Kategori: Uncategorized

Annem, benim tesettürle mutlu olmadığımı ve her gün içimde verdiğim savaşı hiç anlamak istemedi.

Merhabalar, ben 18 yaşında ve 3 ay önce başını açmış birisiyim. Muhafazakâr bir ailede, 2 ablamın da küçüklükten kapalı olduğu bir ortamda büyüdüm. Kapanmam için ufaktan başlayan ısrarlar, 8. sınıfa başladığım döneme denk geliyor. Annemin “Ablaların kapalı, seni ise yanımda bir yerlere götürmeye utanıyorum.” dediğini…

Bir gün yurtta bir konuşma gerçekleştirdiler ve herkes tek tek kapanmaya başladı.

Yazdığım yazıda biraz fazla genelleme yaptım, şimdiden özür dilerim. Merhaba, ben 21 yaşında ailesi ile yaşayan bir genç kızım. Ben liseyi sahte sofilerin, sadece kadınları kapatarak, bastırarak, susmasını sağlayarak mutlu olduklarını iddia eden sapkın dindarların arasında okudum. Kaldığım yurtta sık sık söyleşi olurdu, gitmek istemezdim…

Aynı ailede insanlar birbirini nasıl koşullu sever?

“Gelsen eğlenirmişiz, viskiler falan içildi. Öyle bir ortam.”. Bu cümle çok üzdü beni. Biliyorum, garip bir başlangıç oldu. Ben başörtüsünü sancılı bir sürecin sonucunda çıkardım. Gerçekten mutluyum bu konuda. Siz başörtüsü kullanarak da çok mutlu olabilirsiniz, bu bana uygun değildi sadece. Ailemin yanında dışarıdayken tişört…

Sınavdan sonra son kez konuşacağım.

Benim hikayem, ortaokul 6. sınıfta İmam Hatip’e gitmemle başladı. Bazı sorunlar yüzünden tek kaçış yöntemimin bu olacağını düşünerek, İmam Hatip’in ne demek olduğunu bile bilmeden; babam, oraya gitmemin gereksiz olduğunu düşündüğü halde annemle yazılmaya gittim -annem çok muhafazakâr, dinine bağlı birisi-. Arada sırada kapalı gidip…

Sanki hiçmişiz gibi geliyor.

Merhaba. Ben de sizin gibi bu durumdan çok bunalmış biriyim. Hemen başlayayım anlatmaya. 10 yaşındayken vücudumdan utandığım ve saçlarımı sevmediğim için kapanmak istedim. Ailem, “Tamam” dedi ve o yıl kapandım. Şu an 17 yaşındayım. 2 yıldır içimde hiç gitmeyen öyle bir huzursuzluk var ki… Anneme…

Kardeşim erkek olduğu için sürekli pozitif ayrımcılık görüyor ve annem, bunu bizden saklama gereği bile duymuyor.

Merhaba. Baskıcı, zorba ve manipülatif bir anne-baba, erkek-kız ayrımcılığının sonuna kadar yaşandığı ve bunu maalesef erkek kardeşimle yaşadığım bir evin içerisinde, sanki denizin dibindeki kumlardan adım adım, basınçtan patlamak üzere gibi yürümeye çalışıyorum. Evde asla bir huzurum yok. 20 yaşındayım. Havacılık okudum, ama babam beni…

Arkadaşlarımla alkollü mekânda otursam “Bunun ne işi var burada?” diyenlerden, “Ben gelmeyeyim” desem “Bu kadar bağnaz mısın?” demelerinden yoruldum.

İkinci kez yazıyorum. Artık dayanamıyorum bu hisse, boğuluyorum. İçimde hissettiğim şey açık giyinme isteği değil. Hatta saçlarımı rüzgârda savurmak, güzel hissetmekten de ötesi ben özgür hissetmek istiyorum. Kendi kararımı yaşamak… İnsanlar bana bakınca önyargıdan fazlasını görsün istiyorum. Arkadaşlarımla alkollü mekânda otursam “Bunun ne işi var…

Youtube’dan şal bağlama videoları izleyerek ağladığım günleri hatırlıyorum.

Koca ellerini ağzımızın üzerine kapatıp bizi susmaya ve özgürlüğümüzü elimizden alan her bireye bu sitede yazılan tüm yazılar. Daha yeni yeni keşfediyorum, çoğu insanın hikayesine burada ortak oldum. Özgürlüğünü bir kafese kapatan insanlara baş kaldıran kişilerin hikayelerinde başrol hep benim. Babam tarafından baskı görerek kapanmak…

11 yaşında yaşıtlarım oyun oynarken verdiğim bir karardan bir ömür boyu mesul olmak zorunda değildim.

9 yaşındaydım, ergenleşiyordum. Göğüslerim tomurcuklanıyordu, ben yaşıtlarım gibi çocuk olamazdım. Annemden öyle görmüştüm. Genç kız oluyordum artık. Bense göğüslerimin büyümesinden çok rahatsız oluyordum. Koşmak, zıplamak, oyun oynamak istiyordum; oysa yürürken bile göğüslerim sallanıyordu. Sınıftaki erkeklerin zaman zaman bana baktıklarını fark ediyordum. Hiç unutmuyorum, bir gün…

Eğdirdim başlarını, kaldırdım başımı.

Ben başardım! Aslında 5-6 ay oldu özgür olalı, ama neden insanlara ümit olup nasıl başardığımı anlatmayayım? 1,5 sene önceki mektubumda her şeyi anlatmıştım. Yağmurda ıslanmak, güneşte kurutmak istiyorum kıvırcık saçlarımı, diye. Gece sabaha kadar uykusuz kaldığım, sokakta yürürken durduk yere ağladığım, o türban yüzünden boğulduğum…

Yavaş yavaş istediğim kıza dönüşüyorum.

Selam, en son buraya bir sene önce yazmıştım. Saatlerce ağladıktan sonra ben de 10 yaşında -çocukluk aklı- ailem “Kapan” dedi diye kapandım. Etrafımdaki herkes öyleydi. Açıklık bilmezdim. Şu an 17 yaşındayım ve sanırım kendi özgürlüğümü kendim yarattım. Şu anda açığım, ama evden çıkarken ve geri…

Diğer insanların, benim uğruna savaşmam gereken şeyler hakkında en ufak bir kaygı bile taşımaması beni sinirlendiriyor.

Nereden başlasam bilmiyorum. Her seferinde buraya bir dahaki yazışımda başarmış olmayı dileyerek yazıyorum, fakat olmuyor. 16 yaşınızda, savunmasız, çelimsiz ve ailenize muhtaç bir kız olduğunuzda olmuyor. Diğer insanların, benim uğruna savaşmam gereken şeyler hakkında en ufak bir kaygı bile taşımaması beni sinirlendiriyor. Hayat gerçekten adaletsiz.…

Başörtüsü hakkında hep erkekler konuşuyor.

Selam, 4 yıldır başörtülüyüm ve 2 yıldır açılmayı düşünüyorum. İnsanların kafasında bir başörtülü imajı var ve çoğu buna inanıyor. Bense öyle olmadığımı kanıtlamak istiyorum her seferinde ve bu hayat kalitemi o kadar düşürüyor ki… Bir yere giderken ya da biriyle tanışırken hep tedirgin oluyorum. İlk…

Babası gibi eşi olmasını isteyen küçük çocuk, artık babasına benzetilmek bile istemiyor.

Merhaba, ben Kübra. 16 yaşındayım, hikayemin başlangıcı neresi bilmiyorum, ama içi çok kırık. İçim çok kırık. Küçükken orta okul bitene kadar hep din aşılandı. Babam pantolon bile giymeme kızardı. Dar paçalı pantolonlar modaydı o sıra. Çok özenirdim. Kuzenlerim müzik dinlerdi, aşık aşık bakardım. Dinlerdim tınısını,…

Annemin rahmine düşerken bile aileyi birbirine katmışım; babaannem, anneme “Kızsa doğurma, aldır” demiş.

Merhabalar. Ben mezun yılımda hem üniversite kazanmaya hem de örtümle mücadele etmeye çalışan çaresiz bir kızım. Babam tarafından liseye geçince zorla kapatıldım. Aslında benim hikayem daha da öncesine dayanıyor. Annemin rahmine düşerken bile aileyi birbirine katmışım. Benden önce doğan 2 ablamın ardından benim de kız…

Siyasileşen dinden nefret ettim.

Öncelikle sayfanızı yeni buldum ve çok beğendim, buna gerçekten ihtiyaç var. Ben de kendi hikayemi yazmak istiyorum. Şu an 16 yaşındayım, 2 sene önce kendi isteğimle kapandım. Bu kararı alırken gerçekten çok mutluydum ve kararımdan çok emindim, asla geri dönmeyecektim. Ayrıca çok yobaz bir insandım,…

Bu süreç, babamın pantolon giymeme karışmasıyla başladı.

Buradaki hikayeleri okuyup ben de yazmalıyım, dedim. Çünkü öncesinde bu sorunları yaşayan insanlara nasıl ulaşabilirim, diyordum. Artık benzer şeyleri yaşayanlarla daha yakınım. 24 yaşındayım, yaklaşık 8 yıldır kapalıyım. Lise dönemlerinde henüz kapanmadan önce babamın pantolon giymeme karışmasıyla başladı bu süreç. Kısa kollu giydirmeme vesaire… Bu…

Açılsam ve pişman olsam ne fark eder, “Tekrar kapanamazsın” diye vahiy mi inecek?

Merhaba. Sizden başka akıl danışacağım kimsem yok. Instagram üzerinden yazılarınıza denk geldim ve size yazmaya karar verdim. Yaklaşık 8 senedir kapalıyım. 31 yaşındayım. Evliyim, 2 çocuğum var. Evlendikten sonra şehir değişikliği yaptım ve bence hayatımın en anlamsız davranışını yapıp, ortamda çok tesettürlü var diyerek kendimi…

Evlenirken açık olmak istedim, bu benim hayalimdi ama annem izin vermedi, yine o şey kafama sarıldı.

Merhaba. Ben daha 6. sınıfa giderken annem, “Etek giyersen seni severim, başını örtersen benim kızım olursun” derdi. Ekmek almaya giderken “Giy eteğini, ekmek al” derdi. Annem evi geçince, eteğimi kıvırıp giderdim. 13 yaşında liseye geçince annemin baskıları sonucu kapandım. Akrabalarım dine düşkün demek istemiyorum, fazla…

Yakın zamanda açılmak istediğimde, dünyanın en iğrenç şeyi gibi bakıldım.

Herkese merhaba, yine ben. Şu an bu yazacaklarımı yazdığım vakit kendimi öyle yalnız, öyle güçsüz ve öylesine darmadağın hissediyorum ki… Kelimeler kifayetsiz, cümlelerim belki de anlamsız. Kulaklığımda Sezen Aksu çalıyor, ardından sıraya koyduğum Emre Aydın çalacak. Başaramadığımın bilmem kaçıncı yazısı bu. Buraya yazmak, sizinle konuşuyor…

Annem, “Artık konuyu ölene kadar kapat çünkü sen ölsen de o başörtü sende kalacak” dedi.

Merhaba, ben de buradaki çoğu kişi gibiyim, ama sanırım bu sefer çok yaklaştım. Ben 9-10 yaşındayken kapandım. İnsanlar kendi rızam olduğunu sanıyordu, ama çevremdeki herkes kapalıydı. O zamanlar zor gelmiyordu, daha sonra büyüdüğümde aslında bunun bir manipülasyonla olduğunu anlamış oldum. Her neyse… LGS sınavından sonra…

Canım annem, hep destekçim olduğun için, akrabalarımızın ve babamın yaptığı tüm mobbing’lere rağmen hep arkamda durduğun için sana çok teşekkür ediyorum.

“Kendime inanıp her şeye rağmen açılmalı mıyım?” adlı yazımın devamıdır. Evet, bu benim zafer ve başarı yazım. Yaklaşık 7-8 ay boyunca beni yiyip bitiren o his artık yok. Öncelikle bu siteyi kurdukları ve beraber aynı sorunları yaşadığım insanlarla fiziksel olmasa da bizi bir araya getiren…

18 yaşında biri olarak izin almak durumunda olmam bile beni sinirlendiriyordu ama dindar ailelerde durum böyledir.

Merhaba. Buraya daha önce yazmaya çalışmıştım çünkü burası kendimi yalnız hissettiğimde sığındığım bir platformdu ama yazdıklarımı atmamıştım. Dün Enes Kara’nın haberini duyunca ve aklıma burası gelince tekrar yazmak istedim. Bizim için kapanmak bir aile geleneği olduğu için 7. sınıfın sonunda kapanmıştım. Anneme belirli bir tarih…

Ben de başörtümü çıkartmak istiyordum ve bu hikayeleri görünce neyden korkuyorum, dedim.

Enes Kara’nın intiharından sonra ben de yaşadıklarımı tekrar gözden geçirdim. Hislerini ve intihar motivasyonunu anlayabildiğimden (sanırım) onun ölümü beni çok etkiledi. Kendi yaşadıklarımı anlatmak istiyorum. 4-5 yaşlarımda sübyan denen İslamî anaokuluna gittim. Orada kendi dilinizde okuma yazmayı öğrenmeden Arapça öğreniyorsunuz. Size dualar ezberletiliyor, namaz kılmayı…

Kafamda büyüttüğüm kadar sancılı değildi.

30 Ocak günü anneme tıpkı 2 sene önce olduğu gibi açılmak istediğimi söyledim. 6. sınıftan itibaren kapalıydım, şu an 12. sınıfım. Kendi isteğimle kapandım diyebilirim. Yani o yaştaki bir çocuk hayatın, başörtüsü takmanın sorumluluğunun ne kadar farkındaysa o kadar istekliydim. Çevremde herkes kapalıydı. Anne tarafımda…

Dini değil, sadece kendimi savunacağım.

Merhaba. Dönüp dolaşıp kendimi burada buluyorum. Burası bana evimde hissettiriyor. Umarım mektup yazan yazmayan herkes dileği neyse kavuşur. Ben açılmaya karar verdim. Bu karar oldukça sancılı oldu, fakat kararımdan döneceğimi sanmıyorum. Aslında kendi isteğimle kapanmıştım. Etrafımdaki herkes tesettürün hayatı kolaylaştırdığını söylüyordu, benim hayatımı zindana çevirdi.…

Kendimizi sevmeyi öğrenmek zorundayız.

Merhaba, ben de içinizden birisiyim. Dinim hakkında kötü bir şey düşünmüyorum, hâlâ inanıyorum fakat bu olmak istemiyorum. 6. sınıfta ailemin baskısı olmadan kendi isteğimle(!) -ne kadar istek denebilirse- kapandım. Son 2 yıldır kendimi bu bedene ait hissetmiyorum artık. 17 yaşıma girmek üzereyim. Dışarı çıkmayı, dolaşmayı…

İnsanların tuhaf bakışlarını, kınayan seslerini, fısıltılarını ve tüm soruları kabul ediyorum.

15 yaşında kendi isteğiyle kapanan bir kızım. Ailem “Neden kapanıyorsun, yaşın daha çok küçük, kime özendin” tarzı cümlelerle bende ters etki yaptılar, sağ olsunlar. İnat ettim. Namazlarımı kılıyordum, Kur’an okuyordum. Yani tesettüre gayet uygun yaşıyordum ama birkaç sene sonra fark ettim ki arkadaşlarıma özenmem, ailemin…

Düşüncelerimi arkadaşlarıma açmak istesem de öğretmenlerin bize ezberlettiği, MEB kitaplarında yazan her şeyi bana ezbere okumalarından başka bir sonuç alamamıştım.

Öncelikle bu yazıyı okuyan herkese merhaba! Şu an için denemekte olduğum, fakat bir gün başaracağıma cidden inandığım bu mesele hakkında ben de bir şeyler yazmak istedim. Belki bu satırlarda siz de kendinizi bulacaksınız, kim bilir… Önce kendimi tanıtmakla başlayayım. 19 yaşındayım. Küçüklükten beri gerek Kur’an…

Kapanmanın farz olmadığına kanaat getirdim.

Benim hikayem buraya yazılı olanların çoğundan farklı. Benim ailem oldukça dinine bağlıdır. Beş vakit namaz kılar, oruç tutar, bütün ibadetleri yerine getirmeye çalışırlar, fakat ailemde hiçbir kadın başörtüsü takmaz. Hacca gitmiş olan babaannem dahil. Ömrümde ne akranlarımdan ne de ailemden kapanmaya dair bir baskı gördüm.…

İnsanlara İslam’ı ulaştırma hedefim doğrultusunda çok çalıştım, çok okudum ancak okuduklarım sadece gerçekleri yüzüme vurdu.

Merhaba. Yaklaşık 2-3 sene önce bu sayfayla karşılaşmıştım ve buraya dinden soğuduğunu, açılmak istediklerini belirten insanların hikayelerini gördükçe çok üzülüyordum. İnşallah düzelirler diye dua ediyordum. Dolayısıyla şu an buraya yazıyor olmam oldukça ironik. Ben ilahiyatçı bir ateist olmasına rağmen yaşayabilmek için Müslüman taklidi yapan bir…

Dinin ve başörtünün bir zorunluluk değil de seçim olduğunu anlamak en sarsıcısıydı.

“Tanrıya son sözümü söyledim;Terbiye borcum yok dünyaya…” Umay Umay Bu dizeler beni buraya yazmaya cesaretlendiren, kararımı pekiştirmeme yardımcı olan dizeler oldu. Çok etkilendim. Çünkü ailem doğduğumdan beri sürekli beni terbiye timsali biri olarak görmeyi ve bununla övünmeyi bir görev bildi kendine. Belki bilinçli şekilde yapmıyorlardı…

Her şey dinimi araştırmamla başladı.

Biraz olsun rahatlamak için buraya yazıyorum, çünkü beni yargılamalarından korktuğum için kimseye kendimi açamıyorum. Muhafazakâr bir ailede büyüdüm. Her yaz Kur’an kursuna giderdim. Babam 6-7 yaşlarımda sıfır kol giymeme izin vermezdi. Biraz büyüyünce kapriye de izin vermemeye başladı. O zamanlar anlamaz, ailem ne derse, bir…

Babamın cezaevine girdiği gün açıldım.

Selam, ben 15 yaşındayım. Kapandığımda 4. sınıftaydım. Şu an lise 2’deyim. Babamın cezaevine girdiği gün açıldım, çünkü bende hep açılma isteği vardı. Zorla kapanmadım, ama özenmiştim anneme. Her neyse… Okulda arkadaşlarımın yanında açığım, ama eve gelirken kapanıyorum. Bunu aileme söylemek istiyorum. Onlara karşı saygım çok…

Herhangi bir şeye inanmanın, bunlara açıklama getirmenin bana ne kadar süre doyum vereceğini merak ediyorum.

Merhaba, buraya çok uzun zamandır içimde birikenleri görünür kılmak için yazıyorum. Çünkü sesli veya en azından yazılı bir şekilde dile getirdiğimde, uzun süre boyunca imkânsız gelmiş gerçek daha da yaklaşıyor bana. Aslında anlatacaklarımı, üslubumu tanıyabilecek ve burayı bilen tanıdıklarım olduğundan çok çekiniyorum. Umarım tanıdıklarımdan kimse…

İçimde engelleyemediğim bir şekilde ailemi hayal kırıklığına uğratmanın burukluğu olsa da özgürüm.

Merhaba, ben 17 yaşındayım. 11 yaşında doğru olanın bu olduğunu, aksinin mümkün dahi olmadığını düşündüğüm için kapanmıştım. Ailem çok dindar; babam kendini dinine adamış biri, annem de onun sözünden çıkmaz. Bana çocukluğumdan beri hep İslam’ın tek doğru olduğu öğretildi. Kur’an kurslarına gittim. Ortaokulum ve lisem…

Başörtülüyseniz insanlar sizin hakkınızda yorum yapma hakkına daha çok sahip gibi davranıyor.

Artık ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Sadece mutlu olmak istiyorum. 18 yaşındayım, 4 yıldır başörtülüyüm. Ailem kendince dindar ama baskıcı değiller. Zaten ailemde çok da başörtülü insan yok. Ortaokulda mahalledeki arkadaşlarım İmam Hatip’e gidiyor diye ve ailemin de teşvikiyle İmam Hatip’e gittim. Ortaokul süresince başörtülü olmayı…

Çocukken yaşadığım travmaları aileme anlatsam yüz ifadeleri ne olurdu?

Merhaba, ben 15 yaşında ailesiyle mücadele eden, aynı zamanda cinsel kimliğini saklayıp baskıdan kurtulmaya çalışan bir bireyim. Öncelikle çocukluğumdan başlayacağım çünkü bana yapılan bu baskı 6 yaşında başladı. Ailem kafama başörtüsü takıp akrabalarımla bayramlaşmamı istemişti. Sonrasında okulların başladı. O zamanlarda hocamız bizi sürekli döver, hem…

Tüm bunların sorumlusu haddini aşıp açıldığım için beni aileme şikâyet eden yurt müdürü.

Çok şeyler yaşandı. En başından yazmak çok uzun sürecek. Başlıyorum. Açılmaya 4-5 ay önce karar vermiştim ama öncesinde dinden uzaklaşmam ve çıkmam olmuştu. Ancak nasıl korkuyorsam yahut nasıl en uzak ihtimal olarak geliyorsa başörtüsünü çıkartmak aklıma bile gelmiyordu. Bu süreçte birkaç insanla tanıştım, arkadaş oldum.…

Evden kaçma kararı aldım.

Herkese merhaba. Umarım herkes iyidir. Neyi nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Sadece bu benim hikayem ve çok zorlu bir hikâye olduğuna inanıyorum. Bunu da benim gibi aynı durumu yaşayan kişilere anlatmak istedim. Ben 20 yaşındayım. İlk kapandığım zaman 11 yaşındaydım ve hiçbir şey bilmiyordum. Seçim hakkına sahip…