Erkek olsaydım, beni severler miydi?

Çoğuna basit gelir bu durum. İstediğin gibi olamamak, görünememek. “Aman, sen de abartma” der büyükler. Sadece bir hayatın olduğunu bile bile onu yaşamana engel olurlar. Bizim zamanımızda böyleydi ana babamız, ‘Yat, kalk, şükret’ diyerek kendi vicdanlarını rahatlatmaya çalışırlar. O elbiseyi giymek, o etek, o bluz,

Bu bez parçası benim için hiçbir anlam ifade etmiyor.

Selam, bu sayfayı daha yeni öğrendim ve iyi ki de öğrenmişim. Çünkü daha 2 gün önce aileme açılmak istediğimi söyledim ve beni çok güçlü bir şekilde reddettiler. Kimse beni anlamıyor, demek istediklerimi asla anlayamadılar. Buraya yazmak ve yazılanları okumak bana gerçekten çok iyi geldi. Ben

Dinin bana uyan bir parçasını bulamadım.

Kendimi tanımazken, henüz vücudumu keşfedememişken Kur’an kurslarına gönderilmeye başlandım. Yaşım 11 o zamanlar; kuzenlerim regl olup örtünmüşler, ben de onlara özenip başımı örtmüşüm. Sevilmeyen bir çocuktum, hep günah keçisi seçilirdim. Annem de örtündüğüm için mutlu, kalbim çiçek bahçesi gibi çünkü ailemin olduğu gibiyim. Babam ‘Maşallah

Cinsiyetimi kaybetmiş gibi hissettim.

Merhaba. Son 1 aydır açılmak istiyorum ve 20 yaşındayım. 7. sınıfın yaz döneminde kapanmıştım. Kendi isteğimle kapandım ama şimdi düşünüyorum da babam beni buna resmen mecbur bırakmış. Öncelikle İspanyol paça pantolonu hepimiz biliyoruzdur. Kalça tarafı hafif dar yani en azından bacağa tam oturuyor, bacağın üst

Ne zaman yüzleşmeye çalışsam gözlerim doluyor.

Böyle bir platformdan dün Twitter sayesinde haberim oldu. Aslında sadece içimi dökmek için yazacağım, ilk defa birilerine anlatacağım; belki ileride psikolojik destek de alırım. Dışarıdan bakınca modern gözüken muhafazakâr bir ailede doğdum. Annem sarışın ve başı açık, babam her zaman gömlekli, tıraşlı. Babam, ben anaokulu

Nefeslerce özgürlüğümü söke söke alacağım.

Bu platformu keşfettiğim ilk andan itibaren kendi hikayemi ve mücadelemi de paylaşacağımı biliyordum, paylaşmalıydım da. Ama hep erteledim, kazanınca dedim; kazanınca ve kavuşunca hür rüzgarların koynuna, o zaman yazarım. Ama bir sabah uyandığımda, şiş gözlerim ve elli tonluk hissiyatı olan bedenimin beni bu mektubu yazmaya

Hayat, bize bu hakları altın tepsi ile sunmuyor.

Ben de bir şeyler yazmak istiyorum. Ailem kapalı ve muhafazakâr bir ailedir. Her istediğimi giyecek kadar açık giyinmeme müsaade etmeseler de orta düzeyde açıklıkta giyinebilirdim. Tabii ki içten içe kapanmamı istiyorlardı ama bunun için bir baskı yapmadılar. Lise 2’ye geçtiğim zaman, sebebini benim bile hala

Bir gün açılacağım, istediğim gibi giyinip dolaşacağım.

Ben kapanmaya zorla karar verdim. Evet, saçma bir cümle gibi, değil mi? Hem kendim karar verdiğimi söylüyorum hem de zorla diyorum. Küçüklüğümden beri beni buna alıştırmaya çalışmış aslında ailem. Özellikle de kendisi de bir kadın olmasına rağmen kız çocuğuna anlayışsız davranan cahil annem. Sıfır kollu

Tanımadıkları, tanımak istemedikleri birinden ‘kızım’ diye bahsetmek hiç garip gelmiyor onlara.

Şu an 22 yaşındayım ve kendimi bildim bileli bir kapatılma çabasının içerisindeyim. 4-5 yaşındayken dahi tam olarak neyin üstünü örtmeye çalıştıklarını anlayamadığım şekilde evde başörtü takılan bir ‘çocuk’tum. Sokağa başörtüsüyle çıkardım, oyun oynarken belime bağlayıp cebime koyar ve babamın geldiğini görünce başıma alırdım. Özgürce tişört,

Sonuçta erkeklere kendinizi beğendirmeye çalışmak dışında neden saçınızı açmak isteyesiniz ki?

Merhaba. Uzun zamandır sayfanızı takip ediyorum ve yaptığınıza inanılmaz saygı duyuyorum. Ben de bugün başarı hikayemi -böyle demek beni cesaretlendiriyor- paylaşmak istedim. Aşırı dindar ama yobaz olmayan bir ailede doğdum. 5. sınıfta kendi isteğimle -yapmam gerektiğine inandırılmıştım- kapandım ama 6. sınıfta ergenliğe girdiğimde sıkıntılarını yaşamaya

O zamandan beri namaz kılıyormuş gibi yapıyorum.

Merhabalar. Ben 21 yaşındayım. Evet, 21. Yaşımı ısrarla belirtmek istiyorum çünkü birazdan anlatacaklarım, bu yaşımda yaşamam gereken şeyler değil. Bunları yakın arkadaşlarıma bile anlatamadığım için buraya yazmak istedim. Muhafazakâr bir ailem var. Ben küçükken bu kadar değillerdi, anlayamadığım bir şekilde sonradan böyle oldular. Önce her

Aynı evin içinde yedi kat yabancıyız.

Törpülediğiniz ruhları biriktirdiğiniz bir yer var mı? Belki hayal çöplüğü, belki düşler bataklığı. Nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Çocukluktan beri zorla gönderildiğim Kur’an kursları, alınan okul eteğinin boyuna dair her sene yapılan kavga, insanların içinde annemin eteğimi tutup çekiştirmesi, veli toplantısına gelen babamın koridorun ortasında “Şu şalını

Okulumdan olmayacağım sürece her şeye katlanabilirim.

Hadi bakalım, başlıyoruz. Herkes gibi ben de başörtüsü konusundan mustaribim. 13 yaşımda ailemin isteği ile kapandım. Burada çok üstü kapalı bir baskı söz konusu oldu diyebilirim çünkü savaşmayı kabul etmeyip kapanmaya tamam dediğim için baskı kuracak ortamı onlara hiç yaratmadım. Birkaç sefer geçiştirebildim ancak baktım

O*ospu da oldum, pavyoncu da oldum.

Ben küçüklüğümden beri kuzenlerimle birlikte sürekli Kur’an kurslarına gittim. 7. sınıfa başlarken annem ve babam ayrıldı ve biz o yaz köye, anneannemin yanına gittik. Daha sonra okulların açılacağı vakit annem beni Kur’an kursuna verdi ve kuzenlerimle beraber orada yaklaşık 4-5 ay kaldık. Tabii ben bu

Allah da bizim yanımızda, biliyor musun?

1,5 yıl oldu… Başka bir hayatta, başka bir bedende yaşadığımı fark edeli. Saçımı açmaya karar vereli 1,5 yıl oldu. Lise 2’yi bitirdikten sonra -okullarda kapalılığın serbest olmasıyla- kapanmıştım, birkaç arkadaşımla birlikte. Tam 8 sene oldu. Dile kolay 8 sene… Ömrümün ne de büyük bir kısmı

O kadar kötüydü ki kendin olamamak…

Hayat hep çok karmakarışıktı. Hep bizim irademiz dışında bize yakıştırılanlarla büyüyoruz. İsteyerek ya da istemeyerek ama içimize işleyen insanlar var. Benim hikayem de işte böyle başkalarının kaderiyle oynamak isteyen insanlarla dolu… Hayatımız, bizim romanımız; yazanı da oynayanı da biziz. Ben hata yaptım, başkalarının yazdıklarını oynadım,

Annem kadın olduğu için utanıyor, bana da bunu enjekte etti.

Stresin bana zarar vermesinden korkuyorum. Elim, ayağım, bütün vücudum titriyor artık, geceleri uyuyamıyorum. Allah’ın olmadığını bildiğim halde, sırf ailem için başörtü takmak, onlar için giyinmek beni çok zorluyor. Annem kadın olduğu için utanıyor, bana da bunu enjekte etti. Onların istediği gibi bir insan oldum; çok

Derdimi sadece sosyal medyadan edindiğim arkadaşlarıma anlatıyorum.

Merhaba, ben de buraya yazan herkes gibi açılmak istediğim için yazıyorum. Öncelikle şu an 16 yaşındayım yani lise 2. sınıfım. Ortaokulda ailem beni İmam Hatip’e gönderdi. O zamanki sınıf öğretmenim her ne kadar ‘Göndermeyin’ dediyse de dinlemediler. Ablam da benim gideceğim okulda olduğu için rahat

“Her saç telin zina yerine geçer, bizim ailemizde böyle bir şey var mı?”

Bu sayfayı keşfettikten sonra ben de yazmak istedim, belki biraz rahatlayıp hafiflerim diye. Ortaokula yeni geçtiğim zamanlarda ablam yeni kapanmıştı. Liseye geçmişti o yaz ablam. Annem, ablamın kapanmasını doğru bulmamıştı o zamanlar, ‘Yaşın küçük’ demişti. Ama ablam kapandıktan 1 yıl sonra bana da imalarda bulunmaya

Dinime olan hevesimi sömürmüşler gibi hissediyorum.

2020’nin Ekim ayında kesinlikle istemememe rağmen kapandım ben de. Her “Hayır” dediğimde annem beni ikna etmek için sabahlara kadar ağlıyordu. Neyse ki yegane amaçlarına ulaşıp kapattılar beni de. Bir de üstüne üstlük herkese “İsteyerek kapandım” demek zorundayım. Zaten çevremizde tesettürlü olmayan kimse yok. Şimdi her

Sanki kaderim, geleceğim ve ideolojim doğduğum anda belirlenmişti.

Merhaba , aslında bu yazıyı yazmadan önce kendimden oldukça emindim ama şimdi içimden geçenleri yazıya aktarma konusunda tereddütlüyüm. Ben de birçoğunuz gibi ailesi tarafından kısıtlanan ve başörtü takmaya zorlanan yalnız ve psikolojisi bozulmuş bir insanım. Nereden başlayacağımı bilmiyorum zira bunun pek de başı yok, ben

“Kız kısmı bunu yapamaz.”

13 yaşında aile baskısı ile kapandım. Dokuz kez yanlarına gittim ve uygun bir dille açılmak istediğimi anlattım. Her seferinde beni sertçe geri çevirip “Oranı buranı açmak için istiyorsun” gibi şeyler söylediler. Ailede kız- erkek ayrımı da var, abimin yaptıklarından birini yapmak istediğimde “Kız kısmı bunu

Aile yönünden şanslıyım; hiç tepki göstermediler, ‘Senin hayatın’ dediler.

Nereden ve nasıl başlayacağımı bilemiyorum, yazım ve noktalama hatalarım olursa şimdiden kusura bakmayın. Benim hikayem, buradaki birçok arkadaşımın hikayesine göre sıradan… Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Küçükken sabahları camiye Kur’an eğitimi almaya giderdik; öğlen de eve gelip üstümüzü değiştirir, mayolarımızı alır ve yüzme dersine giderdik. Yani

Daha tanrıyı bile düşünmüyorken bana cehennemden bahsetmişlerdi.

Merhaba, ben de kapanma hikayemi anlatmak istiyorum. İsterseniz adımı vermeden paylaşabilirsiniz. Ben 11 yaşında sınıftaki kapalı kızlara özenerek kapandım ama kapalılığın ne olduğunu, ne demek olduğunu bilmeden kapandım ve sanırım bu benim en büyük hatamdı. Şu aralar annemle babamın da arası bozuk bu yüzden babama

Bu sene LGS senem fakat bu durum yüzünden çalışamıyorum.

Merhaba, ben de kapanma hikayemi anlatmak istiyorum. İsterseniz adımı vermeden paylaşabilirsiniz. Ben 11 yaşında sınıftaki kapalı kızlara özenerek kapandım ama kapalılığın ne olduğunu, ne demek olduğunu bilmeden kapandım ve sanırım bu benim en büyük hatamdı. Şu aralar annemle babamın da arası bozuk bu yüzden babama

“Sen gerçekleri duymak istemiyor musun?”

Merhabalar. Öncelikle nereden başlasam bilmiyorum. Bu sayfayı uzun süredir takip ediyorum ve ben de yazmaya karar verdim. Öncelikle size biraz ailemden bahsetmek istiyorum; ailem, muhafazakar ve dini konularda baskıcı bir aile. Küçüklüğümden beri inançlarını, düşüncelerini bana empoze ettiler ve maalesef hala da ediyorlar. Akşamları salonda