12-13 yaşındayken kendimi kadın gibi hissediyordum.

Bunu yazıyorum ama yazarken bile içimde suçluluk duygusu var. Böyle bir düşüncede olduğum için bile utanıyorum. Ben 11 yaşında kapanmış, şu an 15 yaşında olan biriyim. Aşırı derecede ölüm korkum var ve bu sebeple cehennemden de korkuyorum. Erken kapanma sebeplerimden biri de buydu. Tam 4

Ailem günah diye doğum günümü bir kez bile kutlamadı.

Merhaba, 17 yaşındayım ve sadece içimi dökmek istiyorum. Buraya yaşadığım şeylerin sadece bir kısmını yazacağım. Aşırı dinci ve baskıcı bir ailem var. Eğitim hayatımı elimden almasınlar diye liseye geçmeden kapandım. İstemediğim halde açıktan okuyorum. Uzun bir süre Kur’an kursunda kaldım ve bunu azıcık bile istemedim.

Biz kapanırken herkes arkamızdayken şimdi neden kimse arkamızda değil?

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum, hislerimi bastırma konusunda hep başarılı oldum ama artık yapamıyorum. Buraya yazan herkesin hikayesini ağlayarak okudum, her hikâyede kendimden birer parça buldum. Bu kasvetli yolun sonunda umarım hepimiz bir gün başarırız… Benim hikayem, kuzenimle birlikte isteyerek ve ailelerimize söyleyerek başladı. Babamın bu duruma

Depresyonum, ben 15 yaşına gelince daha beter hale geldi.

Merhaba. Ben 11 yaşımda kapandım. O zamanlarda ailem sürekli ne zaman kapanacağımı soruyordu. Benim seçim yapma hakkım yoktu. Kapanmak zorunda olduğumu bildiğim için ne zaman kapandığımın bir önemi yoktu. Ben de 11 yaşımdayken şimdi kapanayım, dedim. Psikolojimi çok etkilemişti bu. Daha özgüvensiz hissediyordum. Aşırı mutlu,

Pantolon giydiğimde bile kendimi bir canavar gibi görürdüm.

Merhabalar, ben de çoğunuz gibi ailesi tarafından zorlanan bir kızım. Hepimizin küçük farklılıkları var, ancak istisnalar dışında hepimiz aynı şeyden dolayı buraya yazıyoruz. Toplum tarafından baskı, aile tarafından baskı; hepimizin bir korkusu var. Bir gün hepimizin tüm korkuları yenmesi ümidiyle. Öncelikle size, benim uğruna çabalamak

Ablam, ailemin en büyük cahiliye dönemine denk geldi.

Selam arkadaşlar. Neredeyse tüm yazılarınızı okudum. Açıkçası yalnız olmamak bir yandan iyi, bir yandan da kötü hissettirdi. Sadece bizim ailede var zannediyordum ama hepinizde kendimden parçalar buldum. Ben bizim ailenin en küçüğüyüm, yani tüm tecrübeleri bizzat tecrübe etmeden birebir yaşadım ve ağırlığını çektim. Ablam, ailemin

Babamın beni reddetmesini göze alıp açıldım.

Merhaba, ben 25 yaşındayım. 14 yaşımda örtündüm. Aslında görünürde bir baskı yoktu. Ama böylesi bir kararı verebilecek özgür iradem de yoktu. Ailem o zamana kadar hep regl olmaya başlayınca örtünebileceğimi söylemişti. Ben de ailemin sevgisini kazanmak adına onların dediklerini yapan bir çocuk olarak, regl olunca

Onların deyimiyle edepli olmak, kendi bedenime yabancı gibi yetişmemi sağladı.

Öncelikle herkese merhaba. 19 yaşındayım. 7 yıldır başörtülüyüm, yani kendimi bildim bileli… Ben daha 10 yaşındayken annem adet olduğumda artık günah defterimin açılacağını ve başörtüsü takmam gerektiğini söylüyordu. Daha o zaman atılan ‘günahkâr’ insan hissinin temelleri beni derinden sarsıyordu. Uzun bir süre adet olma korkusuyla

Burada okuduklarım bana, yaşadığım her şeyi anlatma cesareti verdi.

Öncelikle merhaba, burayı yeni keşfettim ve okuduğum yazılar genelde kapanma-açılma üzerine oldu. Çok üzüldüğüm hikayelerle de karşılaştım. Okuduklarım bana, yaşadığım her şeyi anlatma cesareti verdi. Öncelikle ben de buradaki çoğu kişi gibi aşırı muhafazakâr ve baskıcı bir ailenin içine doğdum. Hatırlıyorum, 6-7 yaşında bir çocukken

Ben bir kocanın isteğiyle mi açılacaktım, asla.

Merhaba, ben lise 2. sınıfa giden bir kız çocuğuyum. Ailem öyle muhafazakâr değildir ama dindar görünümlülerdir. Küçüklüğümden beri beni Kur’an kurslarına göndermeye çalıştılar. Hepsinde gitmeyeceğim diye inat ettim, zorla 1-2 hafta gönderdiler. Ayrıyeten ailemin çevresinden olan bir tarikat okulundaydım. Nasıl manipüle edildiğini bilirsiniz… 5. sınıfa

Özgüvenli ve herkesten biri gibi hissetmiştim.

Merhaba, ben 18 yaşındayım. İzmir’de anne tarafımla yaşıyoruz. Aşırı birbirine bağlılar ve kızların tamamının başı kapalı. Ben de 9. sınıfa geçerken kapanacaktım. Fakat ameliyat oldum, doktor saçımı toplamamın bile dikişlere zarar verebileceğini söylediğinden okula saçım açık bir şekilde gittim. Dönem ortasına geldik. Teyzemlerle odada oturuyorduk.

Sosyal medyada gördüğüm yönelimi farklı olup zorbalığa maruz kalan, inancı farklı olduğu halde bunu yaşayamayan insanlar bana ne yalnız ne de yanlış olmadığımı gösterdi.

Merhabalar, öncelikle sayfanızı ilk kurulduğundan beri takip ediyorum. Birkaç yıl önce kendi hikayemi paylaşmıştım, gönderilere tekrar baktığımda bulamasam da hikayemin istediğim gibi bittiğini ve kendimi nasıl bulduğumu paylaşmak istedim. Çocukluğumdan beri din baskısıyla büyütülen kız çocuklarından biriyim. Daha bebekken bile babam, annem beni açık giydirdiğinde

6 yıl boyunca kapalı kaldım ve her günümü bunun hayaliyle yaşadım.

Merhaba, daha önce burada ağlaya ağlaya yaşadıklarımdan bahsetmiştim, şu anda da ağlıyorum ama bu kez mutluluktan… Anneme rağmen sonunda başardım! Ben üniversite okuduğum şehre gelmeden önce aileme söyledim. Yine kavga kıyamet oldu ama bu kez annemin dediklerine ve sinir krizine aldırmadan karşısında dik ve kararlı

Toplumun tesettüre yüklediği anlamdan korktuğumu fark ettim.

Merhabalar, ben de herkes gibi kendi hikayemi anlatmak istedim. Şu an 23 yaşındayım. 5 yıl önce üniversiteye geçerken başımı örttüm. O sıralar yakın arkadaşım kapalı olduğu için onun giyinişinden etkileniyordum, ailem bu konuda direkt sözlü bir baskı yapmasa da yaşım gelince kapanmamı istiyorlardı. Kapandığım ilk

Sadece yeni şeylere heveslenen küçük bir çocuğun oyuncağı gibi görüyordum.

Merhaba, benim kapanma serüvenim 5. sınıfta, henüz rakamlı yaşlardan yeni çıktığım zamanlarda başladı. Daha doğrusu başlamış. Annem ve babamın dediğine göre ben kapanmayı kendim istemişim. İroni şudur ki ilk kez nasıl kapandığımı hatırlamıyorum bile. Açıkçası daha alacağı çantaya, giyeceği kıyafete bile karar veremeyen aciz bir

Ben başımı zorla kapattıkları için ileride onlara teşekkür edecekmişim…

Selam, hayatına kimsenin gölgesini düşürmeyi sevmeyen biriyim ben. Böyle biri olarak yaşadığım aile baskısını anlatmak istiyorum. 16 yaşındayım, hayatımın en yumuşak döneminden geçiyorum belki. Üzerime kalmış büsbüyük sorumluluklar yok, her hafta cebime konulmuş harçlıktan oluşan birikimimi çizgi roman falan alarak harcıyorum. Sınavlara telefonla giriyor, ufak

Özgürlüğümü anneme tercih ettim.

Ben ilahiyat mezunuyum. Fikirlerim zamanla değişti. Bu değişim, uzun süren dini araştırmalarım sonucunda gerçekleşti ve farkındalık cehennemim de başlamış oldu. Ailem ve çevresi koyu dindar. Annem, dine hastalık derecesinde bağlı biri. İbadetlerimizi aksattığımızda bile ağlama krizlerine girip ciddi anlamda kendini paralıyordu. Sabah namazında bizi kapıları

Kontrol edilmediğim bir an yok.

Merhaba Yalnız Yürümeyeceksin ailesi. Burada okuduğum mektuplar bana çok şey kazandırdı. O yüzden bu siteyi kuranlara ve hikâyelerini paylaşanlara ne kadar teşekkür etsem az… Gelelim benim hikâyeme. Eğer bizim evde sorunsuz yaşamak istiyorsanız, temizlik rutininiz bile belli şartlarda olmak zorunda. Sadece pazartesi, perşembe ve cuma

11 yaşımdayken, Kur’an kursuna giden 14 yaşındaki arkadaşım sayesinde kapandım.

Günlerdir bu hesaba içimi döksem mi diye düşünüyordum, şu an yazıyorum ama göndermekle göndermemek arasında kalıyorum. Nereden başlasam, bilemiyorum. Ben Fatma, 15 yaşındayım. 11 yaşında ilkokulu bitirip okulu açık öğretime aldım; nedensizce istemiyordum, çocuk aklı işte, ailem de bundan gayet memnundu. 11 yaşımdayken, Kur’an kursuna

İnanmadığım şeyin bedelini ödüyorum.

Öncelikle hepinize merhaba. Umarım iyi bir gün geçiriyorsunuzdur. Biraz olsun mutlu hissetmek hepimizin hakkı, değil mi? Daha fazla uzatmak istemediğim için konuya giriş yapıyorum. İlk olarak ailemden bahsetmek istiyorum. Aşırı muhafazakâr, baskıcı ve düşüncesizler. Tabii bu bana göre olan kısmı. Din ile kafayı bozmuş, kendilerinden

Hepinize tek tek sarılıp bunların sonsuza kadar sürmeyeceğini ve rüzgârı saçınızda hissedince ‘Ben başardım!’ diyeceğinizi söylemek istiyorum.

Bu bir başarı metnidir! O kadar kıskanırdım ki bu platformda hikayelerine bu cümleyle başlayan güçlü kadınları… Bir gün bunu benim yazacağım ihtimali çok uzak gelirdi gözüme. Nasıl başlayacağımı, ne anlatacağımı bile bilmiyorum ama ben sizden çok güç aldım, belki yazdıklarım da birine dokunur diye umuyorum.