Yazar: Yalnız Yürümeyeceksin

Yıllarca kendi bedensel bütünlüğüme, bedenim hakkında söz hakkım olmasına hasret kaldım.

Merhaba. Yalnız Yürümeyeceksin platformunu birkaç gün önce keşfettim. Şu an başım açık ve 17 yaşımdayım. Başarı öykümü sizlerle paylaşmak istiyorum. İlk kapanmam 11 yaşımdayken gerçekleşti. 6. sınıfın bitmişti, yaz tatilindeydik. Yazlığa gitmek için hazırlanıyorduk. Bir anda annem bana bakıp “X’in memeleri çıkmış, kapanma zamanı geldi…

Hayatı boyunca alkol kullanan babam, 9 yaşımdan bu yana bana namaz kılmam için baskı yapıyordu.

İçimden yaşamak geçiyor çünkü hayat doluyum. En azından beni tanıdığını sanan insanlar öyle söylüyor. Her ne kadar öyleymiş gibi gözükse de gerçek bu değil, hayatım berbat. Aile baskısını, psikolojik ve fiziksel şiddeti oldukça olağan karşılayan ailem; beni köleleştirmenin peşinde. Babam; gamsız ve bildiği tek şey…

İmam Hatip’te bize dümdüz “Kapanacaksınız” diyemeyecekleri için bizi korkuturlardı.

Merhabalar, direkt konuya gireyim. Benim hikayem de birçoğumuz gibi dindar bir ailede başladı. Ben her şeyden önce Kur’an okumayı, namaz kılmayı, oruç tutmayı öğrendim. Neredeyse ilkokul hayatım bile dine uygun yaşamakla geçti. Okulda erkek arkadaşlarımla olan anılarımı korkumdan anlatmazdım. Okuma bayramında bir dans gösterimiz olacaktı,…

Anne ve babamın sevgisinin bir örtüye bağlı olduğunu öğrenmeyi kaldırabilir miyim, emin değilim.

5. sınıfın ilk günü… Benim için kâbus gibi bir gündü. Bilirsiniz, bir dönem çoğu ortaokul İmam Hatip’e dönüştürüldü. Bunlardan biri de benim okulumdu. O zamanlar ben 4. sınıftaydım. Okulun İmam Hatip’e dönüştürüleceği kesinleşmişti, bütün arkadaşlarım aralarında hangi okula gideceklerini konuşuyorlardı ve bana da “Burada durmayacaksın,…

Başımı gizlice apartman boşluğunda açıyordum, diğer kızlar gibi yaşayamamak çok zoruma gidiyordu.

Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendimi çok kötü hissediyorum ve ağlıyorum, hiç kimseye anlatamıyorum ve sadece yazmak istiyorum. Bir önceki hikayem, “İki hayatım var; arkadaşlarımın beni açık bildiği ve ailemin beni kapalı bildiği hayat” adlı hikayeydi. Hayatımda hala hiçbir gelişme yok, sadece bazı şeyleri biraz daha kolay…

Lisenin ilk yılında kendimi fark ettim.

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Sayfayı keşfedeli henüz 2 gün oldu. Buradaki insanların hikayelerini okudukça içim cız ediyor. Kendi hikayeme geçmeden önce aile ilişkilerimden bahsetmek istiyorum. Annemle arkadaş gibiyiz. Yani aslında şu son zamana kadar öyleydik. Babamla da aramın orta şekerli olduğunu söyleyebilirim. Fazla konuşmayız ama bir…

14 yaşıma geldim ve kapanmak istemiyorum.

Henüz 14 yaşındayım ve hayatı 7 yaşımdan sonra algıladım. Ailem beni 11 yaşımda tesettüre yöneltti. İmam Hatip’te okuyordum, 5. sınıftaydım ve kapandığım için hiçbir arkadaşım beni istemiyordu. Çünkü onlar açıklardı ve okulun en güzel kızları da onlardı. Anneme defalarca açılacağımı söyledim. Kapandığım ilk gün anneme…

Öyle boğuluyordum ki sanki başıma başörtü değil de ateşten bir bez örtüyordum.

Merhaba. Muhafazakâr anneanne/babaanne, dede ve normal muhafazakâr bir aile ile büyüdüm. Ortaokulu 13 yaşında bitirdikten sonra lise okumamıştım. Kapanma hikayem şöyle başladı; ortaokulu bitirdikten sonra, yani 13 yaşımdan itibaren, bazı akrabalarım ve özellikle anneanne ve babaannem sürekli kapanmam gerektiğini söyleyip duruyordu. Bunu ara sıra babam…

Muhafazakâr aileleri tarafından zorla kapatılıp öylece okula gönderilen kızlar için de özgürlük geldi mi?

Merhaba, ben de kapalı biriyim. Sadece baş olarak değil, hayata karşı da kapalı biriyim. Nasıl mı? Mesela dolabınızda çok sevdiğiniz bir giysiniz var ama kapalı olduğunuz için giyemiyorsunuz, buna rağmen atmıyorsunuz da çünkü açılınca giyerim diyorsunuz kendinize. Açılınca giyerim, açılınca giderim, açılınca alırım ve dahası……

Sevgili Sümeyye, bu mektubum sana.

Sevgili Sümeyye, Bu mektubum sana, daha doğrusu toplumsal baskılar altında ezilmiş ve bir şeyleri kabullenmek zorunda kalmış olan bizlere… Kadın nedir? Erkeğe hizmetçi olarak yaratılan mı, köle mi, çocuk doğurmaktan başka bir işlevi olmayan bir canlı mı? Bizler, varlığı çoğu zaman hiçe sayılan ya da…

Ailem için önce millet geliyor.

Ben İmam Hatip ortaokulunda okudum. Henüz 5. sınıfa gidiyordum, okulda kapalılığın mecbur olduğunu sandığım için okula kapalı gidiyor, çıktıktan sonra açılıyordum. Halbuki öğrencilerin içlerinde açık birkaç kişi daha vardı. Bir gün sokakta oynarken komşumuz “Sen örtüyle dalga mı geçiyorsun, kapanıyorsan tam kapan” dedi. Ben de…

“Kime kendini beğendirmek için açılıyorsun, ha?”

Bu mektubun zafer mektubu olmasını gerçekten çok istemiştim ama maalesef ki olmadı. Yapamadım, yapmadım. Şansım varken bile hep bir şey beni olduğum yerde tuttu. Bugün hikayemi anlatmayacağım, sadece içimi dökeceğim çünkü artık sadece birileri tarafından anlaşılmaya ihtiyacım var, hor görülmeye veya yaşadıklarımın ciddiye alınmamasına değil.…

Sırf açıldım diye yoldan çıkmış oldum.

Ben 6. sınıfta arkadaşlarıma özenerek kapandım ama bunu, kapanmanın ne olduğunu bile bilmezken bir hevesle yaptım. 7. sınıfta açılmak istediğimi söyledim, annem benimle uzunca konuşup vazgeçmemi söyledi. Onu kırmak istemediğim için kabul ettim ama daha fazla devam edemedim. Yazın tekrar söyledim, aşırı tepki verdi, “Asla…

Akraba terörü, ruhumu ve aklımı en çok yoran konu.

Burayı çok yeni keşfettim ve iyi ki de keşfetmişim. Birkaç yazıyı okuyup cesaretimi topladım ve şimdi yazıyorum. Çok küçük yaşlarda aslında bir ‘heves’ uğruna tesettüre girdim. Etrafımdaki herkes kapalıydı ve ben giydikleri tuniklere, taktıkları renkli, hoş, cıvıl cıvıl şallara özeniyordum. Hatta bazen dışarı şal takıp…

Bir bez parçası için babalarının reddetmeyeceği kızları görüp onların yerinde olmayı diliyorum.

Bizim ailede 14 yaşına geldiklerinde tüm kızlar başını kapatır. Bu adeta yazılı olmayan bir kuraldır. Kimse size fikrinizi sormaz. Onlara göre açık kadınlar iffetsizdir. İlk kapandığım sıralar kendimi dini araştırmaya adamıştım. Başka seçeneğim olmadığını bildiğimden dinimin ne kadar güzel ve doğru olduğuna kendimi inandırdım. İçten…

İmam Hatip öyle bir ortam ki gerçekten hiçbir şeyi sorgulamanıza izin vermiyorlar.

Merhabalar, sayfayı yeni keşfettim ve buradakilerle benzer olan hikâyemi paylaşmak istedim. 15 yaşımdayım ve yaklaşık 4 yıldır kapalıyım. İsteyerek kapanmamıştım hatta kapandığım ilk gün çok kötü ağladığımı hatırlıyorum. Fakat yalan söylemeyeceğim, sonralarda alıştığımı ve ne de olsa bir gün takacağımı kendime söyleyip avunmuştum. Ama işler…

Ben 6 yıldır tek bir hayal kuruyorum.

Merhaba. Ben de Türkiye’deki birçok kız gibi zorla istemediğim bir hayat yaşadım. 8. sınıftan sonra okuldan alındım ve yatılı Kur’an kursuna gittim. Beni açık liseye verdiler. “Yatılı kursta sana hem dini ders verecekler hem de okul derslerini görüp liseyi bitirebileceksin” dediler. Oraya adımımı basar basmaz…

“Kocaya mı verdik seni, neye üzülüyorsun?”

Küçüklük aklıyla kapandım. 5. sınıftaydım, sonra istemedim, açıldım. Basenlerim fazlaydı ve annem yüzünden küçükken basenlerimden nefret ediyordum. “Basenlerin büyük, kapalı giy” gibi şeyler söylüyordu. “Kapanırsan daha rahat edersin” diyerek küçüklük aklımı çelmişti ve tekrar kapanmıştım. Şu an lise 2’deyim. 2 yıldır bu durum yüzünden mutsuzum.…

5-6 sene sonra senden kurtulacağım.

Buraya daha önce yazmıştım ama olaylar hızlı gelişti ve şu an çok mutsuzum, sinirliyim, çaresizim. Ben 6 sene sonra yolda başımı açtım. Kapüşonu attım kafamdan. Çok ani oldu, düne kadar ben de bilmiyordum bunu yapacağımı. Takı dükkanına gittim. Çok istediğim küpeden aldım. Başım açıktı orada.…

Sanki 14-15 yaşlarına gelince otomatik olarak başına bir örtü geliyor ve ömrün boyunca onu taşıyordun.

Merhaba, bir önceki yazımı yetersiz bulduğum için tekrar yazıyorum. Çünkü bir önceki yazımda düşüncelerimi yeteri kadar ifade edemedim gibi hissediyorum. Hikâyeye en baştan başlayalım. Ben de sizin gibi çocukluğumdan beri kısıtlanmış bir insanım. Dini bir çevrede büyüdüm ve çevremdeki uzak akrabalarımız dışında herkes kapalıydı. Sanki…

Kırk yılın başı bir kez gördüğüm insanlar hangi hakla karışır hayatıma?

11 yaşında bir çocuğun bilinçli kapanmış olma olasılığı var mı? 11 yaşındasın. Çocuksun. Dindar bir sülalen, dindar bir ailen var. Dindar dediysek de sadece başları kapalı. Gıybettir, şudur budur, daha bilmediğim bir sürü ahlaksızlıkları… Başı açık kızlara, akrabalarına laf ederler; kapatamıyorlarsa baskı kurarlar, küçümserler. Kısa…

Erkek olsaydım, beni severler miydi?

Çoğuna basit gelir bu durum. İstediğin gibi olamamak, görünememek. “Aman, sen de abartma” der büyükler. Sadece bir hayatın olduğunu bile bile onu yaşamana engel olurlar. Bizim zamanımızda böyleydi ana babamız, ‘Yat, kalk, şükret’ diyerek kendi vicdanlarını rahatlatmaya çalışırlar. O elbiseyi giymek, o etek, o bluz,…

Dinin bana uyan bir parçasını bulamadım.

Kendimi tanımazken, henüz vücudumu keşfedememişken Kur’an kurslarına gönderilmeye başlandım. Yaşım 11 o zamanlar; kuzenlerim regl olup örtünmüşler, ben de onlara özenip başımı örtmüşüm. Sevilmeyen bir çocuktum, hep günah keçisi seçilirdim. Annem de örtündüğüm için mutlu, kalbim çiçek bahçesi gibi çünkü ailemin olduğu gibiyim. Babam ‘Maşallah…

Cinsiyetimi kaybetmiş gibi hissettim.

Merhaba. Son 1 aydır açılmak istiyorum ve 20 yaşındayım. 7. sınıfın yaz döneminde kapanmıştım. Kendi isteğimle kapandım ama şimdi düşünüyorum da babam beni buna resmen mecbur bırakmış. Öncelikle İspanyol paça pantolonu hepimiz biliyoruzdur. Kalça tarafı hafif dar yani en azından bacağa tam oturuyor, bacağın üst…

Ne zaman yüzleşmeye çalışsam gözlerim doluyor.

Böyle bir platformdan dün Twitter sayesinde haberim oldu. Aslında sadece içimi dökmek için yazacağım, ilk defa birilerine anlatacağım; belki ileride psikolojik destek de alırım. Dışarıdan bakınca modern gözüken muhafazakâr bir ailede doğdum. Annem sarışın ve başı açık, babam her zaman gömlekli, tıraşlı. Babam, ben anaokulu…

Nefeslerce özgürlüğümü söke söke alacağım.

Bu platformu keşfettiğim ilk andan itibaren kendi hikayemi ve mücadelemi de paylaşacağımı biliyordum, paylaşmalıydım da. Ama hep erteledim, kazanınca dedim; kazanınca ve kavuşunca hür rüzgarların koynuna, o zaman yazarım. Ama bir sabah uyandığımda, şiş gözlerim ve elli tonluk hissiyatı olan bedenimin beni bu mektubu yazmaya…

Tanımadıkları, tanımak istemedikleri birinden ‘kızım’ diye bahsetmek hiç garip gelmiyor onlara.

Şu an 22 yaşındayım ve kendimi bildim bileli bir kapatılma çabasının içerisindeyim. 4-5 yaşındayken dahi tam olarak neyin üstünü örtmeye çalıştıklarını anlayamadığım şekilde evde başörtü takılan bir ‘çocuk’tum. Sokağa başörtüsüyle çıkardım, oyun oynarken belime bağlayıp cebime koyar ve babamın geldiğini görünce başıma alırdım. Özgürce tişört,…

Sonuçta erkeklere kendinizi beğendirmeye çalışmak dışında neden saçınızı açmak isteyesiniz ki?

Merhaba. Uzun zamandır sayfanızı takip ediyorum ve yaptığınıza inanılmaz saygı duyuyorum. Ben de bugün başarı hikayemi -böyle demek beni cesaretlendiriyor- paylaşmak istedim. Aşırı dindar ama yobaz olmayan bir ailede doğdum. 5. sınıfta kendi isteğimle -yapmam gerektiğine inandırılmıştım- kapandım ama 6. sınıfta ergenliğe girdiğimde sıkıntılarını yaşamaya…

O zamandan beri namaz kılıyormuş gibi yapıyorum.

Merhabalar. Ben 21 yaşındayım. Evet, 21. Yaşımı ısrarla belirtmek istiyorum çünkü birazdan anlatacaklarım, bu yaşımda yaşamam gereken şeyler değil. Bunları yakın arkadaşlarıma bile anlatamadığım için buraya yazmak istedim. Muhafazakâr bir ailem var. Ben küçükken bu kadar değillerdi, anlayamadığım bir şekilde sonradan böyle oldular. Önce her…

Aynı evin içinde yedi kat yabancıyız.

Törpülediğiniz ruhları biriktirdiğiniz bir yer var mı? Belki hayal çöplüğü, belki düşler bataklığı. Nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Çocukluktan beri zorla gönderildiğim Kur’an kursları, alınan okul eteğinin boyuna dair her sene yapılan kavga, insanların içinde annemin eteğimi tutup çekiştirmesi, veli toplantısına gelen babamın koridorun ortasında “Şu şalını…

O*ospu da oldum, pavyoncu da oldum.

Ben küçüklüğümden beri kuzenlerimle birlikte sürekli Kur’an kurslarına gittim. 7. sınıfa başlarken annem ve babam ayrıldı ve biz o yaz köye, anneannemin yanına gittik. Daha sonra okulların açılacağı vakit annem beni Kur’an kursuna verdi ve kuzenlerimle beraber orada yaklaşık 4-5 ay kaldık. Tabii ben bu…

Allah da bizim yanımızda, biliyor musun?

1,5 yıl oldu… Başka bir hayatta, başka bir bedende yaşadığımı fark edeli. Saçımı açmaya karar vereli 1,5 yıl oldu. Lise 2’yi bitirdikten sonra -okullarda kapalılığın serbest olmasıyla- kapanmıştım, birkaç arkadaşımla birlikte. Tam 8 sene oldu. Dile kolay 8 sene… Ömrümün ne de büyük bir kısmı…

O kadar kötüydü ki kendin olamamak…

Hayat hep çok karmakarışıktı. Hep bizim irademiz dışında bize yakıştırılanlarla büyüyoruz. İsteyerek ya da istemeyerek ama içimize işleyen insanlar var. Benim hikayem de işte böyle başkalarının kaderiyle oynamak isteyen insanlarla dolu… Hayatımız, bizim romanımız; yazanı da oynayanı da biziz. Ben hata yaptım, başkalarının yazdıklarını oynadım,…

Başta ailem olmak üzere daha 17 yaşımda bana bunları yaşatan hiç kimseyi affetmeyeceğim.

Selamlar, yine ben. Ne zaman bunalsam, şalı boynuma doladığımda hissettiğim boğulma hissiyle baş başa kalsam kendimi burada buluyorum. İçimi dökebileceğim, kendimi özgürce açıklayabileceğim tek yer burası. Bu platform sayesinde tanıştığım insanlar olmasa bu süreci nasıl atlatırdım, hayal bile edemiyorum. Gerçi çok da atlatmış olduğum söylenemez.…

Dinime olan hevesimi sömürmüşler gibi hissediyorum.

2020’nin Ekim ayında kesinlikle istemememe rağmen kapandım ben de. Her “Hayır” dediğimde annem beni ikna etmek için sabahlara kadar ağlıyordu. Neyse ki yegane amaçlarına ulaşıp kapattılar beni de. Bir de üstüne üstlük herkese “İsteyerek kapandım” demek zorundayım. Zaten çevremizde tesettürlü olmayan kimse yok. Şimdi her…

“Kız kısmı bunu yapamaz.”

13 yaşında aile baskısı ile kapandım. Dokuz kez yanlarına gittim ve uygun bir dille açılmak istediğimi anlattım. Her seferinde beni sertçe geri çevirip “Oranı buranı açmak için istiyorsun” gibi şeyler söylediler. Ailede kız- erkek ayrımı da var, abimin yaptıklarından birini yapmak istediğimde “Kız kısmı bunu…

Aile yönünden şanslıyım; hiç tepki göstermediler, ‘Senin hayatın’ dediler.

Nereden ve nasıl başlayacağımı bilemiyorum, yazım ve noktalama hatalarım olursa şimdiden kusura bakmayın. Benim hikayem, buradaki birçok arkadaşımın hikayesine göre sıradan… Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Küçükken sabahları camiye Kur’an eğitimi almaya giderdik; öğlen de eve gelip üstümüzü değiştirir, mayolarımızı alır ve yüzme dersine giderdik. Yani…