Açılmak istediğimi kendime itiraf etmem yıllarımı aldı.

Merhabalar. Ben 20 yaşında bir üniversite öğrencisiyim. Dile kolay, 8 yıldır kapalıyım. Başta kendi kararım ile kapanmıştım. Doğru olan buymuş gibi geliyordu çünkü bize bu öğretilmişti. Annem de ablam da kapalıydı. Bunu sadece takdir ve sevilme ihtiyacı ile yapmıştım. Zamanla bu takdir ve sevilme hissi

Tesettür, hayallerime ve yaşamak istediğim hayata engel oluyordu.

Merhaba. Söze nasıl başlasam, neler anlatsam bilemiyorum. Anlatacaklarım biraz uzun ama en başından başlamak çok daha doğru olur. 8. sınıf biterken en yakın arkadaşlarım kapanacaklarını söylediler. Onlar öyle söyleyince ben de heveslendim ve anneme “Ben de kapanacağım” dedim. Annem çok sevindi, zaten dinine de aşırı

Kendimi bir medresenin kapısında buldum.

Size kısacık ama ömrümün yarısı eden 22 yıllık hikayemi mini bir özetle anlatacağım. Kötü bir çocukluk geçirdim. İlkokul ve ortaokulda hiç arkadaşım yoktu. Her zaman özgüvensizdim. Hiç bahçeye çıkıp oyun oynamazdım. Beden derslerinde okulun içinde bir köşede boş sınıf bulup tek başıma otururdum. Her zaman

Eğer açılırsam yarın kendimi birinin koynunda bulurmuşum.

Merhaba. Nereden başlamalıyım, hiç bilmiyorum. Sadece beni gerçekten anlayan insanlar olduğunu düşündüğüm için yazıyorum, ‘yalnız yürümemek için’. Ben 17 yaşına gireceğim. 8,5 yaşından beri kapalıyım. Annem ile babam 7 yıldır ayrı. Babam da annem de çok baskıcı insanlar değildir. Tabii bir de abim var. Abim

Ben onunla birlikte nasıl bir anne olmamam gerektiğini öğreniyorum.

Gerçekten çok yoruldum. Bu siteyi dün keşfettim, anlatılanları okudukça benim gibi birçok genç kız olduğunu fark ettim. Müslüman bir ailenin kızıyım, annem hep ‘millet ne der?’ kafasında olan cahil bir insan. 20 gün sonra 18 yaşında olacağım. Evdeki stresten ve kavgadan çok bıktım; her şeye

Bana sordunuz mu, ‘Sen kendini böyle seviyor musun, mutlu musun?’ diye…

Selam! Öncelikle ben 15 yaşındayım. Uzun zamandır burada yazanları okuyorum ve artık benim de yazmam gerektiğini düşündüm. 4. sınıfta gittiğim bir kursta hocaların baskısıyla kapandım. Çünkü oraya her açık gittiğimde kötü bakışlara maruz kalıyordum ve bana “Kapanırsan sana bir sürü hediye alırız” gibi şeyler söylüyorlardı.

“Erkeklerle aynı sınıfta okumak mı! Nasıl olur!”

Canlarım, selamlar. Uzun süredir yazdıklarınızı okuyup hayata lanet ediyorum. Nasıl bu kadar şanssız doğabildik, bilmiyorum. Bildiğim tek bir şey var; o da bir gün tüm bu engelleri aşacağımız. Fakat çok çabalamamız, inat etmemiz ve özgürlüğümüz için bir şeylerden fedakârlık etmemiz lazım. Çünkü birisi bize durduk

Açılırsam mutlu olacak mıyım?

O zaman bir hikâye de benden gelsin. Ben 10 yaşında beni sevsinler diye kapanıp 2 yıl sonra bisiklet sürebilmek açıldım. Bu süre zarfında giydiğim pantolondan tutun da yaptığım saça kadar küçük yaştaki o çocuğun her şeyinin dedikodusunu yaptılar. Benim her haltı yapan bir üvey babam

Biseksüel olduğumu da bu düşüncelerimi de kimse bilmiyor.

Merhaba. 18 yaşındayım ve Müslüman bir ailede büyüdüm. Ben ortaokul yaşlarımdayken babam, kapalı olmamın onu mutlu edeceğini sıkça söylese de beni hiçbir zaman zorlamadı ve bunun için minnettarım. Müslüman olmam onlara yetiyordu ama şimdi neye inandığımdan da emin değilim. Evde annem ve babamla çok güzel

Ben bugün hayatımda ilk kez özgür irademle kendim için bir şey yaptım.

Merhaba, benzer hikayelere sahip olduğumuz, bana yalnız olmadığımı hissettiren, beni cesaretlendiren herkese! Benim hikayem de çok küçük yaşta başladı, tıpkı sizinki gibi. Muhafazakâr bir ailem var, psikolojik baskıyı en dibine kadar yaşadım. Regl olursun ve ondan sonra her şey değişir, artık kapanmak zorundasındır. Daha 11-12

İmam Hatip’e bana, günahlarımın aileme yazılacağı söylenmişti.

Ben 12 yaşında kapandım. Ortaokula başlayacağım zaman kendi isteğimle İmam Hatip’e başlamıştım. Orada bana, günahlarımın aileme yazılacağı söylenmişti. Ben de bir gün anneme “Sizin cehennemde yanmanızı istemiyorum” deyip kapanmıştım. Daha regl bile olmamıştım. Çocukken de hiç şort falan giymedim. Babam almazdı. Gizlice abimin şortlarını giyerdim.

Yaz sıcağında erkek kardeşlerim şort ve atlet giyerken, anneannem tarzı kıyafetlerle dolaşmak zorunda olmaktan nefret ettim.

Ben büyüdüm, çocukluğumu doyasıya yaşamadan. 11 yaşında bir bez parçasıyla kadın oldum. Arkadaşlarım dalga geçti, “Annem gibi giyiniyorsun” dediler bana anne. Oyunlara çağrılmadım daha fazla, bisiklete binmiyordum, 23 Nisan etkinliklerine katılamıyordum artık. Renkli tokalardan takmıyordum, her sabah bir urgan doluyordum başımdan boynuma. Sen her sabah

Ben bir kıza âşık olmuştum.

Merhaba. Adım Meryl, yani ben kendime bu ismi koydum. Bundan 6 yıl önce, ben 7. sınıfa giderken yaşlı bir amca bana selam vermeye başladı. Ben onun beni bir babanın kızını, bir dedenin torununu sever gibi sevdiğini sanıyordum. Ama sonra onunla sürekli karşılaşmaya başladım. Okula giderken,

Baba, senin başkalarının kızları hakkında düşündüklerini, başkaları da senin kızın hakkında düşünür diye mi korkuyorsun?

Ben çok doldum. “Neden erkekler etkilenecek diye ben örtünmek zorundayım?” diye sorduğumda bana “Erkeklerin de tesettürü göz kapaklarıdır” diyerek başımı açmama izin vermeyen ama p*rno izleyen baba, neden bu kadar ikiyüzlüsünüz? Neden ben başımı açtığımda dinsiz ve yosma ilan ediliyorum da sizin gözkapaklarınızla neler yaptığınız

Türkiye’ye gideceğim ve Türkiye’deki ilk günümde açılacağım.

Öncelikle herkese merhaba. Benim hikayem çok uzun. Hepsini yazacağımı zannetmiyorum. Ben 5 yaşındayken babamın zoruyla kapandım. Kapandığım ilk günden beri bunu istemiyordum. Özgüvenim çok sarsıldı. Her şeye karşı hevesim çok azaldı. Artık her şeyden ve herkesten nefret ediyorum. Kapandığım zamanlarda okula yeni başlıyordum. Okulda başörtüsü

Milyonlarca kalıbın içinde büyüyorum.

Yakında 11. sınıfa geçecek bir lise öğrencisiyim. Beni o kadar anlamayan, dinlemeyen, anlamak istemeyen bir ailede büyüyorum ki hep bu evden nasıl kurtulabilirim diye düşünüyorum. Bir gece yakın arkadaşlarımdan destek aldıktan sonra annemi çağırdım ve ona açılmak istediğimi, bu şekilde yapamadığımı söyledim. Çok kızmadı, ben

Ben İstanbul’da olan ama İstanbul’u görmeyen bir kızdım.

Uzun zamandır buradaki hikayeleri okuyorum, belki benim de hikayemi anlatma zamanım gelmiştir. Hayat, değil mi; demesi ne kadar kolay… Oysa biz bu kelimede neler yaşıyoruz. Asla acılarını gün yüzüne vuran bir kız olmadım, tam da bu yüzden acılarımı yüzüme vurdular. Ben küçük bir kızken bir

Okulda annemin üvey annem olduğuyla ilgili yalanlar söylerdim.

Merhabalar, buradaki hikayeleri bir arkadaşım aracılığıyla gördüm ve çok hoşuma gitti. Benim ailem dinine düşkündür, her zaman Allah’ın dediğinin olmasını layık gören bir ailedir. Bizi zorla Kur’an kurslarına gönderen, içimizde istek olmadığı halde o bakmaktan bile tiksindiğim yazmaları bize taktıran bir ailedir. Ben balık etli

Kız çocuğu olduğum için hor görülmekten çok yoruldum.

Sırf kız çocuğu olduğum için hor görülmekten, değersiz görülmekten çok yoruldum. Eğer bir şansım olsaydı kız olmak yerine ölmeyi tercih ederdim, yemin ederim. Daha ne kadar hıçkıra hıçkıra ağlayacağım? Abim veya erkek kardeşim en ufak bir gözyaşı dökse dünyayı yerinden oynatırlar. Ben hıçkıra hıçkıra, içim

6 yıldır sırf birinizin huzuru bozulmasın diye ses çıkarmıyorum.

Saçlarınızı salmış şekilde dışarı çıkmak nasıl bir duygu? Veya üstünüze uzun bir örtü almadan dışarı çıkmak… 10 yaşında baskı üzerine kapandığım için pek bilmiyorum. Beni böyle en basit duygulardan dahi mahrum bıraktığın için senden nefret ediyorum baba. Ve anne, hiçbir zaman arkamda durmadığın için, senden

Babam, 14 yaşımda sırf Kur’an kursundan kaçıp arkadaşlarımla parka gittiğim için beni bacaklarımı delik deşik etmekle tehdit etti.

Merhaba. Ben 16 yaşında bir kız çocuğuyum. Ailem, sözde beni korumak amacıyla beni okula hiç göndermedi ve okuma yazmayı kendi imkanlarımla öğrendim. 9 yaşında tacize uğradım, babamdan 5 yılı aşkın süredir şiddet görüyorum. Korumacı, dindar bir ailenin çocuğuyum. Küçüklüğümden beri annemle babamın gözüne girebilmek için