Onların deyimiyle edepli olmak, kendi bedenime yabancı gibi yetişmemi sağladı.

Öncelikle herkese merhaba. 19 yaşındayım. 7 yıldır başörtülüyüm, yani kendimi bildim bileli… Ben daha 10 yaşındayken annem adet olduğumda artık günah defterimin açılacağını ve başörtüsü takmam gerektiğini söylüyordu. Daha o zaman atılan ‘günahkâr’ insan hissinin temelleri beni derinden sarsıyordu. Uzun bir süre adet olma korkusuyla

Burada okuduklarım bana, yaşadığım her şeyi anlatma cesareti verdi.

Öncelikle merhaba, burayı yeni keşfettim ve okuduğum yazılar genelde kapanma-açılma üzerine oldu. Çok üzüldüğüm hikayelerle de karşılaştım. Okuduklarım bana, yaşadığım her şeyi anlatma cesareti verdi. Öncelikle ben de buradaki çoğu kişi gibi aşırı muhafazakâr ve baskıcı bir ailenin içine doğdum. Hatırlıyorum, 6-7 yaşında bir çocukken

Ben bir kocanın isteğiyle mi açılacaktım, asla.

Merhaba, ben lise 2. sınıfa giden bir kız çocuğuyum. Ailem öyle muhafazakâr değildir ama dindar görünümlülerdir. Küçüklüğümden beri beni Kur’an kurslarına göndermeye çalıştılar. Hepsinde gitmeyeceğim diye inat ettim, zorla 1-2 hafta gönderdiler. Ayrıyeten ailemin çevresinden olan bir tarikat okulundaydım. Nasıl manipüle edildiğini bilirsiniz… 5. sınıfa

Özgüvenli ve herkesten biri gibi hissetmiştim.

Merhaba, ben 18 yaşındayım. İzmir’de anne tarafımla yaşıyoruz. Aşırı birbirine bağlılar ve kızların tamamının başı kapalı. Ben de 9. sınıfa geçerken kapanacaktım. Fakat ameliyat oldum, doktor saçımı toplamamın bile dikişlere zarar verebileceğini söylediğinden okula saçım açık bir şekilde gittim. Dönem ortasına geldik. Teyzemlerle odada oturuyorduk.

Sosyal medyada gördüğüm yönelimi farklı olup zorbalığa maruz kalan, inancı farklı olduğu halde bunu yaşayamayan insanlar bana ne yalnız ne de yanlış olmadığımı gösterdi.

Merhabalar, öncelikle sayfanızı ilk kurulduğundan beri takip ediyorum. Birkaç yıl önce kendi hikayemi paylaşmıştım, gönderilere tekrar baktığımda bulamasam da hikayemin istediğim gibi bittiğini ve kendimi nasıl bulduğumu paylaşmak istedim. Çocukluğumdan beri din baskısıyla büyütülen kız çocuklarından biriyim. Daha bebekken bile babam, annem beni açık giydirdiğinde

6 yıl boyunca kapalı kaldım ve her günümü bunun hayaliyle yaşadım.

Merhaba, daha önce burada ağlaya ağlaya yaşadıklarımdan bahsetmiştim, şu anda da ağlıyorum ama bu kez mutluluktan… Anneme rağmen sonunda başardım! Ben üniversite okuduğum şehre gelmeden önce aileme söyledim. Yine kavga kıyamet oldu ama bu kez annemin dediklerine ve sinir krizine aldırmadan karşısında dik ve kararlı

Toplumun tesettüre yüklediği anlamdan korktuğumu fark ettim.

Merhabalar, ben de herkes gibi kendi hikayemi anlatmak istedim. Şu an 23 yaşındayım. 5 yıl önce üniversiteye geçerken başımı örttüm. O sıralar yakın arkadaşım kapalı olduğu için onun giyinişinden etkileniyordum, ailem bu konuda direkt sözlü bir baskı yapmasa da yaşım gelince kapanmamı istiyorlardı. Kapandığım ilk

Sadece yeni şeylere heveslenen küçük bir çocuğun oyuncağı gibi görüyordum.

Merhaba, benim kapanma serüvenim 5. sınıfta, henüz rakamlı yaşlardan yeni çıktığım zamanlarda başladı. Daha doğrusu başlamış. Annem ve babamın dediğine göre ben kapanmayı kendim istemişim. İroni şudur ki ilk kez nasıl kapandığımı hatırlamıyorum bile. Açıkçası daha alacağı çantaya, giyeceği kıyafete bile karar veremeyen aciz bir

Ben başımı zorla kapattıkları için ileride onlara teşekkür edecekmişim…

Selam, hayatına kimsenin gölgesini düşürmeyi sevmeyen biriyim ben. Böyle biri olarak yaşadığım aile baskısını anlatmak istiyorum. 16 yaşındayım, hayatımın en yumuşak döneminden geçiyorum belki. Üzerime kalmış büsbüyük sorumluluklar yok, her hafta cebime konulmuş harçlıktan oluşan birikimimi çizgi roman falan alarak harcıyorum. Sınavlara telefonla giriyor, ufak

Özgürlüğümü anneme tercih ettim.

Ben ilahiyat mezunuyum. Fikirlerim zamanla değişti. Bu değişim, uzun süren dini araştırmalarım sonucunda gerçekleşti ve farkındalık cehennemim de başlamış oldu. Ailem ve çevresi koyu dindar. Annem, dine hastalık derecesinde bağlı biri. İbadetlerimizi aksattığımızda bile ağlama krizlerine girip ciddi anlamda kendini paralıyordu. Sabah namazında bizi kapıları

Kontrol edilmediğim bir an yok.

Merhaba Yalnız Yürümeyeceksin ailesi. Burada okuduğum mektuplar bana çok şey kazandırdı. O yüzden bu siteyi kuranlara ve hikâyelerini paylaşanlara ne kadar teşekkür etsem az… Gelelim benim hikâyeme. Eğer bizim evde sorunsuz yaşamak istiyorsanız, temizlik rutininiz bile belli şartlarda olmak zorunda. Sadece pazartesi, perşembe ve cuma

11 yaşımdayken, Kur’an kursuna giden 14 yaşındaki arkadaşım sayesinde kapandım.

Günlerdir bu hesaba içimi döksem mi diye düşünüyordum, şu an yazıyorum ama göndermekle göndermemek arasında kalıyorum. Nereden başlasam, bilemiyorum. Ben Fatma, 15 yaşındayım. 11 yaşında ilkokulu bitirip okulu açık öğretime aldım; nedensizce istemiyordum, çocuk aklı işte, ailem de bundan gayet memnundu. 11 yaşımdayken, Kur’an kursuna

İnanmadığım şeyin bedelini ödüyorum.

Öncelikle hepinize merhaba. Umarım iyi bir gün geçiriyorsunuzdur. Biraz olsun mutlu hissetmek hepimizin hakkı, değil mi? Daha fazla uzatmak istemediğim için konuya giriş yapıyorum. İlk olarak ailemden bahsetmek istiyorum. Aşırı muhafazakâr, baskıcı ve düşüncesizler. Tabii bu bana göre olan kısmı. Din ile kafayı bozmuş, kendilerinden

Hepinize tek tek sarılıp bunların sonsuza kadar sürmeyeceğini ve rüzgârı saçınızda hissedince ‘Ben başardım!’ diyeceğinizi söylemek istiyorum.

Bu bir başarı metnidir! O kadar kıskanırdım ki bu platformda hikayelerine bu cümleyle başlayan güçlü kadınları… Bir gün bunu benim yazacağım ihtimali çok uzak gelirdi gözüme. Nasıl başlayacağımı, ne anlatacağımı bile bilmiyorum ama ben sizden çok güç aldım, belki yazdıklarım da birine dokunur diye umuyorum.

Kapandığım andan itibaren okulda zorbalığa uğramaya başladım.

Ailem yüzünden 7. sınıfta zorla kapatıldım. Beni yanlarında gezdirmekten utandıklarını söylediler; kapanmazsam telefonumu vermeyeceklerini, okuldan alacaklarını vesaire… Sonuç olarak kapandım. Kapandığım andan itibaren okulda zorbalığa uğramaya başladım. Aşağılayıcı bakışlar, bel altı espriler, Sümeyye demeleri, herkesin yaptığı şeyi ben yapınca dalga geçmeleri… Özgüvenim olmadığı için karşılık

28 Şubat gerçekse bu yaşadığımız ondan daha gerçek.

Selam. Bu, buraya ilk kez yazışım. Ancak daha öncesinde Yalnız Yürümeyeceksin’den haberim olmuştu. Birçok mektup okudum. Bunlar beni çok rahatlattı, yazmaya karar verdim. Belki ben de birilerini rahatlatabilirim, diye. Anonim kimliği biraz daha yok etmek amacıyla söylemek isterim ki ben ailedeki eğreti çocuktum. Ailem çok

Karşımda saatlerce ağlıyordu ve beni bir şekilde ikna ediyordu.

Merhaba. Nereden başlasam, bilemiyorum. Buraya yazacağımı hiç düşünmezdim, hep gelen mesajları okurdum. Ama artık sona yaklaşıyormuş gibi hissettiğim için yazmak istedim. 8. sınıfa başlarken okulun ilk günü ailemin söylemesiyle kapanmam gerekiyordu. Hazır hissetmediğimi, o an bunu yapmak istemediğimi defalarca söyledim ama yine de anlamadılar. Babam

Kızımın adını bile kendileri koydu.

Ne yapacağımı bilmiyorum, kafayı yemek üzereyim. Ben 2019 yılında bir erkekle tanıştım. Beni bayağı seviyordu, farklı şehirlerdeydik, sürekli benim için kalkıp geliyordu, ağlıyordu falan… Sonra beni zorla ilişkiye girmeye ikna etti ve ben lisedeyken beni hamile bıraktı. Ben ne hayallerle üniversiteye hazırlanırken o bana bu