar bir ailede büyüdüm. Başıma bir şey taktığımda sürekli “Baban böyle seni daha çok seviyor” denildi, sürekli bir şeyler enjekte edildi. Bedenimi kapatmam gerektiği, saçlarımı göstermezsem herkesin benden daha çok hoşlanacağı gibi… 10 yaşımda bu şekilde kapandım, daha ne olduğunu bilmeyerek.

Şimdi ise 17 yaşında bir lise öğrencisiyim ve dini düşüncelerim günden güne değişiyor. Dini ele almadan dahi başörtüsü hakkındaki düşüncelerim değişiyor. Etrafımdaki neredeyse bütün arkadaşlarım açık ve insanların anne ve babalarının evlatlarını saçları açık bir şekilde sevebiliyor olmaları canımı acıtıyor açıkçası. Dün açılmak istediğimi ve seneler boyunca bunu düşündüğümü ama onlardan çekindiğim için söyleyemediğimi anneme anlattım. Okuduğum çoğu yazıdaki kadınların aksine bana gayet medeni bir tepki verdi, “Açmak istiyorsan benim için hiçbir problem yok ama babanı biliyorsun” dedi. Babam izin vermediği sürece annem ne kadar arkamda olursa olsun bir şeyleri başaramayacağımı biliyorum. Fakat babamın izin vermeyeceğinin, belki de beni okuldan almaya çalışacağının da farkındayım. Yazın ortalarına doğru babamla konuşup içimi dökeceğim, o zamana kadar hepinize mutlu günler diliyorum.

(Görsel: Giovanni Dalessi)

Comments (5)

  1. lutfen babanin tepkisi yazar misin cunku benimde durumum ayni. gecen yil acilmak istedim bende ama asla izin vermediler. hala istiyorum, annem gecen yil baban izin verirse acilirsin demisti, o an cok mutlu olmustum ama sonradan babamin izin vermeyecegi kafama dank edince sinirden aglamaya baslamistim. babam ilk sakince konustu benimle bakti ben hala israr ediyorum bagirip cagirmaya ve tehditler savurmaya baslamisti. gecen yil psikolojim asiri igrencti ve ben bu olayi lgs sinavima 1 hafta kala yasamistim, 12 yasindaydim ya 12. hic mi uzulmediler. bas ortusu takmaktan, bir dini temsil etmekten nefret ediyorum, cok ozguvensizim. normalde asla kendimi ezdirmem ama ozguvensiz oldugum icin arkadaslarimin beni eziklemesine izin veriyorum, cunku zaten benimle dalga gectikleri noktada basortusu. biri gelir ‘arap’ der, oburu gelir ‘suriyeli’ der. bas ortusu takmaktan utandigim icin sosyal hayatim da neredeyse hic yok cunku disari cikmak istemiyorum. ne yapacagim hic bilmiyorum. bu konu hakkinda birileriyle konuşmaya ihtiyacim var lutfen yazın Instagram: @halaybasiperisiesmaa

  2. Fatmastellazehra

    Kuzular ben de sizinle aynı süreçten geçtim. 9 yaşından 15 yaşına dek başörtülüydüm. Artık onlara dinleyemeyecek kadar kötüydüm. dışarıya sadece okula gitmej için çıkıyordum. Rüzgarın saçıma ve boynuma değmesi o kadar iyi geliyordu ve başörtüsü boğazımı o kadar sıkıyordu ki. Sırf okula açık gidebilmek için ve kimse dışarıda açık olduğumu görmesin diye sabah namazdan sonra bekler herkes uyuyunca çantamı alır çıkardım. Akşam da sokağa varmadan gizli bir yer bulur orda örterdim. Çok zor günlerdi tabii. Ama bu durumdan kurtulmak ancak üniversiteyi buldu. şimdi 25 yaşında bir avukatım. Ailemden farklı bir şehirde yaşıyorum. Bekar olarak hem de. Şu an ilişkilerimiz eskisine göre daha iyi. Ailemden uzak olduğumda onları daha çok seviyorum. Maalesef sizi kabullenmiyorlarsa rest çekmek zorundasınız. Hayatınızı sevmediğiniz birşeyi 24 saat üzerinizde taşıyarak geçiremezsiniz. Rest çekin.
    Herkes bana ileride çok pişman olacağımı söyledi. Ancak bir an bile pişmanlık duymadım. Aksine, her an iyi ki yaptım diyorum

    • şuan ben de 18 yaşındayım ve bir kaç güne üniversite sınavım var. 2 yıldır senin dediğin gibi bazı yerlerde açık gezip eve kapalı geliyorum. üniversiteye gidince de ailemin fikirlerini umursamayacağım. onlar benim mutluluğumu düşünmüyorsa ben neden onlarınkini düşüneyim ki? sen de gerçekten en iyisini yapmışsın.

  3. bu durumu en azından annenle paylaşabilmen çok güzel. babanın anlayışla karşılama ihtimali varsa bence yine konuşmayı deneyebilirsin. ama yok dersen tekrar konuşmak onu daha da sinirlendirir bence. bazı yerlerde kendi istediğin gibi gezmeyi dene bence. tabi ailenin kulağına gitmeyecekse

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.