Yazar: Yalnız Yürümeyeceksin

Allah da bizim yanımızda, biliyor musun?

1,5 yıl oldu… Başka bir hayatta, başka bir bedende yaşadığımı fark edeli. Saçımı açmaya karar vereli 1,5 yıl oldu. Lise 2’yi bitirdikten sonra -okullarda kapalılığın serbest olmasıyla- kapanmıştım, birkaç arkadaşımla birlikte. Tam 8 sene oldu. Dile kolay 8 sene… Ömrümün ne de büyük bir kısmı…

O kadar kötüydü ki kendin olamamak…

Hayat hep çok karmakarışıktı. Hep bizim irademiz dışında bize yakıştırılanlarla büyüyoruz. İsteyerek ya da istemeyerek ama içimize işleyen insanlar var. Benim hikayem de işte böyle başkalarının kaderiyle oynamak isteyen insanlarla dolu… Hayatımız, bizim romanımız; yazanı da oynayanı da biziz. Ben hata yaptım, başkalarının yazdıklarını oynadım,…

Başta ailem olmak üzere daha 17 yaşımda bana bunları yaşatan hiç kimseyi affetmeyeceğim.

Selamlar, yine ben. Ne zaman bunalsam, şalı boynuma doladığımda hissettiğim boğulma hissiyle baş başa kalsam kendimi burada buluyorum. İçimi dökebileceğim, kendimi özgürce açıklayabileceğim tek yer burası. Bu platform sayesinde tanıştığım insanlar olmasa bu süreci nasıl atlatırdım, hayal bile edemiyorum. Gerçi çok da atlatmış olduğum söylenemez.…

Dinime olan hevesimi sömürmüşler gibi hissediyorum.

2020’nin Ekim ayında kesinlikle istemememe rağmen kapandım ben de. Her “Hayır” dediğimde annem beni ikna etmek için sabahlara kadar ağlıyordu. Neyse ki yegane amaçlarına ulaşıp kapattılar beni de. Bir de üstüne üstlük herkese “İsteyerek kapandım” demek zorundayım. Zaten çevremizde tesettürlü olmayan kimse yok. Şimdi her…

“Kız kısmı bunu yapamaz.”

13 yaşında aile baskısı ile kapandım. Dokuz kez yanlarına gittim ve uygun bir dille açılmak istediğimi anlattım. Her seferinde beni sertçe geri çevirip “Oranı buranı açmak için istiyorsun” gibi şeyler söylediler. Ailede kız- erkek ayrımı da var, abimin yaptıklarından birini yapmak istediğimde “Kız kısmı bunu…

Aile yönünden şanslıyım; hiç tepki göstermediler, ‘Senin hayatın’ dediler.

Nereden ve nasıl başlayacağımı bilemiyorum, yazım ve noktalama hatalarım olursa şimdiden kusura bakmayın. Benim hikayem, buradaki birçok arkadaşımın hikayesine göre sıradan… Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Küçükken sabahları camiye Kur’an eğitimi almaya giderdik; öğlen de eve gelip üstümüzü değiştirir, mayolarımızı alır ve yüzme dersine giderdik. Yani…

“Sen gerçekleri duymak istemiyor musun?”

Merhabalar. Öncelikle nereden başlasam bilmiyorum. Bu sayfayı uzun süredir takip ediyorum ve ben de yazmaya karar verdim. Öncelikle size biraz ailemden bahsetmek istiyorum; ailem, muhafazakar ve dini konularda baskıcı bir aile. Küçüklüğümden beri inançlarını, düşüncelerini bana empoze ettiler ve maalesef hala da ediyorlar. Akşamları salonda…

Kanatları koparılan kuşlar bir daha uçamazlar.

Ruhumu saran kuşlar beni göğe çıkartmak için plan yapmışlardı, o planı bozan çelişkiydi. İliklerime kadar çelişki’yle savaşıyorum. Bir yandan İslamiyet, bir yandan başörtüsü. Ben 9-10 yaşlarında kendi isteğiyle kapanan bir kızım, henüz regl olmadan kapandım. Ablalarım kapalıydı, onlara özendim. Şimdi 13 yaşındayım, 4 yıldır kapalıyım…

Sürekli, sürekli ev işi yapmak zorunda kalıyordum.

Merhaba, ben Betül, 18 yaşındayım. Ben de sizinle hikayemi paylaşmak istedim. Küçüklüğümden beri ailemin baskısı altındayım. 4. sınıf bittiğinde ailem beni okuldan alıp yatılı Kuran kursuna verdi, zorla hafızlık yapmaya başladım. Kursta sürekli psikolojik şiddete maruz kaldım, geceleri sürekli uykusuz kalıp Kuran ezberlemeye çalışıyordum. Bazı…

Artık yerinde duramayan o kız gitmiş; yerine mutsuz, hep aksi, sinirli biri gelmişti.

Merhaba, Ben 16 yaşındayım, 3 yıldır kapalıyım. Çok çocuklu bir ailenin ortanca sayılan çocuklarından biriyim. Liseye geçtiğim yıl, okulumun açılmasına 1 hafta kala kapanacağımı öğrendim. Reddedemedim çünkü okutulmayacağımdan korktum. Başladım okula, sanki kapanınca daha çok sevileceğimi sandım bir yandan da. Ne acınası… İlk zamanlar ağlıyordum,…

“Ergenlikten dolayı her şeyi abartıyorsun.”

Tekrardan selamlar yol arkadaşlarım. Buraya ikinciye kendimden bir iz bırakmama rağmen hala bir şey başarabilmiş değilim. Daha önceden yazdığım yazının başlığı “18 yaşımı bekliyorum“du ve hala bekliyorum. 17 yaşında; ablası, annesi ve babası gibi davranan bir kızım. Geçen mektubumu yazarken ağlayarak yazmıştım tüm satırları. Neden…

Sırf görünüşümden dolayı “Bu yobaz YKS’de nasıl derece yapmış” diyen insanlara inat buradayım.

Merhaba, ben Leyla. Bu aralar kafam çok karışıkken, kimsenin beni tanımadığı bir yerde duygularımı paylaşmak istedim. 19 yaşında bir tıp fakültesi öğrencisiyim. Ailem ve çevrem muhafazakar bir kesimden oluşuyor ama ailem yani annem ve babam, asla baskıcı değiller. Hatta oldukça bilgili, kültürlü kişiler. Sanata, tiyatroya,…

Belki de açıldığım zaman, başıma son zamanlarda gündemden düşmeyen cinayetlerden biri gelecek.

Merhaba. 17 yaşında bir genç kızım. Benim hikayem 10 yaşındayken başladı. Benim ortaokula başlayacağım yıl, İmam Hatip ortaokullarının açıldığı 2. yıldı. Ailem Müslüman, buna nasıl da akılları kalktı! 4. sınıfı bitirir bitirmez bir İmam Hatip ortaokuluna yazdırıldım. 5. sınıfta sınıfımdaki çoğu kişi kapalıydı, ben de…

Saçlarım stresten döküldü ve boşluklar oluştu, açılsam da bu izleri bıraktı bende ailem.

Ben 17 yaşındayım, 12 yaşımdan beri ailem istediği için başörtüsü kullanıyorum. Bu durumdan o kadar şikayetçi değildim ama kendimle uyuşmadığına karar verdim; ben dindar biri değilim, düşüncelerim dine uygun değil. Başörtüsü açıkçası hayatımdaki bazı şeyleri engelliyor ve engellemeye devam edecek. Benim istediğim yaşantı örtüyü kapsamıyor,…

Üniversite, bu platformdaki herkesin tek umudu.

Merhaba, burayı yaklaşık beş altı aydır takip ediyorum ve ben de yazmak istedim. Benimki de çoğunuzunki gibi aynı konu ile ilgili. 7. sınıfa geçerken kuzenimle beraber kapanmıştım. 2017 yılının Kurban Bayramı’ydı. Ailemin ve akrabalarımın isteği de vardı tabii. Güzel ve şık giyiniyorlardı. Tüm kuzenler de…

Psikolojim berbat bir halde, cesaretimi kırdılar.

Merhaba, asla bir çözüm bulamadığım, bulsam da engellenen biri olarak artık içimdekileri dökmek istiyorum. Baba tarafım her zaman benim için korkunç olmuştur. Onlarla yüz yüze gelmemek için yemek yemezdim, onlarla aynı ortamda bulunmazdım olabildiğince. İlkokuldan beri dedem sürekli anneme soruyordu, bu çocuk ne zaman kapanacak,…

Artık, olmamı istedikleri kişi ile olmak istediğim kişi arasında sıkışıp kalmak istemiyorum.

Burayı uzun süredir takip ediyorum. “Acaba bir gün ben de yazar mıyım?” diye düşünürdüm her mektubu okuduğumda, artık zamanı geldi. Dayanamıyorum. İçimdeki zehri boşaltmam lazım, bu yüzden yazıyorum ve belki bir nebze de olsa cesaretlenirim, bunu umuyorum. Kronolojik olarak anlatamayabilirim, kafam oldukça karışık. Kapanma hikayemle…

Bu hayatı onlar yaşamayacaklar. Ben yaşayacağım.

Merhaba. Söze nerden başlarım diye düşündüm. Sizden başlamak istedim. Bir süredir, sürekli yazılanları okuyorum. Biraz da sizin için ağlıyorum bazen. Biraz da sizin için yoluyorum tırnaklarımın kenarlarındaki etleri. Elimden başka hiçbir şey gelmeyişi üzüyor beni. Kendimiz ve inanıp inanmamakta özgür olduğumuz tanrıyla aramızda ki ilişki…

“Kurtuluşun yok.”

Merhabalar. 12 yaşındayım ve henüz kapalı değilim. Bu, siteye yazdığım 4. mektup. Mektupların hiçbiri paylaşılmadı, ya size ulaşmadı ya da çok fazla yoğunluk var. Her neyse, muhafazakâr denilecek bir ailenin kızıyım. Anne tarafım çok dindar, baba tarafım ise Doğulu olsa bile o kadar dindar ve…

“Hayır olmaz, baban bizi öldürür.”

Merhabalar. Buraya bir başarı hikayesi bırakıyorum. Sekiz yıl örtülü kaldıktan sonra açıldım. Bilen bilir, Doğu’da sekiz yıl örtülü kalmışsan açılmak olağanüstü bir olaydır. Bütün her şeyi göze alman gerekir; aşağılanmayı, hor görülmeyi, dışlanmayı… Ve daha birçoğu. İnanır mısınız, açıldığım için yollu, dinsiz, namussuz bile oldum.…

Aylarca dışarı çıkamadım; dışarıya çıkmayı bırak, balkona çıkmam bile yasaktı.

Merhaba, ben Damla. 17 yaşındayım. Dindar bir üvey baba ve kocasının hiçbir sözünden çıkmayan annem var. 12 yaşımdan beri kapanmam için zorlanıyor; “Cennet bedavadır ama cehennem paralıdır, dinin ne derse onu yap.” sözleriyle yönlendirilmeye çalışıyorum. “Şort, askılı giyeceksin de ne olacak? Kime özeniyorsun sen? Başımıza…

Gözlerindeki tek değerimin başörtü olduğunu hissettirdiler bana.

Artık yalnız olmak istemiyorum. Buraya ikinci yazışım. İlk yazımda kendimden bahsetmiştim; geçmişimden, neden kapandığımdan, ailemden bahsetmiştim. Bu sefer sadece düşüncelerimden bahsedeceğim. Çok yoruldum. Her şeyden. Uzunca bir ağlama seansı sonrası buraya yazmak istedim içimdekileri. İlk yazışımın üstünden çok bir zaman geçmedi. 14 yaşında istemeyerek kapandım,…

Beni üzen tek şey önemsenmemek, açık açık bu kadar değersiz hissettirilmek.

Bu yazımda biraz aileme söylemek istediklerimden, biraz da yaşadıklarımdan bahsedeceğim. Daha 14 yaşındayken bana psikolojik baskı yaparak; “Zaten liseye geçince kapanacaksın, şimdi kapan, sana güzel kıyafetler alırız.” diyerek, sırf benim kapanmam için daha 11 yaşında olan kardeşimi kapatman ve sözünü tutmayıp doğru düzgün kıyafet almamanı,…

Tek suçum kadın olarak doğmaktı.

Ne yazmam gerektiğini ya da nasıl yazmam gerektiğini hiç bilmiyorum. Bildiğim tek şey çok çaresiz olmam. Konuya nasıl gireceğimi bilemiyorum, bu yaşadıklarımın insani bir boyutu olmadığı için, yaşananları yazıya dökmenin zor olmasına şaşırmamalı. Bunları bir kenara bırakıp hikayemi anlatmaya başlıyorum; 2 yıl önce, 14 yaşındayken,…

Olmak istediğim gibi görünemiyordum.

Merhaba. Birçok kişi gibi biraz da olsa içimi dökebilmek adına yazıyorum şu an. 13 yaşında kapanmıştım. Daha regl bile olmadan, farz değilken kapandım. Arkadaş gazıylaydı başta ama hevesim vardı çünkü toplumun, çevremin dayattığı sürekli buydu. Ortaokulda da İmam Hatip’teydim şu anda da İmam Hatip’teyim. Şu…

Düşündüm ki eğer beni gerçekten döverlerse o zaman darp raporu alıp onlardan tamamen kurtulabilirim.

Ben, 13 yaşında hafızlık yapan sıradan biriyim. Hafızlığım bittiğinden beri bazı şeyler bana yanlış gelmeye başladı ve ciddi ciddi dinden uzaklaşmaya başladım. Ancak ailemin tepkisi beklemediğim kadar sert oldu. Onlara çelişkili olduğunu düşündüğüm ayetleri gösterdiğimde bana; “Hata ararsan hata bulursun.” tarzı şeyler söylediler. Hal böyleyken…

Beni Müslüman yapmak için çabalayacaklarını, eğer olmazsam kendimi öldürebileceğimi veya evi terk edebileceğimi söylediler.

Ben Gizem. 17 yaşında, 11. sınıf, Fen Lisesi öğrencisiyim. Yaşadığım birkaç yıllık süreçten ve bu sırada ailemin bana karşı olan tutumundan bahsedeceğim. Muhafazakar bir ailede, bir Müslüman olarak yetiştim. 10 yaşında ortaokul için İmam Hatip’e gönderildim ve haliyle kapandım. Az önceki cümleyi okurken kafanızda “Reddetseydin…

12 yaşında kendi isteğimle -baskı ve dayatmalar neticesinde oluşan istek ile- kapandım.

Çocukluğumda özgürlük düşleri kurardım, dindar olduğum zamanlarda özgürlük düşleri kurardım, şimdi de özgürlük düşleri kuruyorum fakat artık gözlerimi açıyorum. Kafesimin demirlerini ve kafesimin önünde beni bekleyen yılanı görebiliyorum. Bir gün bu kafesten kurtulacağımı biliyorum fakat aynı zamanda koruyucumu kaybedeceğimi de biliyorum çünkü ben o kafesten…

Eğer kendimi sevmezsem, başkalarını da sevemem.

İnsanın hayata dair bakışı, hayatını belirler, değil mi? Benim içimdeki ben ile dışımdaki çok farklı. 21 yaşındayım, 13 yaşında kendi isteğimle kapandım. Annem, çevrem bu duruma o kadar şaşırmışlardı ki kısa süre sonra başörtüyü bırakacağımı düşündüler. Ama öyle olmadı, bir ara dine o kadar bağlandım…

Ne devlete ne aileme ne de topluma hiçbir şekilde güvenim yok.

Artık sinirlenememek, ağlayamamak, bağıramayacak kadar yorgun olmak… Yaşadığın acıların, küçüğüne yaşatılmaması için savaşmak… Savaşmak ama ne savaşmak; yorgun bitkin halsiz bir biçimde. Eğer bu uğurda savaşabiliyorsam ve bana savaşçı deniyorsa, kanımın son damlasını küçüğüm için kullanacağım. Ben zaten yaşadığım acıları, kırgınlıkları, travmaları atlattım veya atlatmaya…

Kendi başıma, kimsenin desteği olmadan, tırnaklarımla kazıya kazıya mı çıkacağım o derin, karanlık çukurdan?

Annem beni neden anlamıyor, anlamıyorum… Annem, neden beni olduğum gibi kabul etmiyor, daha doğrusu etmeye bile çalışmıyor, anlayamıyorum… Neden? Ona içimden geçen her şeyi anlatıyorum, onunla her şeyimi -olabildiğince, hemen hemen her şeyimi- paylaşıyorum, ne olursa olsun ondan sır saklamıyorum fakat bütün bunlara rağmen annem,…